خانه معرفی پرسش‌های متداول حریم خصوصی بیت تصادفی تازه‌های گنجور تماس

غزلیات

قصاب کاشانی » دیوان اشعار » غزلیات

شمارهٔ ۱ : اول به نام آنکه زد این بارگاه را

شمارهٔ ۲ : ای ذات پاکت از همه ماسوا، سوا

شمارهٔ ۳ : ساقی بیا که باز خراب است حال ما

شمارهٔ ۴ : ای کز دو زلف سرکشت داریم در تن تاب‌ها

شمارهٔ ۵ : نهاده حسن تو بنیاد دلربایی را

شمارهٔ ۶ : خط سبز از رخت چون سر زند جان می‌کند پیدا

شمارهٔ ۷ : تا گشود از بهر گفتاری لب خاموش را

شمارهٔ ۸ : ز جوش عاشقان گرم است بزم آن شاه خوبان را

شمارهٔ ۹ : ز سنبل بند بر دل می‌گذارد موی این صحرا

شمارهٔ ۱۰ : اگر آن شمع بزم دل رود مستانه در صحرا

شمارهٔ ۱۱ : می‌رساند از ره ظلمت به منزل مور را

شمارهٔ ۱۲ : توان دیدن ز روی پیرهن چون گل صفایش را

شمارهٔ ۱۳ : ز تأثیر محبت سوخت در دل کینه عاشق را

شمارهٔ ۱۴ : در خون جگر همچو حباب است دل ما

شمارهٔ ۱۵ : ز هر جانب که آن سرو روان خندان شود پیدا

شمارهٔ ۱۶ : بیایید ای حریفان تا مگر جوییم راهی را

شمارهٔ ۱۷ : پیچ و تاب زلف مشکینت شده زنجیرها

شمارهٔ ۱۸ : صیاد به من تنگ چنان کرده قفس را

شمارهٔ ۱۹ : عشقت چو شمع سوخت سراپا تن مرا

شمارهٔ ۲۰ : بکش از رخ نقاب و بر فروزان عارض گل را

شمارهٔ ۲۱ : چند روزی شد که حیرانم نمی‌دانم چرا

شمارهٔ ۲۲ : تا نگاه دل‌فریبش در نظر دارد مرا

شمارهٔ ۲۳ : افزود عکس رویش خوش بر صفای مینا

شمارهٔ ۲۴ : بازآ که دل از داغ تو آراسته تن را

شمارهٔ ۲۵ : تا کرده محبت هدف تیر تو جان را

شمارهٔ ۲۶ : ای خرم از نسیم وصالت بهارها

شمارهٔ ۲۷ : دل پر از افغان و ظاهر خالی از جوشیم ما

شمارهٔ ۲۸ : کی ز جور دهر کم فرصت الم داریم ما

شمارهٔ ۲۹ : مگر آن آتشین‌خو آگه از بخت من است امشب

شمارهٔ ۳۰ : گفتگویت در تبسم می‌کند شکر در آب

شمارهٔ ۳۱ : عمریست در خیال تو از روز تا به شب

شمارهٔ ۳۲ : گر شود آن شوخ با من مهربان دارم عجب

شمارهٔ ۳۳ : روشن شده از حسن تو کاشانه‌ام امشب

شمارهٔ ۳۴ : هر کجا عکس جمال یار می‌افتد در آب

شمارهٔ ۳۵ : چو رخ برتافت دیدم طره گیسوی یار امشب

شمارهٔ ۳۶ : دعوی لبت دمی که به مرجان کند در آب

شمارهٔ ۳۷ : چو عکس خویش نمودار می‌کند مهتاب

شمارهٔ ۳۸ : دارم از دست تو شب تا صبح با چشمی پر آب

