شمارهٔ ۲۳۳

هوش مصنوعی: وقتی که دلم در خمار زیبایی آن موهای سیاه غرق شد، شادی از دل غمگین و بیچاره‌ام پنهان شد.

هوش مصنوعی: چهره‌اش مانند صبحی است که زلفش شباهتی به شام دارد و گویی در زیر عطر مشک، بوی خوش کافور را پنهان کرده است.

هوش مصنوعی: زیبایی و ظرافت زلف او برای من مانند دینی است که اگر کسی بخواهد می‌تواند بگوید بی‌اهمیت است. حتی اگر به مردم اهمیت بدهم، اعتقادم را پنهان نگه می‌دارم.

هوش مصنوعی: من در زیر بافت چین‌های موهای او، دلی دارم که راست و درست است، مانند صاعی که در دربار پسر یامین مخفی شده است.

هوش مصنوعی: در خنده، زیبایی و جذابیت ستاره پروین را بروز می‌دهد. حتی اگر پروین از تابش آفتاب هم دور شود، هنوز هم ناپدید نمی‌شود.

هوش مصنوعی: روز من به تیره‌گی گرایید و شب به وجود تو روشن شد، همان‌طور که آفتاب با چهره‌ات زیر سایه زلف‌های چین‌دار تو پنهان شده است.

هوش مصنوعی: اگر زیبای محبوب من از سنگ هم باشد، پس چرا در دل من که سنگین است، بغض و حسرتی نهفته است؟

هوش مصنوعی: محبت ما به تو و دشمنی تو با ما روشن شده است. حالا معلوم است که در این دنیا، مهر و کینه چگونه پنهان باقی مانده است.

هوش مصنوعی: اگر غم و سوز دل ابن یمین نمایان شود، جایز است؛ چرا که آیا می‌توان آتش را در دل کسی که سال‌ها سوخته، پنهان نگه داشت؟