شمارهٔ ۳۰۴

هوش مصنوعی: در کعبه و معبد، زیبایی تو باعث شده که معشوق‌های عشق گرد هم بیایند و دل‌ها را برای تو قربانی کنند.

هوش مصنوعی: چقدر می‌توان اشک ریخت؟ دل فردا خراب شده و این خانه از رطوبت اشک‌ها ویران گشته است.

هوش مصنوعی: از سر شوق، پارچه‌ای از کفن را بر خود می‌افکنم، اگر با نیکی و محبت قدم‌های خوش‌نیتم را بر خاک من بگذاری.

هوش مصنوعی: وقتی که زنجیره‌ی مروارید شکسته می‌شود، صد دل مثل مرواریدها به زمین می‌افتند، همان‌طور که وقتی زلف تو را از هم جدا می‌کنند.

هوش مصنوعی: از این عمر، دیدن تو چه لذتی دارد که هیچ چیزی نمی‌تواند به اندازه‌ی آن رضایت‌بخش باشد. افسوس که این احساس عمیق و پر ارزش، به اندازه‌ی خرجی که برای آن می‌شود، نیست.

هوش مصنوعی: ما با حالتی آشفته و پریشان گذر کردیم، اما در خیابان تو هیچ خاکی بر سر خود نریختیم و از دردهای خود شکایتی نکردیم.

هوش مصنوعی: ای دل، به حسن و زیبایی او نگاه کن و مراقب باش که از این خطرات و عواقب عشق بی‌پرهیز نباشی.

هوش مصنوعی: چهره‌ی تو را به سادگی نمی‌توان دید، زیرا اندامت به قدری زیباست که مانند پرده‌ای حیا، نور و روشنی حرم‌ها را می‌پوشاند.

هوش مصنوعی: قصاب با نامه‌ای که خبر از قتل تو می‌دهد، حواست را جمع کن. از آن نوشته‌ای که لبش به تازگی برای گناهان جدیدی رقم خورده، دوری کن.