شمارهٔ ۳۹ : ای دل بیهده گفتار ادب باش ادب

شمارهٔ ۴۰ : از تو در خاطر هر ذره تمنایی هست

شمارهٔ ۴۱ : بس ‌که بر جانم ز مژگانت خدنگ افتاده است

شمارهٔ ۴۲ : برده دل از من پری‌رویی نمی‌گویم که کیست

شمارهٔ ۴۳ : دیده خون‌بار ما چون گشت گریان مفت ماست

شمارهٔ ۴۴ : عالمی را سوختی از جلوه ای رعنا بس است

شمارهٔ ۴۵ : از لبش گفتار و گفتار از دهن نازک‌تر است

شمارهٔ ۴۶ : نخلی است روزگار و مرا تیشه شیشه است

شمارهٔ ۴۷ : خاک رخسارش که دل در پیچ و تاب انداخته است

شمارهٔ ۴۸ : چرخ از آن روزی که سرگردانی خود دیده است

شمارهٔ ۴۹ : آخر آن وحشی نگه بر دل ره تدبیر بست

شمارهٔ ۵۰ : چرخ مینا رنگ هر زهری که در پیمانه ریخت

شمارهٔ ۵۱ : کوکبم شد تار و سالم خشک و ماهم پاک سوخت

شمارهٔ ۵۲ : از قدت امروز گلشن را صفای دیگر است

شمارهٔ ۵۳ : مهر تو به هر سینه عیان است و عیان نیست

شمارهٔ ۵۴ : رفته‌رفته رفتم از یادت ببین احوال چیست

شمارهٔ ۵۵ : شبم به محنت و روزم به هجر یار گذشت

شمارهٔ ۵۶ : آن شوخ دل‌آرا رخ زیباش لطیف است

شمارهٔ ۵۷ : بر هر که نیک دیده گشادم فنای تو است

شمارهٔ ۵۸ : روزی که کرد گردون غم‌های یار قسمت

شمارهٔ ۵۹ : هر داغ دل ز پرتو حسنت ستاره‌ای است

شمارهٔ ۶۰ : ای خوش آن عالم که در وی راه پای غم نداشت

شمارهٔ ۶۱ : می‌کنم طوفی نمی‌دانم که طوف کوی کیست

شمارهٔ ۶۲ : پیش شمشیر تو تسلیم شدن دین من است

شمارهٔ ۶۳ : یک نفس بی یاد جانان زندگانی مشکل است

شمارهٔ ۶۴ : در کف عاشق به غیر برگ کاهی بیش نیست

شمارهٔ ۶۵ : اگر داغ جنون خون بر دل ما می‌کند مرد است

شمارهٔ ۶۶ : به رخ شکستن طرف کلاه بابت کیست

شمارهٔ ۶۷ : یاد تو مونس شب تار دل من است

شمارهٔ ۶۸ : با تو همین یک سخنم آرزو است

شمارهٔ ۶۹ : در شهربند عمر که کس را دلیل نیست

شمارهٔ ۷۰ : آن کس که بار عشق به آهی کشیده است

شمارهٔ ۷۱ : منم که وصف تو آرایش بیان من است

شمارهٔ ۷۲ : بر سر تو را چو طره کاکل شکسته است

شمارهٔ ۷۳ : آتشین‌خو دلبری دارم که عالم زار اوست

شمارهٔ ۷۴ : سرم ز مَندَل و دوشم گر از عبا خالی است

شمارهٔ ۷۵ : ماییم که جز اشک ندامت بر ما نیست

شمارهٔ ۷۶ : آنکه همچون جان تنگت دست در آغوش داشت

شمارهٔ ۷۷ : کوی یار است و به هر گوشه بلا ریخته است

