شمارهٔ ۲۶۶

هوش مصنوعی: هیچ‌کس به جز دوست، از زندگی و حال و روز من آگاه نیست. وقتی که دیگران درباره‌ی من قضاوت می‌کنند، هیچ‌کدام واقعیت را نمی‌دانند.

هوش مصنوعی: وقتی از خودم خبر دار شوم، متوجه می‌شوم که تقدیر نخواهد گذاشت تا تصویر من در آینه به درستی و روشنی نمایان شود.

هوش مصنوعی: پرنده‌ی تصویری من در دل غم نمی‌تواند پرواز کند، زیرا روز اول بر روی مویی که نقش و نگار دارد، بال من بسته شده است.

هوش مصنوعی: چمن به خاطر بی‌حاصلی و بدبختی من، همچون داغ لاله‌ای تیره به نظر می‌رسد.

هوش مصنوعی: من در شب‌های دوری تو با غم و اندوهی که دارم، بی‌آنکه بتوانم حرفی بزنم، به سادگی راز دل و احساساتم را بیان می‌کنم.

هوش مصنوعی: ای زاهد، برخیز تا با هم نعمت‌های بهشت را تقسیم کنیم؛ آنچه را که تو از لذت‌ها و زیبایی‌ها دارید، من تنها درد و غم عشق را دارم.

هوش مصنوعی: به خاطر انتظار آمدن او، مانند کسی که در آرزوی محبوبش است، دیگر تحملم تمام شده و صبر من زیر پا رفته است.