شمارهٔ ۸۲

هوش مصنوعی: تن انسان مانند چهار دیواری است که به طور موقت به امانت گرفته شده است. بنابراین، در این جهان مادی نباید آرزوی ماندن و اقامت دائمی داشته باشیم.

هوش مصنوعی: از این باغی که هیچ رنگ و لعابی ندارد، عبور کن. مانند نسیم باش و خودت را درگیر نکن. مانند گلی که در حنای قرضی و موقتی است، نمان.

هوش مصنوعی: منصور نتوانست بالاتر از پای دار برود و این نشان می‌دهد که در شرایط سخت و دشوار، رفتن به مرحله‌ای بالاتر امکان‌پذیر نیست.

هوش مصنوعی: افراد و روابطی که به ما نزدیک هستند، ممکن است باعث ایجاد ناخوشایندی و کدورت در دل ما شوند. نباید در این بازتاب‌ها و تصاویری که از اطراف می‌بینیم، دچار سردرگمی و حیرت شویم.

هوش مصنوعی: زمانی که سکوت را انتخاب می‌کنی، از هر پرسشی دوری کن و به جای آن، مانند کوهی باش که تحت تأثیر صدای دیگران قرار نمی‌گیرد.

هوش مصنوعی: با دلی شکسته و آکنده از درد، مانند زنگ، ناله و فریادی از خود به پا می‌آورم و به دنبال آنچه که به من واگذار شده، می‌آیم.

هوش مصنوعی: در این دنیا، هیچ لحظه‌ای برای نیکو هنری‌ها و آدم‌های با اراده آرامش و سکونتی وجود ندارد؛ زیرا جایی برای بی قراری و دلتنگی نیست.

هوش مصنوعی: اهل دل به درستی می‌گویند که این مرده را به چشم کسی نمی‌آورند، بلکه به‌جای او یک ده ویران و چندین کدخدای فریبکار وجود دارد.