شمارهٔ ۱۷۵

هوش مصنوعی: هر چیزی که به دست نیاید، فقط به دلیل عدم تدبیر و تدبیرم نیست، بلکه تنها نتیجه تقدیر و سرنوشت من است که گردن من را در اختیار خود گرفته و کنترل می‌کند.

هوش مصنوعی: محبت و دوستی میان ما به حدی است که نیازی به سخن گفتن نیست. اما من همیشه در تلاش برای بازسازی و بهبود وضعیت خودم هستم و به همین موضوع فکر می‌کنم.

هوش مصنوعی: کسی که هیچ‌گاه در جمع دوستانش باعث ناراحتی من نمی‌شود، فقط یک زنجیر سنگین است و هیچ چیز دیگری نیست.

هوش مصنوعی: من از هر طرف به دنبال هدف می‌گردم، اما قدرت پرواز بال و شدتم تنها به تیرکمان غمزه بستگی دارد و نه چیز دیگری.

هوش مصنوعی: هر شب تا صبح در خلوت خودم از دعاهایی که برای دوست می‌کنم، تأثیری جز این نمی‌بینم که او از من روی‌گردان شده است.

هوش مصنوعی: انسانی که به دلیل غرور و نادانی خود، کم‌کم می‌ساید و عمرش به پایان می‌رسد، باید بداند که در دنیای معرفت، تنها حقیقتی که می‌تواند به او کمک کند، همان علم و حکمت است و هیچ دارو و درمانی بهتر از آن وجود ندارد.

هوش مصنوعی: من نمی‌توانم در این دنیا کار خاصی انجام دهم، هر آنچه از من برمی‌آید تنها تقصیر و اشتباه است.