شمارهٔ ۲۵۶

هوش مصنوعی: می‌خواهم به خاطر محبوبم دلتنگی کنم و مانند طوطی، به این آینه مشغول شوم و زنگار بگیرم.

هوش مصنوعی: بین من و محبوبم هیچ آشنایی وجود ندارد. با وجود اینکه من به هر رنگی که آن گل تبدیل می‌شود، به خودم می‌گویم، تنها یک خار می‌شوم.

هوش مصنوعی: ما در دنیایی خیالی به سر می‌بریم، اما وقتی کسی به ما نزدیک می‌شود، به خاطر ترس، به واقعیت برمی‌گردیم و حالت هوشیاری و بیداری پیدا می‌کنیم.

هوش مصنوعی: من هنوز در گیجی و سردرگمی به سر می‌برم، تا زمانی که در دل تو جایی داشته باشم. تا زمانی که نفس می‌کشم، همچون پرگاری دور تو می‌چرخم.

هوش مصنوعی: در باغ، به دور آن درخت زیبای خوش‌رفتار که مانند سرو است، دور می‌زنم و همچون آب روانی که به زمین افتاده است، در حالت افسردگی و ناامیدی به نظر می‌رسم.