شمارهٔ ۱۳۳

هوش مصنوعی: هیچ نیرویی در وجود من باقی نمانده و توانایی‌ای در من نیست. اگر بی‌تو جانی در بدنم وجود داشت، به کفر دچار می‌شدم.

هوش مصنوعی: زمانی که مانند شاهین به دوردست‌ها می‌نگری، سفر و دوری از تو چشمانم را خالی کرده، مانند آشیانی که بدون پرنده‌اش خالی مانده است.

هوش مصنوعی: وقتی که از جلوی چشمانم رفتی و به سمت مشهد رفتی، اشک‌هایم همچون جویباری بی‌وقفه جاری ماندند.

هوش مصنوعی: هر بار که به جایی سفر می‌کردی، دل داغدیده‌ام همچون سنگی به فاصله‌های دور، نشانی از خود بر جا می‌گذاشت.

هوش مصنوعی: آرزویی بود که به خاطر زیبایی تو در دل داشتم، اما بدون دیدارت، حتی اگر قسمتی از جانم هم باقی مانده باشد، احساس درد می‌کنم.

هوش مصنوعی: من دعا می‌کنم که دولت و خوشبختی‌ات به من برسد، حتی اگر در شب برایم یاد تو درد و غصه‌ای باشد که بر زبانم مانده است.

هوش مصنوعی: در مسیر تو، هر قدم که برمی‌داشتم، چشمانم پر از حسرت بود و ردپای کاروانی را به یاد می‌آورد که تنها مانده بودم.

هوش مصنوعی: در کنار تو، صبر و عقل و هوش و زندگی‌ام حاضر بودند، اما جسم من همچون توده‌ای از استخوان باقی مانده است.

هوش مصنوعی: بی تو ای نور روشنی‌بخش، بر من حادثه‌ای رخ داده که حاصل جدایی‌ام از توست و داستانی که در دل دارم.

هوش مصنوعی: از چه کسی درباره حال و روز قصاب سوال می‌کنی؟ او در مسیر جدایی‌اش از تو، ناتوان و بی‌چاره مانده است.