شمارهٔ ۳۱۳

هوش مصنوعی: در زمانه‌ی ما، باران زندگی نمی‌بارد و منابع حیات در منبع خود خشکانده شده‌اند.

هوش مصنوعی: از ظلم و بی‌رحمی روزگار و تغییرات مداوم زندگی، عمرم به شدت کوتاه شده و زندگی‌ام تنگ و سخت شده است.

هوش مصنوعی: در زندگی دنیا آرامش و آسایش واقعی وجود ندارد و تنها چیزی که در این هستی از زندگی باقی مانده، یک قطره از شراب زندگی است که در ابعاد وجودی ما وجود دارد.

هوش مصنوعی: با دو چشمی که از اشک پر شده، مدت‌هاست که در آتش عشق می‌سوزم و هیچ‌کس در عشق نمی‌سوزد و رنج نمی‌کشد مثل من.

هوش مصنوعی: رفت و با خود برد، با این که در یک روز و شب، نگرانی ما به اندازه صد سال طول کشید و بیشتر از سرعت زندگی بود.

هوش مصنوعی: هرچه درس از زندگی آموختیم، جز بیان نامرادی و ناکامی در آن چیزی نبود.

هوش مصنوعی: هیچ‌کس نمی‌تواند از زیر فشار سنگین زندگی فرار کند، و وای بر تو اگر در روز قیامت از تو درباره زندگی‌ات سؤال کنند.

هوش مصنوعی: نمی‌توانیم آنچه را که در جوانی از ظلم و سختی‌های زندگی تجربه کردیم، برای کسی توضیح دهیم.

هوش مصنوعی: هر کسی که در این دوران دشوار و سختی، ادامه زندگی را تحمل می‌کند و تاب می‌آورد، همچون فردی قوی و نیرومند در برابر چالش‌ها و مصائب است.