شمارهٔ ۷۸ : باد رنجور آن تنی کز درد او بیمار نیست

شمارهٔ ۷۹ : آرام نگاهت ز دل سنگ گرفته است

شمارهٔ ۸۰ : سیر دنیا یک قدم نشو و نمایی بیش نیست

شمارهٔ ۸۱ : خال عنبربو جدا و خط مشکین‌مو جداست

شمارهٔ ۸۲ : تن چه باشد چاردیوار بنای عاریت

شمارهٔ ۸۳ : خوشه خرمن ما را دل صد چاک بس است

شمارهٔ ۸۴ : روی بر آیینه ز آن رخسار می‌گویم حدیث

شمارهٔ ۸۵ : همرهان بر سینه بی دلدار سنگ ما عبث

شمارهٔ ۸۶ : ای وصل تو را آرزوی دل شده باعث

شمارهٔ ۸۷ : از کج‌نهاد سرنزند جز بیان کج

شمارهٔ ۸۸ : ای خطّت از قلمرو خوبی ستانده باج

شمارهٔ ۸۹ : خون می‌خورم ز عشق و مدارم گرفته اوج

شمارهٔ ۹۰ : روز اول چون حباب از هم‌نشینی‌های موج

شمارهٔ ۹۱ : خط چو سر زد عارض دلدار می‌یابد فرح

شمارهٔ ۹۲ : رفت شب تا پرده از رخسار بگشاید صباح

شمارهٔ ۹۳ : دمید خط ز لب یار و شد بهار قدح

شمارهٔ ۹۴ : مبین به عارض آن سبز گندمین گستاخ

شمارهٔ ۹۵ : تنها در این هوا نه همین آب کرده یخ

شمارهٔ ۹۶ : ای با رخ تو خال سفید و سیاه و سرخ

شمارهٔ ۹۷ : آن را که داغ عشقش پا تا به سر نباشد

شمارهٔ ۹۸ : کی تواند هر طبیبی چاره هجران کند

شمارهٔ ۹۹ : ندارد مرگ هر کس کشته آن تیر مژگان شد

شمارهٔ ۱۰۰ : بوی عود و بید در مجمر مشخص می‌شود

شمارهٔ ۱۰۱ : به عشقی کرده‌ام در بحر مأوا تا چه پیش آید

شمارهٔ ۱۰۲ : بیرون خیالت از دل غافل نمی‌رود

شمارهٔ ۱۰۳ : اسیران را زیانی از گرفتاری نمی‌باشد

شمارهٔ ۱۰۴ : به هر نفس دلم از داغ یار لرزد و ریزد

شمارهٔ ۱۰۵ : عزیزا چون به من دل مهربان کردی خوشت باشد

شمارهٔ ۱۰۶ : هر دم از شوق تو چشم اشکبارم گل کند

شمارهٔ ۱۰۷ : در حدیث لعلش آتش از زبانم می‌چکد

شمارهٔ ۱۰۸ : برافکندی ز رخ تا پرده ظلمت از جهان گم شد

شمارهٔ ۱۰۹ : لبش بر گردن عاشق بسی حقّ نمک دارد

شمارهٔ ۱۱۰ : نگاهم چون دچار عارض آن دل‌ربا گردد

شمارهٔ ۱۱۱ : عاقبت کوی تو ما را مسکن دل می‌شود

شمارهٔ ۱۱۲ : دلم شبی که به شکّر لبی خطاب ندارد

شمارهٔ ۱۱۳ : گاه آبادم نماید گاه ویرانم کند

شمارهٔ ۱۱۴ : سر در ره جانانه فدا شد چه به جا شد

شمارهٔ ۱۱۵ : عجب مدار گرم دل ز دیدگان بچکد

شمارهٔ ۱۱۶ : نشستن با تو و بر خود نبالیدن ستم باشد

شمارهٔ ۱۱۷ : آن سرو سیم‌اندام من چون از گلستان بگذرد

