شمارهٔ ۳۱۵

هوش مصنوعی: من معشوقه‌ای دارم که لب‌هایش مثل کوثر (نهر بهشتی) زیبایی ایجاد می‌کند و خطش در آینه به زیبایی نقش می‌بندد.

هوش مصنوعی: دل من را دختری بازیگوش که با چشمان شیطونش به شوخی و سرگرمی مشغول است، به خود مشغول کرده است. او به قدری سرگرم شده که مسجد و منبر را فراموش کرده و به بازی مشغول است.

هوش مصنوعی: من در دل خود، معبودی ساخته‌ام که شادکامی را به من می‌بخشد؛ این معبود در هر مکانی، چه در معبدهای مؤمنان و چه در مکان‌های کافرانه، می‌تواند به بازی بپردازد.

هوش مصنوعی: تصور چهره کسی مانند شعله آتش در وجود من است و آهی که در دل دارم، همچون دود در کباب‌پز بازی می‌کند.

هوش مصنوعی: به چشمان دلربا و مژه‌های زیبایش دل باخته‌ام و سرگرم زیبایی‌های او شده‌ام. اما از بی‌احتیاطی او می‌ترسم، مانند کودکی که با چاقو بازی می‌کند و ممکن است خود را زخمی کند.

هوش مصنوعی: در دل من، کافری با حالتی غم‌انگیز قرار دارد که در مجلس می‌نوشد و نگاهش به من مانند باده‌ای است که در جام بازی می‌کند.

هوش مصنوعی: در زمان لبخند او، لکه‌ای سرخ و زیبا روی صورتش به چشم می‌خورد که شبیه به یک عروسک خوش‌طعم است که با شکر در حال بازی است.

هوش مصنوعی: کودک با شادی و بازی، به یاد لب‌های لعلین معشوقش، اشک‌هایش را به صورت مرواریدهایی درمی‌آورد و با آن‌ها سرگرم می‌شود.

هوش مصنوعی: در یک مکان بازی، کودک را به تماشای بازی قصابی برده‌ام که با تیغ تیز و خطرناکش، به سر نازک و ظریف بَرد و راکبی که در حال بازی است، آسیب می‌زند.