شمارهٔ ۲۲۴

هوش مصنوعی: اگر هشیار و هوشیار بودم، هرگز از مسیر خارج نمی‌شدم و اگر شب بیدار می‌ماندم، به خانه می‌رسیدم.

هوش مصنوعی: بخشی از وجود من تحت تأثیر قدرت و خشونت کوه‌نوردی است و اگر هموار و صاف بودم، این درد و آسیب‌ها را نمی‌چشیدم.

هوش مصنوعی: از آسمان و عظمت بی‌موردش چه بگویم، زیرا اگر خودم به کارهایی که انجام داده‌ام فکر کنم، نباید غمگین باشم. اگر کسی می‌بود که به خودم اهمیت می‌داد و غم من را می‌خورد.

هوش مصنوعی: از شدت غم، مانند شمعی که خاموش است، در وصف درد و رنج تو به حالت گنگ و خاموشی فرورفته‌ام. اگر زمانی شغلم را رها کنم و بی‌کار باشم، شاید بهتر بتوانم از این حال بیرون بیایم.

هوش مصنوعی: در روزهایی که چهره‌ی زیبایت مانند گلی در باغ می‌درخشید، چه می‌شد اگر من آن خارِ روی دیوار بودم؟

هوش مصنوعی: اگر آینه‌ای بودم که اسرار را محفوظ می‌داشت، هرگز دیگر نمی‌توانستم تصویر محبوب را از دل خود جدا کنم.

هوش مصنوعی: در مقابل چشمانم، اطراف چمن مانند یک زندان به نظر می‌رسید، وقتی که تو در کنارم نیستی. حتی اگر در باغ گلزاری باشم، احساس آزادی نخواهم کرد.

هوش مصنوعی: در این مکان قدیمی، اگرچه قصابی در کنار زاهدان قرار دارد، اما اگر من هم بهره‌ای از علم و معرفت داشتم، می‌توانستم در مقام شخصی با مقام و منزلت بالا قرار بگیرم.