شمارهٔ ۲۳۸

هوش مصنوعی: چه روز زیبا و دلپذیری خواهد بود که از خواب عمیق بیدار شوم و برای دیدنت، ای گل خوشبو، برخیزم.

هوش مصنوعی: ای خوش آن لحظه که با افتخار تیرکمان تو را از زمین بردارم و به نشانه‌ای از تو، از جایی که ایستاده‌ام، سر بلند کنم.

هوش مصنوعی: از کوی تو به خاطر عشق تو، تنها زمانی برمی‌خیزم که عشق تو مرا یاری کند و از دل و جانم برخیزم.

هوش مصنوعی: توشه‌ای که بتوانم از این خانه بیرون بروم، فراهم کن تا بتوانم با عزمی راسخ و قوی از این وضع و شرایط دشوار عبور کنم.

هوش مصنوعی: هرگاه حائلی وجود داشته باشد، عکس چهره معشوق من، نمایان می‌شود؛ اما اگر خودم از آن حائل کنار بروم، این تصویر دیگر دیده نمی‌شود.

هوش مصنوعی: ذره‌ای از نور خورشید حالتی شاداب و پرجنب و جوش دارد، بنابراین اگر از تصویر تو بربیخیزم و رقص‌کنان به حرکت درآیم، منطقی است.

هوش مصنوعی: به یاد می‌آورم لحظه‌ای را که به خاطر عشق تو مانند چوبی در آتش می‌افتم و دوباره با فریاد از جایی که هستم برخیزم.

هوش مصنوعی: غیر از تسلیم شدن راه دیگری ندارم. یار مانند قصابی است که من مجبورم از جان خود برای او بگذرم.