شمارهٔ ۲۰۸

هوش مصنوعی: دل را به وسوسه‌های زیبایی‌های تو سپردیم و به حالتی رسیدیم که مانند دجله، آرام و عمیق، بر روی چهره‌ات روانیم. از عمق احساساتمان انتشار و گسترش پیدا کردیم، مثل نیل که از سرزمینش جاری می‌شود.

هوش مصنوعی: دل هیچ‌کس جز تو را به خود نمی‌پذیرد، زیرا به خاطر محبت تو بر در آن عشق را گذاشته‌ایم و به این نتیجه رسیدیم.

هوش مصنوعی: چون نتوانستیم به خاطر نداشتن زهره، دستت را ببوسیم، به خاطر عشق و ارادت به تو، به زمین افتادیم و خاک آن را بوسیدیم.

هوش مصنوعی: ما قصد داریم که مانند ابن یمین، در برابر تو افتاده و سر تسلیم فرود آوریم، زیرا که خود را آزاد و رادمرد می‌دانیم و به این مقام دست یافته‌ایم.

هوش مصنوعی: بزرگوار، من از در خودت را باز کن تا بتوانم آزادانه بیایم، چراکه دل‌مان را به束 زلف‌های تو سپردیم و به این حال و روز افتادیم.