شمارهٔ ۱۱۸ : تا دست شانه در شکن زلف یار بود

شمارهٔ ۱۱۹ : ز وصلش دور بودم جان ز بس می‌رفت و می‌آمد

شمارهٔ ۱۲۰ : دلم تا کرد یاد از آن رخ جانانه روشن شد

شمارهٔ ۱۲۱ : روز نوروز علاج شب هجران نکند

شمارهٔ ۱۲۲ : چون خونم از دو دیده گریان روان شود

شمارهٔ ۱۲۳ : از ازل در رحم آنگه که حیاتم دادند

شمارهٔ ۱۲۴ : لب‌تشنه نیاز چو بی‌تاب می‌شود

شمارهٔ ۱۲۵ : تنم به هیچ مکان بی رخت قرار ندارد

شمارهٔ ۱۲۶ : روزی که خط به گرد رخش جلوه‌گر شود

شمارهٔ ۱۲۷ : عشق آن روزی که با دل‌ها نمک را تازه کرد

شمارهٔ ۱۲۸ : مگر تیر جفای یار پر در بسترم دارد

شمارهٔ ۱۲۹ : خوبان چو خنده بر من بی‌تاب کرده‌اند

شمارهٔ ۱۳۰ : از دل اول، باده مهر کارها را می‌برد

شمارهٔ ۱۳۱ : خورشید تف از عارض تابان تو دارد

شمارهٔ ۱۳۲ : عشق بی‌دردسر نمی‌باشد

شمارهٔ ۱۳۳ : قوّتی نه در تن من نه توانی مانده بود

شمارهٔ ۱۳۴ : عمر چون بی آرزوی لعل جانان بگذرد

شمارهٔ ۱۳۵ : وصالت بی‌کسان را جمله کس باشد اگر باشد

شمارهٔ ۱۳۶ : هرکجا آیینه رخسار او پیدا شود

شمارهٔ ۱۳۷ : درشتی از مزاج سخت‌طینت کم نمی‌گردد

شمارهٔ ۱۳۸ : از آن رو سرمه دنباله‌دارش قصد جان دارد

شمارهٔ ۱۳۹ : در دل به جز از عکس رخ دوست نگنجد

شمارهٔ ۱۴۰ : نه دل جدا ز تو بیدادگر توانم کرد

شمارهٔ ۱۴۱ : اسیران جای هم از خاک دامن‌گیر هم دارند

شمارهٔ ۱۴۲ : بیا که بی گل رویت دلم قرار ندارد

شمارهٔ ۱۴۳ : دل من چون به هوای سفری برخیزد

شمارهٔ ۱۴۴ : در دل خیال یار بسی جلوه می‌کند

شمارهٔ ۱۴۵ : آن کس که شبی دیده بیدار ندارد

شمارهٔ ۱۴۶ : ز من دل برده دلداری که از اهل وفا رنجد

شمارهٔ ۱۴۷ : چون شامِ قدر بر همه مستور می‌شود

شمارهٔ ۱۴۸ : هر دل که تیر غمزه او را هدف شود

شمارهٔ ۱۴۹ : سوختم از هجر تا جانان به فریادم رسد

شمارهٔ ۱۵۰ : خوب‌رویان چون سپاه غمزه را رو می‌دهند

شمارهٔ ۱۵۱ : نه همین زآتش عشقت دل و جان می‌سوزد

شمارهٔ ۱۵۲ : عشق‌بازان جمله گلچین گلستان تواند

شمارهٔ ۱۵۳ : به چشم عبرت اوضاع جهان گر، دیدنی دارد

شمارهٔ ۱۵۴ : ای تیغ غمزه تو به وقت غضب لذیذ

شمارهٔ ۱۵۵ : پس از دیدار قاصد چون فتادم دیده بر کاغذ

شمارهٔ ۱۵۶ : می‌کند هر دم به قصدم چرخ تقدیر دگر

شمارهٔ ۱۵۷ : صبح وصال را اثر آمد هزار شکر

