شمارهٔ ۲۱۲

هوش مصنوعی: چشم من تا چه زمانی باید به دیوار تو خیره بماند، ای شاه نجف؟ مردم از longing برای دیدار تو در عذابند.

هوش مصنوعی: از باغ گل، لذت من آن زمانی به سراغم می‌آید که نگاهی به چهرهٔ زیبای تو انداخته باشم، ای پادشاه نجف.

هوش مصنوعی: بهشت برای او ارزشی ندارد، چرا که هر کسی که از باغ تو گل بچیند، برایش مهم‌تر از همه چیز است، حتی اگر او شاهی بزرگ مانند نجف باشد.

هوش مصنوعی: هیچ کسی نیست که از رازهای دو جهان باخبر باشد؛ هر کس از اسرار تو، ای شاه نجف، آگاه شود.

هوش مصنوعی: هرکس که به عشق تو حاضر شد و جان و مالش را فدای تو کرد، به ارزش دو جهان دست یافت. او یا خریداری برای توست که ارزش تو را درک کرده یا همانند شاه نجف است که مقام و عظمت تو را شناخته است.

هوش مصنوعی: گفتی که به سرم می‌رسید، اما من مانند آبی که از بدن خارج می‌شود، از وجودم نمی‌توانم انکار کنم. چیزی در تأیید تو یا ای پادشاه نجف وجود دارد.

هوش مصنوعی: نگرانی از روز قیامت برای قصاب وجود ندارد، زیرا او در سایه دیوار تو یا در کنار شاه نجف احساس امنیت می‌کند.