شمارهٔ ۱۱۳

هوش مصنوعی: وقتی که تو را می‌بینم، مانند پسته‌ای بشاش و شاداب به نظرم می‌رسی؛ اما در چشمان غمگینم، تو مانند عقیق و جواهر می‌درخشی.

هوش مصنوعی: وقتی که برای تماشای زیبایی‌ات از کنار من می‌گذری، حس می‌کنم که روح من از این جمع آوری دلگیری آزاد می‌شود.

هوش مصنوعی: اگر داستان پر از غصهٔ خود را بازگو کنم، هر کسی که باشد، بوی این درد و مشکل را حس خواهد کرد.

هوش مصنوعی: اگر جانم را بخواهی، با دل و جانم در پیشت می‌آورم. می‌دانی که برای من قلب و روانم به اندازه‌ای کوچک و مختصر است.

هوش مصنوعی: هر لحظه وضعیت ناگوار دلم مانند ماهی زنده و شاداب، بر روی صفحه‌ای طلایی نمایان می‌شود.

هوش مصنوعی: دل ما را به پای می نریز، زیرا سر زلف هم از این موضوع با اهمیت‌تر است و در کارهای دیگر به کار می‌آید.

هوش مصنوعی: وقتی که زیر لباس تو را می‌بینم، دل‌نگرانی و غم شدید به من دست می‌دهد، به‌طوری که احساس می‌کنم این بار سنگین غم تا کمرم را تحت فشار قرار داده است.

هوش مصنوعی: از چهره‌ی گلبو‌ن او، دل‌باخته‌ها بسیار شایسته و سزاوار خوشی‌های زیاد و زیبایی‌های گل‌گونه‌ای می‌شوند.

هوش مصنوعی: در بالای تو درختی زیبا و سرسبز وجود دارد، اما ابن یمین امیدوار است که روزی بتواند به آن درخت دست یابد.