شمارهٔ ۵۶

هوش مصنوعی: تا کنون معشوقی با زیبایی چون نقره داشتم، اما اکنون نه از او نشانی دارم و نه اثری.

هوش مصنوعی: چشم غیرت زمانه انگار خواب بوده و در حالی که بی‌خبر بود، آن گنج گرانبها به زمین افتاد.

هوش مصنوعی: زمانه از دستم رفت و اکنون چشمانم به یاد او، نگینی در دست دارد.

هوش مصنوعی: ای محبوب برگزیده، کجایی که دلم همیشه به یاد تو ناله و آه می‌کشد؟

هوش مصنوعی: جان خود را در خطر می‌اندازم به خاطر تو، اما گوهری که بی‌خطر باشد، به دست نیاورده‌ام.

هوش مصنوعی: از چهره‌ام به خاطر تو طلا می‌دهم، اما روحی که رفته است، هرگز باز نخواهد گشت.

هوش مصنوعی: فلک هر شب با طعنه به دل من می‌گوید که ای دل، تو در آرزوی ماهی، اما این آرزو بی‌فایده است چون ماه هیچ‌گاه به دستت نخواهد آمد.

هوش مصنوعی: هر چند بار که گیاهان شیرین از زمین من بروید، هیچ‌گاه نمی‌توانم مانند تو، که شاخه‌های شکر را در دست داری، و جودت و زیبایی‌ات را احساس کنم.

هوش مصنوعی: ابن یمین برای عشق تو جانش را فدای تو کرده است، بنابراین ایرادی به او نگیر؛ او جز همین کم و کاستی چیزی در دست ندارد.