شمارهٔ ۱۳۵

هوش مصنوعی: اگر بتوانی به وصال محبوب خود برسی، این ارتباط تمام دنیا را در بر می‌گیرد؛ حتی اگر در این دو عالم کسی برای کمک به تو نباشد. غم تو می‌تواند یاور و یاری برایت باشد، اگر وجود داشته باشد.

هوش مصنوعی: اگر به وصل دوست امید داری، باید وابستگی‌ها را کنار بگذاری؛ زیرا خواسته‌های نفس سرکش، مانع این وصل می‌شوند.

هوش مصنوعی: از عشق تو دل من صد جا پاره شده و صدای درد من در این دیار همان صدای جرس است، اگر واقعا وجود داشته باشد.

هوش مصنوعی: دل‌های پر از غم و اندوه، به خاطر جدایی‌ها، هرگز نمی‌توانند از محبت و وصالی که در گذشته داشتند، شکایت کنند. شاید روزی به داغ و دردی که در دل دارند، دسترسی پیدا کنند، اگر چنین چیزی ممکن باشد.

هوش مصنوعی: در این دریا، به خاطر سرنوشت نامناسب، مثل حبابی ناپایدار، هر لحظه فکر و امیدم به یک آرزوست، اگر آن آرزو واقعاً وجود داشته باشد.

هوش مصنوعی: در دل انسان، عشق و دلبستگی به معشوق در روزهای ابتدایی جلوه‌گر می‌شود. اگر حس و اشتیاقی وجود داشته باشد، این عشق در زیبایی‌های این گلزار نمایان می‌شود.

هوش مصنوعی: من نه از آشیان راحتی دیدم و نه در پرواز آرامشی احساس کردم. شاید همین که آرام در گوشه قفس باشم، بهتر از همه چیز باشد، اگر اصلاً باشد.

هوش مصنوعی: در این تشنگی و بی‌تابی، حتی اگر فقط یک قطره آب از شمشیر تو باشد، برای نجات زخم‌خورده‌ای که در حال مرگ است، کافی است.