شمارهٔ ۱۱۳

هوش مصنوعی: زندگی گاهی به من خوشی می‌دهد و گاهی به شدت ناراحتی و آشفتگی. چرخ فلک سرنوشت من را نمی‌داند، نمی‌دانم چه بر سر وجودم می‌آورد.

هوش مصنوعی: به زودی به سرنوشت محتوم خود می‌رسم و حتی اگر در زندگی به مقام بزرگی مثل سلیمان هم برسم، باز هم سرانجام باید با واقعیت‌های زندگی مواجه شوم و به خاک بروم.

هوش مصنوعی: گاهی مرا در اوج عزت و احترام قرار می‌دهد و گاهی به پایین می‌افکند. گاهی در حال حیرت و سردرگمی هستم و گاهی به قدری نسبت به من محبت می‌کند که به جان می‌آیم.

هوش مصنوعی: لباس‌ها و وسایل ظاهری مانند خرقه و سجاده مانع رسیدن من به وحدت واقعی هستند. مرا از جنونی بی‌پرده و آزاد برخوردار کن که بتوانم به حقیقت و یگانگی دست پیدا کنم.

هوش مصنوعی: چشمانت مرا در حالتی خواب‌آلود فرو برده و از غفلت آن‌ها سرخورده‌ام. با نگاهی بگو که آیا باز هم از ناز و دلربایی‌ات، مدهوش و مست می‌شوم.

هوش مصنوعی: کارم از حد گذشته است و دیگر شوخی برایم معنا ندارد؛ فقط کافی است یک نگاه عاقلانه به من بیندازند که مثل آینه به حیرت بیفتم.

هوش مصنوعی: مادر زمانه مانند قصابی است که همیشه به جای شیر، خون می‌دهد؛ چون می‌خواهد مرا به مهمانی دعوت کند.