شمارهٔ ۱۰۶

هوش مصنوعی: هر لحظه به خاطر شوق تو چشمانم پر از اشک می‌شود و خارهای مژه‌هایم در کنار جوی آب به غنچه می‌نشینند.

هوش مصنوعی: زمان آن فرا رسیده است که به دلیل ناپسندی‌ها و اشتباهات خود، از شرمندگی و خجالت، اشک‌هایی چون قطره‌های خون در کنارم به وجود آید.

هوش مصنوعی: در درون من، احساس rebellion و سرکشی ریشه دوانده و این وضعیت نگران‌کننده است، زیرا روزی خواهد آمد که از این باغ پر از زیبایی و شکوفه، تنها آسیب و درد باقی خواهد ماند.

هوش مصنوعی: زیاد شدن آرزوها و ناامیدی‌ام باعث شده که دلم به شدت شکسته و آسیب‌دیده باشد. به همین دلیل، نگرانم که اگر به سمت جویبار بروم، ممکن است گل‌های آرزوهایم دوباره شروع به شکفتن کنند و من دوباره دچار درد و رنج شوم.

هوش مصنوعی: غنچه‌ای که به شکل پیکان از هر بخشی از وجودم نمایان شده، زمانش رسیده که به جای آن بهاری دیگر در دلم گل بزند.

هوش مصنوعی: بعد از مرگ، حسرت آن نگاه خیره‌ کننده چشمانت از یادم نمی‌رود. حتی اگر آرزوهایم به خاطر نبودنت با درد و خار همراه باشد، امیدوارم بر سر قبرم گل بکارند.

هوش مصنوعی: من کسی را که به دیگران آسیب می‌زند، دور می‌کنم، زیرا به شدت از این می‌ترسم که در نهایت خودم هم دچار آسیب شوم و در کنار او به دردسر بیفتم.