شمارهٔ ۲۴۵

هوش مصنوعی: در دل آشیانه، از دلگریه تا حالتی که می‌خواهم خود را نشان دهم، از تیر نگاه تند و بی‌رحمی زیبایان، با بال‌هایی زخم‌خورده برخواستم.

هوش مصنوعی: به لبخندش آشنا شدم و با عشق او را جلب کردم، مثل اینکه از چشمه‌ای زلال و پاک، ماهی زیبایی را بالا آورده‌ام.

هوش مصنوعی: از زیبایی و عطر خال سیاهش فکر می‌کردم که آتش دل را شعله‌ور کردم تا بخاری از زغالی که در آتش بود بلند شود.

هوش مصنوعی: چشمم پر از اشک و دل من در آتش است؛ اشک‌هایم به جای آنکه از چشمانم بریزند، به شکل قطره‌های خون بر دامنم افتادند.

هوش مصنوعی: دلم به خاطر ترس از نگاه او شکسته و آرزوهای درونم را مانند آهی عمیق بیرون می‌کشم، گویی که درد و رنجی از عمق جانم را با خنجری بیرون می‌آورم.

هوش مصنوعی: من در باغی که پر از افسوس است، مانند یک نهال هستم. گل من ناراحت و غمگین است و باری که به دوش دارم تنها غم و اندوه است. تا به حال فصلی از شادی را تجربه نکرده‌ام و از زمین تا آسمان فقط غم را حس کرده‌ام.

هوش مصنوعی: من هر از گاهی با چشمانی پر از اشک به دنیا نگاه می‌کنم و در دل غمگینم، اما از این درد و غم، یک قطره گرانبها به زندگی‌ام می‌بخشم.

هوش مصنوعی: من از هیچ‌کس درباره سختی‌هایی که تحمل کرده‌ام، شکایت نمی‌کنم. مانند درخت چنار که در آتش نمی‌سوزد، من هم از وجود خودم شعله‌ای بر می‌افروزم.