شمارهٔ ۱۵۸ : چو باز کرد شکرخنده شد اسیر شکر

شمارهٔ ۱۵۹ : ای خرم آن زمان که بود یار در کنار

شمارهٔ ۱۶۰ : بتی دارم به حسن از کافرستان کافرستان‌تر

شمارهٔ ۱۶۱ : ندیدم چون تو شوخ از سرکشی برگشته‌مژگان‌تر

شمارهٔ ۱۶۲ : دارم بتی ز کج کلهان کج‌کلاه‌تر

شمارهٔ ۱۶۳ : شد مرا تا دل ز عکسی روی آن جانانه پر

شمارهٔ ۱۶۴ : عشق داد از درد او هر لحظه پیغام دگر

شمارهٔ ۱۶۵ : آب شد دل دست و پا از من نمی‌آید دگر

شمارهٔ ۱۶۶ : شده‌ست از بس که روز از ماه و ماه از سال رسواتر

شمارهٔ ۱۶۷ : ای کعبه ارباب وفا کوی رفوگر

شمارهٔ ۱۶۸ : در قفس جا دارم و غافل ز صیادم هنوز

شمارهٔ ۱۶۹ : تار قانون جهان ساز نگردد هرگز

شمارهٔ ۱۷۰ : آن روز که کردند به دل تخم وفا سبز

شمارهٔ ۱۷۱ : با دل غم‌دیده‌ای صیدافکن عاشق‌نواز

شمارهٔ ۱۷۲ : گر شوی آشنا به سوز و گداز

شمارهٔ ۱۷۳ : بازم از خون جگر دیده تر شد لبریز

شمارهٔ ۱۷۴ : در دلم عیشی که می‌بینم غم یار است و بس

شمارهٔ ۱۷۵ : آنچه ناید هرگزم از دست تدبیر است و بس

شمارهٔ ۱۷۶ : غرقه دریای عشقیم از کنار ما مپرس

شمارهٔ ۱۷۷ : حجاب از رخ چو بردارد نگاهش

شمارهٔ ۱۷۸ : گه انیس دشت و گاهی محرم گلزار باش

شمارهٔ ۱۷۹ : به نوعی گرم رفت از سینه بیرون تیر مژگانش

شمارهٔ ۱۸۰ : کنی گر رو به صحرا روی صحرا می‌شود آتش

شمارهٔ ۱۸۱ : ای دل همیشه طالب دیدار یار باش

شمارهٔ ۱۸۲ : قانع دلا به خشک و تر روزگار باش

شمارهٔ ۱۸۳ : مهی دارم که هرگه پرده بردارد ز رخسارش

شمارهٔ ۱۸۴ : به پاسبانی یک قطره آب گوهر خویش

شمارهٔ ۱۸۵ : ماییم و درد و داغ دل بی‌قرار خویش

شمارهٔ ۱۸۶ : هزار حیف کزین عمر پنج‌روزه خویش

شمارهٔ ۱۸۷ : صدای بال جبریل است آواز پر تیرش

شمارهٔ ۱۸۸ : بدان قرار که تن را بود به جان اخلاص

شمارهٔ ۱۸۹ : عشق آمد و مرا ز الم می‌کند خلاص

شمارهٔ ۱۹۰ : می‌کند بی‌گنه‌ام هر نفس آن یار قصاص

شمارهٔ ۱۹۱ : منم فتاده به راه تو خاکسار مشخّص

شمارهٔ ۱۹۲ : ای پای تا به سر همه عضوت تمام، فیض

شمارهٔ ۱۹۳ : چندان‌که حمد و سجده بود در نماز فرض

شمارهٔ ۱۹۴ : می‌دهد هر ساعتی چشمش شرابم ز اعتراض

شمارهٔ ۱۹۵ : می‌رسد هر لحظه زخم تازه بر جان بی‌غلط

شمارهٔ ۱۹۶ : دل به دهر حیله‌گر دادم غلط کردم غلط

شمارهٔ ۱۹۷ : یار هجران وفا کند به غلط

