شمارهٔ ۹۸

هوش مصنوعی: هیچ کسی نمی‌تواند برای دردی که به خاطر دوری عزیزان احساس می‌شود، راه حلی پیدا کند. این مشکل برای دل بسیار سخت است و فقط خدا می‌تواند به راحتی آن را حل کند.

هوش مصنوعی: آیا می‌توانیم از شرم سرمان را بالا بگیریم، مگر اینکه ابر مهر و رحمت خداوند، گناهان ما را بشوید؟

هوش مصنوعی: ما در این زمین مانند دانه‌ای هستیم که از ترس عواقب، از خاک بلند نمی‌شویم و منتظریم تا باران بیفتد.

هوش مصنوعی: کسی بار سنگینی را بر دوش من انداخته است، اما خوشا به حال آن کسی که می‌تواند خود را از بارهای سنگین آزاد کند.

هوش مصنوعی: همه کسانی که در مجلس شادی هستند، در حالت خواب‌آلودگی به سر می‌برند مگر اینکه چشم‌های ساقی، شادی و نشئه‌ای خاص در دل می‌نهد و به می‌خواران جان تازه‌ای می‌دهد.

هوش مصنوعی: ما در حالتی آشفته و بی‌خبر به سر می‌بریم و بوی موهایی که کسی دارد، می‌تواند ما را از این بی‌خبری بیرون آورد و به آگاهی برساند.

هوش مصنوعی: حرص و ولع برای به دست آوردن روزی، دل‌های سنگین و خسته را آرامش نمی‌دهد و آن‌ها را به دنبال رزق و روزی می‌کشاند.

هوش مصنوعی: بدون وجود عشق، زندگی بی‌فروغ و بی‌معنی است. شمع تنها زمانی روشن می‌شود و می‌تواند اشک‌ها را به راه اندازد که در دل احساس داشته باشیم.

هوش مصنوعی: اگر می‌خواهی جانت را فدای عشقت کنی، ای معشوق، از قصاب بخواه که من قربانی تو شوم و جانم را دهد.