شمارهٔ ۲۳۷

هوش مصنوعی: از عشق تو در هر جایی که سکونت می‌گزینم، مانند بوی عود که به سرعت پخش می‌شود، خود را رسوا می‌کنم.

هوش مصنوعی: در فضایی محدود، مانند غنچه‌ای در میان گل‌های دنیا، به زیبایی و لطافت خود جلوه می‌دهم و اگر دلی را به عشق باز کنم، عشق و محبت را منتشر می‌سازم.

هوش مصنوعی: در تنهایی به حدی احساس می‌کنم که وقتی به جستجوی خودم می‌پردازم، به مانند نی که به دنبال همدم می‌گردد، به سراغ وجود خودم می‌روم تا بتوانم خودم را پیدا کنم.

هوش مصنوعی: من به خاطر شرم و حیای او سرم را پایین انداخته‌ام، نه به خاطر ترس از رقیب بی‌دین. عشق من باعث شده که اگر از شاه هم بترسم، این تنها به خاطر اوست.

هوش مصنوعی: در بازار زیبایی، به خاطر زلف معشوق، قلب خود را می‌دهم و با دلیری و شجاعت، برای بدست آوردن آن، از خودم مایه می‌گذارم.

هوش مصنوعی: هرچند که من از نظر مالی و دارایی در جایگاه پایین‌تری قرار دارم، اما مانند یک حباب می‌توانم با یک نفس خود را به دریا برسانم.

هوش مصنوعی: از زمانی که نتوانستم از علما و ریاکاران چیزی بیاموزم، تصمیم گرفته‌ام در میخانه و در کنار قصاب زندگی کنم.