شمارهٔ ۱۰۷

هوش مصنوعی: وقتی در صحبت از زیبایی عشق او صحبت می‌کنم، احساساتم به اندازه‌ای شعله‌ور می‌شود که مانند آتش از زبانم بیرون می‌ریزد. وقتی نام لبان او را به زبان می‌آورم، شوق و لذت آن به حدی است که مثل شهد از لبانم جاری می‌شود.

هوش مصنوعی: من آنقدر آرزوهایم زیاد و بزرگ است که اگر فشارم بدهی، اشک حسرت به گونه‌ای از من سرازیر می‌شود که مانند مغز از استخوان، می‌ریزد.

هوش مصنوعی: آنچه از تلاش و کوشش من به دست آمده، جز ناراحتی و غم نیست. به جای اینکه از آسمان باران بیفتد، فقط خون و درد بر سرم می‌ریزد.

هوش مصنوعی: در این شب، کیست که با نگاهی پر از عشق و سکر در چشمش تا صبح مرا ببیند؟ حس می‌کنم زهر عشق مانند شبنم بر روی گل‌هایم می‌چکد و مرا می‌سوزاند.

هوش مصنوعی: در این باغ پر از زیبایی، نگاه دلربای تو مانند کمان شلیکی است که غنچه‌ها را به سمت خود می‌کشاند و اشک‌هایم به‌سان تیر از چشمان باغبان به زمین می‌چکد.

هوش مصنوعی: دل خود را به زیبایی کسی سپرده‌ام که از اینجا تا مصر، بوی یوسف از گرد و غبار کاروانم در حال جاری شدن است.

هوش مصنوعی: در مسیر او، من همچون یک گوسفند لاغر هستم که در دست قصاب است. چشم گرگ به من دوخته شده و از چوب شبان، خطر نزدیک می‌شود.