شمارهٔ ۱۶۱

هوش مصنوعی: ای محبوب، رشته‌ای از زعفران و طلا بر گردن داری، اما آیا بر چهره نازک تو، یا بر آب شفاف، دلربایی تو نمایان نیست؟

هوش مصنوعی: اگر در شب تاریک از کنار نیلوفر بگذری، آفتاب خواهد شد و سرش از آب بیرون خواهد آمد.

هوش مصنوعی: من رنگی از تو ندارم، اما بوی خوش تو را دارم. دیشب، باد سحرگاهی بوی خوش تو را برایم آورد، در آن زمان خنک و دلپذیر سحر.

هوش مصنوعی: پدرم مرا از عشق و محبت بر حذر می‌داشت و به من نصیحت می‌کرد، اما من به او گفتم: “ای پیر، تو هرگز جوانی را تجربه نکرده‌ای.”

هوش مصنوعی: نگران قضاوت من نباش، ای آقا، تنها مرا در این دردی که کشیده‌ام رها کن و به آن بی‌توجهی کن.

هوش مصنوعی: به تو نشان بده که درستی و راستی در چهره‌ی کسی که ابروهایش ناپسند و کج است، چقدر می‌تواند جذب‌کننده باشد تا این که آن فرد، برای اهل نظر و بصیرت، به یک راهنما تبدیل شود.

هوش مصنوعی: هر کسی که آتش عشق را تجربه نکرده، از درد و رنج کسانی که دلشان سوخته، بی‌خبر است.

هوش مصنوعی: وقتی که از دندان‌های تو صحبت می‌کنم، احساس می‌کنم که به مانند مرواریدی در چنگال طلا قرار گرفته‌ام.

هوش مصنوعی: اگر مانند طوطی، تو را ستایش نکنند، پس چرا ابن یمین در این دنیا سخنی شیرین‌تر از تو نمی‌گوید؟