شمارهٔ ۲۱۱

هوش مصنوعی: در طول روز و شب هر لحظه در حال احساس ناآرامی و بی‌قراری هستم، مانند دفی که مدام بر اثر ضربه‌ها جابجا می‌شود. زندگی به شدت به من فشار می‌آورد و من در برابر تغییرات آن بی‌پناه و آسیب‌پذیر هستم.

هوش مصنوعی: زمانی که زندگی‌ام تحت تأثیر گرما و سرما قرار می‌گیرد، گاهی به حالت ناپایدار و بی‌ثباتی می‌رسد، مانند صدای دف که در تنش و بی‌نظمی به گوش می‌رسد.

هوش مصنوعی: من از این بی‌خانمانی چگونه می‌توانم از پست‌فطرتان گله کنم وقتی که خودم به اندازه کافی دور از خودم احساس امنیت می‌کنم؟

هوش مصنوعی: تنها زینتی که بر تن من مناسب است، پوست است. غم و اندوهی که دارم، به زیبایی دیبای اطلس نمی‌ماند و کار من مثل ضربه زدن به دف است.

هوش مصنوعی: به طور مخفیانه و پوشیده زندگی می‌کنم و به خاطر اینکه دلم را از درد و فتنه‌های دنیا دور کنم، دیگر نمی‌خواهم به زیبایی‌ها و جذابیت‌های دنیا توجهی داشته باشم.

هوش مصنوعی: من در جمع نوازندگان، حلقه‌هایی دارم و از سر تا پا در عشق و محبت پر از احساس و داغ هستم، مانند سازی به نام دف که صدا می‌زند.

هوش مصنوعی: تا زمانی که از چشم بد در امان باشم و در حجاب باشم، همیشه در مقابل یار بی‌قرار و ناآرامم مانند دف که به ضربان می‌زند.

هوش مصنوعی: تا زمانی که صدای محبوب از جمع خارج نشود، من هم از این جمع بیرون نمی‌روم و برای حفظ ناله‌ام، مانند دفی که در گردون می‌چرخد، می‌چرخم و می‌زنم.

هوش مصنوعی: مرا می‌برند، هرچند که این قصاب در زمانه، بر روی دستانش با عشق و محبت کار می‌کند. من نیز مثل دفی‌ام؛ یعنی تنها و بی‌کس.