شمارهٔ ۱۰۳

هوش مصنوعی: باز هم از چشمانم اشک مثل مروارید می‌چکد؛ آیا این اشک‌ها مثل رنگ لعل (یا یاقوت) هستند یا اینکه نشانه‌ی درد و رنج دل من هستند؟

هوش مصنوعی: مژگان‌های مانند تیر من که از کمان ابرویم رها می‌شود، پیش از تیراندازی او، به سمت سینه‌ام می‌آید و از آن محافظت می‌کنی.

هوش مصنوعی: هر وقت به چهره زیبای تو فکر می‌کنم، جانم به خاطر تماشای تو از جایش بیرون می‌آید.

هوش مصنوعی: من هر شب و روز و ماه و سال در انتظارم تا از آن طرف که تو هستی، خبری به من برسد.

هوش مصنوعی: می‌خواهم پای شما را ببوسم، اگر فرصتش پیش بیاید، اما اگر عمرم به پایان برسد، این کار برایم آسان خواهد بود.

هوش مصنوعی: طوطی دل من از دوری تو ناراحت است و به سمت آن درخت پسته‌ای که شاداب و خوش‌رنگ است، می‌رود تا با خوشحالی و شیرینی از آن جا بهره‌مند شود.

هوش مصنوعی: چهره زیبا و ماه‌گونه‌ات آن‌چنان بی‌نقص است که نمی‌توانی بگویی چرا در وجود من، کمی نقص و کمبود وجود دارد، زیرا وجودم همچون قمر به زیبایی تو نزدیک می‌شود.

هوش مصنوعی: عشق تو را چون کیمیا می‌شناسم و بس، زیرا اثر آن باعث می‌شود چشمانم مانند نقره بر چهره‌ات درخشش داشته باشد و همچون طلا جلوه کند.

هوش مصنوعی: در تلاش باش که چهره‌ات مانند ماه در آینه بدرخشد، زیرا از دل ابن یمین، ناله‌ای می‌آید که در سحرگاهان به گوش می‌رسد.