شمارهٔ ۲۳۱

هوش مصنوعی: من درختی هستم که در زمان برداشت میوه، از هر طرف با چشمانم اشک‌های گوهر گونه را بر زمین می‌ریزم.

هوش مصنوعی: من در یک لحظه طوفانی به راه می‌اندازم که می‌تواند بنیاد جهان را از عشق تو براندازد. وای بر من، اگر اشک‌های سیلابی از چشمانم بریزد.

هوش مصنوعی: تیر نازک مژه‌ات به من رسید و ای کاش به من مهلت بدهی که بتوانم برای تو عشقی از قلبم به یادگار بگذارم.

هوش مصنوعی: من نه قدرتی دارم که دور او بچرخم، و نه دلی که از درد جدایی‌اش غمخوری کنم.

هوش مصنوعی: من مانند پرنده‌ای هستم که در پی غم و اندوهی بزرگ است و اگر از محل خود دور شوم، توان پرواز را از دست می‌دهم و از هم می‌پاشم.

هوش مصنوعی: در این مهمان‌سرا، من میزبان هستم، و جالب اینجاست که با بدشانسی، اگر من در ظرف مهمان شکر بریزم، باز هم مثل زهر می‌شود.

هوش مصنوعی: آسمان نابینا است و من می‌خواهم آهی غبارآلود داشته باشم تا گردی از توتیا را در چشمان این بی‌ بینا بریزم.

هوش مصنوعی: من به هر شکلی که خواستم، نقشه‌ای برای زندگی‌ام کشیدم، اما همه آن‌ها به شکست انجامید. حالا بهتر است این نقشه‌ها را کنار بگذارم و به جای آن، دوباره از نو شروع کنم.