شمارهٔ ۴۴

هوش مصنوعی: یک زیبایی دلربا از تو جان یک عالم را سوزاند، و این کافی است. تو از حد ناز و دلربایی گذشتی، ای بی‌رحم، این خود کافی است.

هوش مصنوعی: چقدر باید منتظر بمانم تا زیر تیغ تو بمیرم؟ ای قاتل، دیگر امروز را به فردا نینداز.

هوش مصنوعی: به کسی که دارای روحیه‌ای بد و ناپسند است، نمی‌توان اعتماد کرد؛ چرا که همان‌طور که تو مرا در این معبد فلج کرده‌ای، نباید دیگری را نیز در موقعیتی مشابه قراردهی.

هوش مصنوعی: دیگر را در مشکلات و سختی‌ها شریک نکن. اگر می‌خواهی به زیبایی خود شهرت داشته باشی، همین یک آدم رسوا برای تو کافی است.

هوش مصنوعی: خنجر دیگری برای کشتن من وجود ندارد، کافی است که ابروی تو به عنوان تیغی بر جان من تاثیر بگذارد.

هوش مصنوعی: من به دنبال دوری از درد و غصه هستم و به همین دلیل چشم به دنیا و زنده‌گی نمی‌دوزم. تنها چیزی که برای تسکین دردهای من کافی است، شراب تو در آن ظرف زیبای میناست.

هوش مصنوعی: ما در دریای بی‌پایانی شناوریم و امیدی به کناره‌ها و امنیت نداریم. ای قصاب، در این دریا بس است که به شدت با ما برخورد کنی.