شمارهٔ ۱۹۸ : چون سبزه از کنار گلستان دمیده خط

شمارهٔ ۱۹۹ : به هر کجا که روی باشدت خدا حافظ

شمارهٔ ۲۰۰ : گوییا خط عارض آن دل‌ربا را کرده حفظ

شمارهٔ ۲۰۱ : مرا که هست ز هر باب کردگار حفیظ

شمارهٔ ۲۰۲ : من که در بزم تو دارم راه پایی همچو شمع

شمارهٔ ۲۰۳ : ای ز رخسار تو شب سوختن آموخته شمع

شمارهٔ ۲۰۴ : هم در زمین و هم به سما می‌کنم سماع

شمارهٔ ۲۰۵ : ای قدّ تو چون معنی برجسته مصرع

شمارهٔ ۲۰۶ : لب آن شوخ طالب علم خندان است در واقع

شمارهٔ ۲۰۷ : ز دیدن تو شود دیده را حیا مانع

شمارهٔ ۲۰۸ : بسوز بر تن خاکی ز داغ یار چراغ

شمارهٔ ۲۰۹ : تنها نه دل لاله کباب است در این باغ

شمارهٔ ۲۱۰ : رویت از آیینه ای دلدار می‌گیرم سراغ

شمارهٔ ۲۱۱ : روز و شب در بزم دوران بی‌قرارم همچو دف

شمارهٔ ۲۱۲ : دیده تا چند به دیوار تو یا شاه نجف

شمارهٔ ۲۱۳ : مقصد عاشق همین یار است دنیا بر طرف

شمارهٔ ۲۱۴ : گر نخواهی سازدت در بزم بی‌مقدار حرف

شمارهٔ ۲۱۵ : غم از آیینه خاطر زدودم تا شدم عاشق

شمارهٔ ۲۱۶ : گشت آن روزی که پیدا در سرم سودای عشق

شمارهٔ ۲۱۷ : می‌روم تا کوی جانان آخر از تأثیر عشق

شمارهٔ ۲۱۸ : کم خور ای روشن‌ضمیر از سفره دو نان نمک

شمارهٔ ۲۱۹ : ای در نظرم نشو و نمای تو مبارک

شمارهٔ ۲۲۰ : پس از وفاتم اگر بگذری تو بر سر خاک

شمارهٔ ۲۲۱ : دهری که از او کام روا نیست چه حاصل

شمارهٔ ۲۲۲ : عالم همه باطل غم عالم همه باطل

شمارهٔ ۲۲۳ : برنمی‌آید به کار کس ثبات بی‌محل

شمارهٔ ۲۲۴ : نمی‌رفتم برون از جاده گر هشیار می‌بودم

شمارهٔ ۲۲۵ : ز حرف مدعی از الفت دلدار می‌ترسم

شمارهٔ ۲۲۶ : ای شمع دل‌افروز به قربان تو گردم

شمارهٔ ۲۲۷ : بیا که بی تو دمی نیست که اضطراب ندارم

شمارهٔ ۲۲۸ : تا بار عشق بر دل پرغم گذاشتیم

شمارهٔ ۲۲۹ : ما اسیران همه مرغان خوش‌الحان همیم

شمارهٔ ۲۳۰ : شد گرم تمنای تو سودای نگاهم

شمارهٔ ۲۳۱ : من آن نخلم که چون در موسم حاصل ثمر ریزم

شمارهٔ ۲۳۲ : به عشق تو گر سر نبازم چه سازم

شمارهٔ ۲۳۳ : تا خون خویش در ره جانانه ریختیم

شمارهٔ ۲۳۴ : میان خوب‌رویان تا نمودند انتخاب از هم

شمارهٔ ۲۳۵ : در عشق عاقبت به بلا مبتلا شدیم

شمارهٔ ۲۳۶ : چگونه پیش تو آیم فسانه‌ای که ندارم

شمارهٔ ۲۳۷ : زآتش عشق تو در هرجا که مأوا می‌کنم

