شمارهٔ ۱۲۵

هوش مصنوعی: بدن من در هیچ جایی آرامش ندارد، جز در خیال تو. هیچ‌کس نمی‌تواند بر دل من تأثیری بگذارد.

هوش مصنوعی: هر جا که بروم، مثل پرنده‌ای که در تله اسیر شده، به دام افتاده‌ام و تنها خودم هستم که برایم اهمیت دارد؛ دیگران به حال من توجه نمی‌کنند.

هوش مصنوعی: در این باغ پر از گل، حتی یک برگ درخت هم نیست که مانند دشمن، بر گردن من، تیزی و برندگی داشته باشد.

هوش مصنوعی: هر کجا که بروم، غم تو با من خواهد بود و هیچ‌جا نمی‌توانم آن را به کسی دیگر منتقل کنم، ارزش ندارد.

هوش مصنوعی: چقدر صبر و حوصله داشته باشی، چون نقش و کار تو در اینجا بی‌اثر است و تاثیری ندارد.