شمارهٔ ۲۹۶

هوش مصنوعی: تو به من لبخند زدی و عاشق شدم، اما بی‌خبر از کنارم گذشتی. ای یار، مردم از درد جدایی، کاش کمی به حال من رحم کنی.

هوش مصنوعی: ای پزشک من، اگر انصاف در کار است، چرا باید یک بار هم بر سر بیمار بی‌رحمی کنی؟

هوش مصنوعی: پس از مرگم بر سر مزار من بگذر و ای درخت زیبا، دوباره زنده‌ام کن با یک جلوه از رفتار خودت.

هوش مصنوعی: تو با دیگری دوستی می‌کنی و من را نادیده می‌گیری، اما بدان که در نهایت از این رفتار خود پشیمان خواهی شد.

هوش مصنوعی: عوض کردن و تعیین ارزش‌ها و خوبی‌ها فقط زمانی کوتاه و محدود است. اگر زودتر می‌خواهی از این کارها دست بکشی، بهتر است از اشتباهاتت عذرخواهی کنی.

هوش مصنوعی: آنچه که در زندگی‌مان برای ما پیش آمده، به خاطر نا‌آگاهی خودمان است. در نهایت از این خواب عمیق بیدار خواهیم شد و به حقیقت پی خواهیم برد.

هوش مصنوعی: گفتن تو نادرست بود و رفتارت اشتباه. به خاطر این گفته، صدای فریاد از این عمل تو بلند شده است.