شمارهٔ ۲۹۷

هوش مصنوعی: تو هرگز به یاد ما نبودی، و در این میان، همه چیز از دستمان رفت و کارهایمان به هم ریخت.

هوش مصنوعی: چند وقت است که به خاطر آتش عشق و اندوه، شب و روز در عذاب هستم و دیگر طاقت این همه درد را ندارم.

هوش مصنوعی: ای ترک زیبا، از غم تو چشمانم پر از اشک است و دلم پر از درد و خون.

هوش مصنوعی: چند بار باید مانند بلبل در غم دوری تو ناله کنم؟ ای گل بی‌خار، لطفا حضور خود را به من نشان بده.

هوش مصنوعی: شرح دوری و فراق را چطور بیان کنم که در زبانم توان و قدرت سخن گفتن نیست.

هوش مصنوعی: هرچه که گفتی، فقط دروغ بوده است؛ باید از این حرف‌هایت خجالت بکشی، مانند قصابی که از کارش شرمنده است.