شمارهٔ ۴۵

هوش مصنوعی: این پسته‌ای که لبخند می‌زند بسیار دلپذیر است و گفتار تو هم همین‌طور. آن سرو زیبای رقصان هم جالب و زیباست و رفتارت هم خوشایند است.

هوش مصنوعی: چشم آهو مانند و شکننده‌ی تو، دل صاحبنظران را از یاد سلامتی دور می‌کند و آن‌ها را بیمار می‌کند.

هوش مصنوعی: اگر من از زیبایی چهره‌ات الهام بگیرم، بوسه‌ام بر آن اثر نازکی که بر روی صورتت است، نمایان خواهد شد.

هوش مصنوعی: زبانت ناتوان است و نمی‌تواند حقیقت را بیان کند و اگر کسی هم بگوید که می‌داند، آیا می‌داند که در مورد لحن شیرین گفتارت چه می‌گوید؟

هوش مصنوعی: وقتی دل لاله زرد شد، دلم از غم پر شده که ناگهان سبزه‌ای بر روی گل تو ننشیند.

هوش مصنوعی: تنها بنده‌ای که برای تو دلسوزتر از ابن یمین است، کم است، هرچند که او به از آن بنده‌هاست.