شمارهٔ ۱۶۰

هوش مصنوعی: من زیبایی‌ای دارم که از دیاری که به آن کافرستان می‌گویند، به مراتب زیباتر است. زبانی که از لعل سرخ‌تر است و لعل هم از شکر شیرین‌تر.

هوش مصنوعی: چهره‌اش مانند خورشید است، اما درخشش او از خود خورشید نیز بیشتر است. ابروهایش شبیه به ماه روز عید هستند، اما از ماه هم اندکی کمتر قابل مشاهده‌اند.

هوش مصنوعی: اگر روزی اتفاقی بر دل‌ها بگذرد و چهره‌ی دلبرانه و دلنشینی از او ببینیم، او به‌قدری جذاب و درخشان است که توجه تمامی دل‌ها را به خود جلب می‌کند.

هوش مصنوعی: عاشقان به مانند گل لاله، با عشق و محبت چهره زیبا و سرخ خود را جلوه‌گر کردند، به طوری که زیبایی او باعث شد جهان به یک گلستان تبدیل شود و از نظر زیبایی، حتی بیشتر از یک گلستان باشد.

هوش مصنوعی: زمانی که چهره‌اش بر من تابید، در حالی که در شدت بی‌تابی بودم، در تماشای او مانند یک پیرهن از آینه بیشتر شگفت‌زده شدم.

هوش مصنوعی: از جایی که نشسته بودم بلند شدم و خودم را پر از شادی کردم، چون امروز آن معشوق را دیدم که از هر روز دیگر شادتر و سرمست‌تر است.

هوش مصنوعی: با چشمانش به من نگاهی انداخت و طوری رفتار کرد که گویی می‌خواهد روح و جانم را برباید و بگوید که نگویید من از درد دیگران زودتر و بیشتر می‌ریزم.

هوش مصنوعی: من به خاطر نوشیدن آب شهادت تسلیم شدم و او از کرده‌ خویش پشیمان شد. ناگهان، از این که به من احسان کرده بود، بیشتر از قبل پشیمان گردید.

هوش مصنوعی: چشم‌های ترم پر از آبی از حسرت است و به خودم می‌گویم که هرگز چنین یاری که ناامن و بی‌وفا باشد، ندیده‌ام.

هوش مصنوعی: سپس گفت چندین شعر می‌خواهم به زبان بیاورم تا اندکی از تبسم پسته‌ای خندان‌تر شوم.

هوش مصنوعی: به خاطر یک غزل درباره زیبایی او، به او گفتم: «ای چهره‌ات، از خورشید درخشان‌تر است، پس بشنو.»