شمارهٔ ۳۰۳

هوش مصنوعی: در درون من، احساس عمیق ناراحتی وجود دارد و گویی زندگی‌ام به هیچ وجه خوشایند نیست. به نظر می‌رسد که شادی و خوشی‌ام تحت تأثیر اندوه قلبم قرار گرفته است.

هوش مصنوعی: پرده را از چهره‌ات کنار بزن و چهره‌ی درخشان‌ات را نشان بده. بدون دیدن تو، روز من مانند شب تیره و تار به نظر می‌رسد.

هوش مصنوعی: وقتی که سر زلف تو از دستم رفت، احساس کردم که ایمانم از بین رفته است. هر تار موی تو برایم مثل یک رشته نجات (زنّار) است.

هوش مصنوعی: به یادگیری فلسفه فلاطون دل‌خوش نیستم؛ زیرا احساس می‌کنم که دل من مانند کودک بیمار، دچار آشفتگی و ناپایداری است.

هوش مصنوعی: هر کجا که می‌روم، دل من به آرامش نمی‌رسد و در این مشکلات، انگار غم من همیشه در کنار من است.

هوش مصنوعی: به جای سبزه و سرسبزی، اشک‌های ما در وجودمان لاله‌هایی را پرورش می‌دهد. این‌گونه است که کشت و کار ما با چشمی پر از درد و غم همراه شده است.

هوش مصنوعی: برو و قصابی کن، چون ما دردی داریم که تا روز قیامت ادامه خواهد داشت. تو فقط می‌خواهی آه بکشی و من درگیر ناله‌هایم.