شمارهٔ ۲۸۰

هوش مصنوعی: با خطش می‌توان آرام آرام تسلیم شد، همان‌طور که می‌توان قرآن را به آرامی و با دقت خواند.

هوش مصنوعی: صیادی که من اینجا می‌بینم، به آرامی و به خاطر عطری که از خال عالم بلند شده، به دام می‌اندازد.

هوش مصنوعی: زمانی که رخت را دید، به خاطر حسادت به زیبایی مهروبان، به شکلی هلالی و از روی غم ماه کامل، به آرامی تغییر شکل داد.

هوش مصنوعی: مشکلات و فشارهای زندگی مرا به زانو درآورده است و به خاطر ضعف و ناتوانی‌ام، هر قدم را به آرامی و احتیاط برمی‌دارم.

هوش مصنوعی: هر از گاهی نگاهی به زلف‌های درهمم می‌اندازم و اندکی حسرت بر روی زیبا و دلربای خود می‌زنم. این احساس را صبح و شب به آرامی تجربه می‌کنم.

هوش مصنوعی: جهان مانند جایی است که قصابی در حال کشتن است و در این میان، خون سیاووش به خاک ریخته می‌شود. حالا احساس می‌کنم که فلک به آرامی در حال گرفتن انتقام من است.