شمارهٔ ۲۶۰

هوش مصنوعی: در کوی تو، خانه‌ام را رها کرده‌ام و تنها تماشای آن را می‌کنم. به شدت در درد و رنج نشسته‌ام تا زیبایی گل را ببینم.

هوش مصنوعی: از دوری تو، جانم را به یک لبخند آرام کن، زیرا از نگاهی به تو، طاقت دل را تماشا کن.

هوش مصنوعی: در کنارش، از اشک‌های ندامت، دوباره سبز و زنده شده‌ام. بیا و بر چشمان من بنشین و ببین که چه نتیجه‌ای حاصل شده است.

هوش مصنوعی: دل از عشق و جنون در آتش است و این آتش به وضوح نمایان است. در این بی‌خودی و دیوانگی، باید دل را بسوزاند، در حالی که عقل و خرد در این جنون حیران و متعجب مانده‌اند.

هوش مصنوعی: از دل هرگز اشتباهی نمی‌شود، نگاه کن به تیر چشم‌های او که چگونه شکار صیاد ماهری را به راحتی به دام می‌اندازد.

هوش مصنوعی: من ترس و شگفتی‌های قصاب را در خون جگر تجربه کرده‌ام و در حال حاضر به تپش‌های مرغی که نیمه‌زنده است، نگاه می‌کنم.