شمارهٔ ۳۱۴

هوش مصنوعی: عجب که وجود تو، ای دلبر لطیف، مانند پادشاهی در جهان است و زیبایی آسمان را چون ماهی در نظر می‌آورد.

هوش مصنوعی: اگر تصویری از چهرهٔ تو بر این دنیای خاکی بیفتد، هزاران ماه زیبا و درخشان از هر چاهی سر بر می‌آورند.

هوش مصنوعی: در میان سبزه‌ای که سبز و شاداب است، غنچه‌ای خوشبو و خندان به چشم می‌خورد؛ گویی زیبایی و لطافت چهره تو به گونه‌ای است که همچون موری که بر سطح شیرینی در حال حرکت است، دلنشین و جذاب است.

هوش مصنوعی: اگر در شب تار، ناگهان چهره‌ات را از زیر سایه‌ای نمایان کنی، چون ماه در آسمان آبی روشن می‌شود.

هوش مصنوعی: ای عزیز من، طوری با عاشقان رفتار نکن که نگرانم. مبادا زیبایی‌ات در آئینه به چشم بد بیفتد و باعث شود که دلم به درد بیفتد.

هوش مصنوعی: اگر زیبایی و کمال شاهانه وجود داشته باشد، هیچ‌گونه نقصی در آن نخواهد بود، حتی اگر گدا گه‌گاهی از سر لطف بپرسد.

هوش مصنوعی: غم و اندوه تو مانند کوهی بر دل من سنگینی می‌کند، در حالی که بار بی‌رحمی تو حتی از یک کاه هم کمتر نیست.

هوش مصنوعی: در شب یلدا، وقتی که غم فراق تو را احساس می‌کنم، دلم را تسلی می‌دهم به این امید که روزی درد و اندوه به شادی صبحگاهی تبدیل خواهد شد.

هوش مصنوعی: اگر تو را ببینم، فکرهای ناپسند تو برای من مانند ابن یمین می‌شود، پس کجا می‌خواهی کسی را به خوب بودن پیدا کنی؟