شمارهٔ ۲۳۸ : ای خوش آن روز که از خواب گران برخیزم

شمارهٔ ۲۳۹ : عاشقم عاشقم به یار قسم

شمارهٔ ۲۴۰ : در هر دو جهان عاقل و فرزانه نباشم

شمارهٔ ۲۴۱ : بر میان تاری ز زلف یار می‌خواهد دلم

شمارهٔ ۲۴۲ : مردیم ز غم تا به تو خودکام رسیدیم

شمارهٔ ۲۴۳ : شبی ای مه به پابوست رسیدن آرزو دارم

شمارهٔ ۲۴۴ : سوختم مهر یار را نازم

شمارهٔ ۲۴۵ : درون آشیان از بیضه تا من سر برآوردم

شمارهٔ ۲۴۶ : گر در این ظلمت چراغی پیش پا می‌داشتم

شمارهٔ ۲۴۷ : ای ز آتش حسن تو شبستان وفا گرم

شمارهٔ ۲۴۸ : کارم ز عقل راست نشد بر جنون زدم

شمارهٔ ۲۴۹ : کجاست دیده که رو سوی یار خویش کنم

شمارهٔ ۲۵۰ : به بزم دهر حرف دشمنی عام است می‌دانم

شمارهٔ ۲۵۱ : تا چون نگه توان شد دور از میان مردم

شمارهٔ ۲۵۲ : بهر قتلم داد پیغامی که من می‌خواستم

شمارهٔ ۲۵۳ : با آنکه در قلمرو هستی یگانه‌ام

شمارهٔ ۲۵۴ : گفت دلبر بر من از حسرت نگر گفتم به‌چشم

شمارهٔ ۲۵۵ : همان به دیده غباری که داشتم دارم

شمارهٔ ۲۵۶ : زنم گردم غبار خاطر دلدار می‌گردم

شمارهٔ ۲۵۷ : روزی به دو زانو بر دلدار نشستم

شمارهٔ ۲۵۸ : به چشم کم مبین بر آن من در خسته‌جانی هم

شمارهٔ ۲۵۹ : ساقی کجاست کز می گلگون نشسته باشیم

شمارهٔ ۲۶۰ : شدم تسلیم درکوی تو منزل را تماشا کن

شمارهٔ ۲۶۱ : ساقی بیا و در قدح از لطف باده کن

شمارهٔ ۲۶۲ : داغ دل را کرد از چاک آشکارا پیرهن

شمارهٔ ۲۶۳ : نه همچون خال بر کنج لبش جا می‌توان کردن

شمارهٔ ۲۶۴ : عمری است سراسر که به آزار منم من

شمارهٔ ۲۶۵ : خوش عشرتی است با دل دانا گریستن

شمارهٔ ۲۶۶ : کی شود معلوم هر بیگانه‌ شرح حال من

شمارهٔ ۲۶۷ : سرکن سخن از آن لب و دفع ممات کن

شمارهٔ ۲۶۸ : شوی هرجا دچار چشمش اظهار محبت کن

شمارهٔ ۲۶۹ : ای که خاک آستانت سجده‌گاه عاشقان

شمارهٔ ۲۷۰ : سراپایم چمن شد بس گل حسرت دمید از من

شمارهٔ ۲۷۱ : عالما علم ز دل‌ها نه تو داری و نه من

شمارهٔ ۲۷۲ : حسن تو از نور است و جان، نیمی از این نیمی از آن

شمارهٔ ۲۷۳ : من نمی‌گویم که منع نرگس غماز کن

شمارهٔ ۲۷۴ : مرا که نیست دمی روح در بدن بی تو

شمارهٔ ۲۷۵ : عالمی را کرده سرگردان طواف کوی تو

شمارهٔ ۲۷۶ : درد او هرچند بسیار است در جان باش گو

شمارهٔ ۲۷۷ : رفتی ز چشم و ماند به‌جا ماجرای تو

