شمارهٔ ۱۰۱

هوش مصنوعی: عطر و بویی که از چین‌های موی تو به من می‌رسد، برایم دلنشین‌تر از عطر مشک ختن است.

هوش مصنوعی: تنها قد خوش‌فرم و زیبای توست که می‌تواند درخشندگی و زیبایی خود را نشان دهد، مانند درخت سرو که فقط از تو بوی گل و یاسمن می‌وزد.

هوش مصنوعی: وقتی لب‌های شیرین تو را در ذهنم مجسم می‌کنم، در چشمان غمگینم گویی عقیق یمن را می‌بینم.

هوش مصنوعی: اگر بخواهم زیبایی لب‌های تو را با کوثر (بهشتی) توصیف کنم، خوشحالی من آنقدر زیاد است که مثل آب در دهانم می‌آید.

هوش مصنوعی: سرو در حال ناز و غمگینی به‌نظر می‌رسد، شبیه نرگسی که گلدانی است. اگر قامت تو مانند شمشاد باشد، به سوی باغ می‌آیی.

هوش مصنوعی: بلبل از چاه زنخدان تو به آواز درآمده است، جانم، اگر زلف تو مثل ریسمانی مشکین در دستانم باشد.

هوش مصنوعی: نسیم ملایمی که از سمت خاک کوی تو می‌وزد، بر آتش دل غمگین من آب می‌ریزد.

هوش مصنوعی: در خواب یا خیال، تصویر تو به من نمایان شد، مانند یوسف مصری که به خانه‌ی غم و اندوهش وارد می‌شود.