شمارهٔ ۱۳۹

هوش مصنوعی: در جایی که تو نیستی و جمع دوستان وجود ندارد، دل شکسته‌ام از بار غم و تنهایی فرومی‌ریزد.

هوش مصنوعی: آتش دل من به شدت شعله‌ور است، مانند شمعی که در حال سوختن است. چشمانم پر از اشک است و گویی هیچ چیز وجود ندارد که بتواند آن را متوقف کند.

هوش مصنوعی: دلم به شدت برای آن زیبایی که از بین رفته، می‌سوزد. وقتی او دیگر نیست، چهره‌ام پر از غم و خون است.

هوش مصنوعی: دیدار با محبوبانی که زیبایی شان به مانند نقره است، برای افراد بزرگ دشوار است. در این شرایط، ابن یمین چه باید بکند وقتی که به خوشبختی دسترسی ندارد؟ وقتی چیزی در دسترس نیست، انسان چگونه می‌تواند به آرزوهای خود برسد؟

هوش مصنوعی: من همچون موسیقی‌دانی بی‌ساز و بی‌نوا هستم، که اگر چه صدا دارم، اما در درونم هیچ‌چیزی برای گفتن و ناله کردن ندارم.