شمارهٔ ۲۷۸ : بیا ای بلبل از من گفتگوهای حزین بشنو

شمارهٔ ۲۷۹ : حدیث شام هجر از بلبل طرف چمن بشنو

شمارهٔ ۲۸۰ : به خطّش می‌توان گردید رام آهسته آهسته

شمارهٔ ۲۸۱ : می‌رسی از راه و بهر ما صفا آورده‌ای

شمارهٔ ۲۸۲ : شد از فراق توام قامت کشیده خمیده

شمارهٔ ۲۸۳ : منم در عاشقی هم‌طالع پروانه افتاده

شمارهٔ ۲۸۴ : ای نگه با نظرت هم می و هم میخانه

شمارهٔ ۲۸۵ : با صبر ساختم به وفا می‌برم پناه

شمارهٔ ۲۸۶ : کی جز لبش به جای دگر می‌برم پناه

شمارهٔ ۲۸۷ : ترک سر ناگفته دل بر مهر جانان بسته‌ای

شمارهٔ ۲۸۸ : ای شب‌چراغ دل‌ها صهباست در پیاله

شمارهٔ ۲۸۹ : دلا به کار جهان اضطراب یعنی چه

شمارهٔ ۲۹۰ : ز خود در عشق چون پروانه باید بی‌خبر گردی

شمارهٔ ۲۹۱ : تا کی به بزم شوق غمت جا کند کسی

شمارهٔ ۲۹۲ : تا کی فراق‌نامه‌ات انشا کند کسی

شمارهٔ ۲۹۳ : شود بس از نگاهی عارض آن تندخو رنگی

شمارهٔ ۲۹۴ : به قدر دوستی بر حال مشتاقان نظر داری

شمارهٔ ۲۹۵ : آنکه رخ بنمود و روشن ساخت جان در تن تویی

شمارهٔ ۲۹۶ : رخ نمودی عاشقم کردی گذشتی یار هی

شمارهٔ ۲۹۷ : یاد ما هرگز نکردی یار هی

شمارهٔ ۲۹۸ : جان من گر شدی از صحبت من سیر بگوی

شمارهٔ ۲۹۹ : می‌کنم کعبه صفت طوف سر کوی کسی

شمارهٔ ۳۰۰ : هرگز به کام دل ننشستیم رو‌به‌روی

شمارهٔ ۳۰۱ : ای مهر دل‌فروز گل روی کیستی

شمارهٔ ۳۰۲ : ای تندخو ز چیست که یارم نمی‌شوی

شمارهٔ ۳۰۳ : نفس در سینه‌ام چون ناله تار است پنداری

شمارهٔ ۳۰۴ : در کعبه و بتخانه ز حسن تو صنم های

شمارهٔ ۳۰۵ : بس که کردم گریه شد خونابم از اعضا تهی

شمارهٔ ۳۰۶ : بازآ که ز دل زنگ‌زدا بلکه تو باشی

شمارهٔ ۳۰۷ : بینا نیم آن لحظه که با ما تو نباشی

شمارهٔ ۳۰۸ : بگذشت ز حد کار دل زار کجایی

شمارهٔ ۳۰۹ : به خود چند ای دل بی‌طاقت از افسانه‌ها پیچی

شمارهٔ ۳۱۰ : مگر آن زمان به حال دل من رسیده باشی

شمارهٔ ۳۱۱ : بشنوی گر ز من غمزده پندی مردی

شمارهٔ ۳۱۲ : در ره عشق اگر پیرو دردی مردی

شمارهٔ ۳۱۳ : در زمان ما نمی‌بارد سحاب زندگی

شمارهٔ ۳۱۴ : بر رخ هر آرزو در بند تا محرم شوی

شمارهٔ ۳۱۵ : بتی دارم که لعلش با لب کوثر کند بازی

شمارهٔ ۳۱۶ : مطلع نگاهم شد باز کرده آغوشی

شمارهٔ ۳۱۷ : نیست هم‌دردی که بردارد ز دل بار کسی