شمارهٔ ۲۰۴

هوش مصنوعی: وقتی که نگاه من به چهره درخشان تو می‌افتد، من بیشتر از گیسوان آشفته‌ات دچار آشفتگی و سردرگمی می‌شوم.

هوش مصنوعی: زیبایی تو باعث می‌شود که دیگران درباره‌ات صحبت کنند. من تنها کسی هستم که در دل، عاشق و سردرگم تو هستم.

هوش مصنوعی: اگر جان و جهانم برای عشق تو به خطر بیفتد، نمی‌توانم از تو چیزی بخواهم، چون من از آن تو هستم.

هوش مصنوعی: اگر دیده‌ام پر از خون و غم باشد، مثل دواتی که سر آن مستعد نوشتن است، من نیز همانند قلمی هستم که بر روی فرمان تو خطوطی می‌نویسد.

هوش مصنوعی: عشق تو که به دل‌های سیاه و غمگین عشق ورزیده، به من رسید، اما برای دیگران که به خاطر تو رنج می‌برند، حسرت‌انگیز است.

هوش مصنوعی: من هرگز روی خود را از درد عشق تو پنهان نمی‌کنم، تا زمانی که دندان‌هایت به سیب گونه‌ام نرسد.

هوش مصنوعی: درد و نگرانی من مانند صدفی می‌شود که از گوهرهای ناب پر شده است، اگر زیبایی چهره‌ات به چشمانم بیفتد.

هوش مصنوعی: امروز احساس می‌کنم که محبت و وفای تو خیلی کم رنگ و سست شده است، طوری که دیگر به سختی می‌توانم به آن اعتماد کنم، مانند دل سفتی که مانند سندان است.

هوش مصنوعی: اگر روزی ابن یمین با تو ملاقات کند، خواهد گفت که پیمان را شکستی و من هم به وفاداری بر سر عهد تو هستم.