شمارهٔ ۲۱۹

هوش مصنوعی: در دل من فکر و خیال می‌چرخد که سرم را بر پای تو بگذارم و زندگی‌ام را تقدیم تو کنم، زیرا تو آن‌چنان محبوبی که ارزش کم‌تری از جان من نداری.

هوش مصنوعی: من خواب‌های زیادی از زلف‌های مشکی تو می‌بینم و نمی‌دانم بعد از بیداری چه اتفاقی خواهد افتاد، که این موضوع باعث نگرانی‌ام شده است.

هوش مصنوعی: من به خاطر زیبایی و جذابیت زلف تو همچون گوی چرخان و بی‌قرار شده‌ام. عشق تو باعث شده که قامت مرا به شکل چوگان خم کند، گویی که من خود را در دنیای عشق تو گم کرده‌ام.

هوش مصنوعی: خرد گاهی به تخیل و خیال پردازی می‌افتد، مانند طوطی‌ای که شیرینی می‌خورد و گاهی از لعل‌ها و زیورهای تو داستان‌هایی را به میان می‌آورد.

هوش مصنوعی: من در دلم دردی دارم که تنها به خاطر جدایی از توست و هیچ درمانی برای این درد جز وصال تو وجود ندارد.

هوش مصنوعی: نمی‌خواهم دلی که از محبت محبوب خالی باشد و زندگی را نمی‌جویم اگر یک لحظه بدون یاد محبوبم بگذرد.

هوش مصنوعی: اگر مانند طوطی، همیشه به تو نامه بنویسم، این کار را شیرین‌تر از هر چیزی می‌دانم و از آن لذت می‌برم.

هوش مصنوعی: من هرگز نمی‌خواهم محبت و دوستی‌ات را رها کنم، مگر زمانی که مرگ مرا از تو دور کند و از زندگی بیافرینم.

هوش مصنوعی: سر ابن یمین می‌گوید: روزی که عمرم به پایان برسد، بهتر است که بدی‌های خود را در آن روز فراموش کنم تا اینکه در پای تو آنها را بریزم و نزد تو شرمنده باشم.