خانه معرفی پرسش‌های متداول حریم خصوصی بیت تصادفی تازه‌های گنجور تماس

رباعیات

ابن یمین » دیوان اشعار » رباعیات

شمارهٔ ۱ : ای دل همه حاجتی روا باد ترا

شمارهٔ ۲ : ای تازه تر از برگ سمن روی ترا

شمارهٔ ۳ : آئینه جان تیره اگر نیست ترا

شمارهٔ ۴ : از خرد و بزرگ هر که دیده‌ست مرا

شمارهٔ ۵ : ای حاصل عمرم از تو بدنامی‌ها

شمارهٔ ۶ : ایزد بوجود از عدم آباد مرا

شمارهٔ ۷ : آنخواجه که سروریست بر خلق او را

شمارهٔ ۸ : ای ساقی گلرخ بیار آن آب آتش فام را

شمارهٔ ۹ : گر کار بکام آرزو نیست مرا

شمارهٔ ۱۰ : دل باز بسوداش در انداخت مرا

شمارهٔ ۱۱ : خوش نیست دل خسته ریش از تو جدا

شمارهٔ ۱۲ : گل را بسحر نظر ربا کرد صبا

شمارهٔ ۱۳ : تا بر تن آزرده تب افتاد مرا

شمارهٔ ۱۴ : یا رب ز خرد مدار محروم مرا

شمارهٔ ۱۵ : در وی زده ایم دست او داند و ما

شمارهٔ ۱۶ : نائی که جمال دلستانست او را

شمارهٔ ۱۷ : گفتم صنما غم رهی نیست ترا

شمارهٔ ۱۸ : حسنت که بر او روح نظر داشت مرا

شمارهٔ ۱۹ : گل دید صفای آنرخ نیکو را

شمارهٔ ۲۰ : دلدار همیگفت من محزون را

شمارهٔ ۲۱ : خاتون جهان جهانملک خاتون را

شمارهٔ ۲۲ : برخیز اگر دسترسی هست ترا

شمارهٔ ۲۳ : در فتنه این و آن میفکن خود را

شمارهٔ ۲۴ : دل شد سیه از سپیدی برف مرا

شمارهٔ ۲۵ : گر قصد کند بصد ضرر روی مرا

شمارهٔ ۲۶ : من بنده نکو شناسم احوال ترا

شمارهٔ ۲۷ : دارم هوس لعل تو ایدر خوشاب

شمارهٔ ۲۸ : کردی دلم ایماه دل افروز کباب

شمارهٔ ۲۹ : بر خاک فتاده رند کی مست و خراب

شمارهٔ ۳۰ : معشوقه چو بامداد برخاست ز خواب

شمارهٔ ۳۱ : گر میطلبی گوهر اسرار طلب

شمارهٔ ۳۲ : دی ترک پری پیکر من مست خراب

شمارهٔ ۳۳ : دل ز آتش هجرانت کبابست کباب

شمارهٔ ۳۴ : هر گه که ببینیم رخ سیراب شهاب

شمارهٔ ۳۵ : ما از می نابیم چنین گشته خراب

شمارهٔ ۳۶ : ای باد سحر گهی بصد جهد و شتاب

شمارهٔ ۳۷ : ای گشته دلم ز آتش هجر تو کباب

شمارهٔ ۳۸ : ای ز آتش سودات دل اندر تب و تاب

شمارهٔ ۳۹ : ای طاهر اسحق بیا و در یاب

شمارهٔ ۴۰ : ای دل ز جهان بجز حقایق مطلب

شمارهٔ ۴۱ : اسبی که قضا در پی او وقت شتاب

شمارهٔ ۴۲ : آمد ز خرابات بتم مست و خراب

شمارهٔ ۴۳ : جان برخی آنروز که آن در خوشاب

شمارهٔ ۴۴ : بگذار که تا بوسمت ای جانان لب

شمارهٔ ۴۵ : سیمین ز نخست آن تویا شیرین سیب

شمارهٔ ۴۶ : گفتم که شنیدم که ترا زحمت تب

شمارهٔ ۴۷ : در هجر بسی مکوش ای در خوشاب

شمارهٔ ۴۸ : ای بس که دلم در پی تحقیق شتافت

شمارهٔ ۴۹ : افسوس که عمر من ز هفتاد گذشت

شمارهٔ ۵۰ : ایدل اگر اعتقاد تو هست درست

شمارهٔ ۵۱ : افسوس که موسم جوانی بگذشت

شمارهٔ ۵۲ : ای کرده هوای مال نا پروایت

شمارهٔ ۵۳ : ایدل غم این عالم فانی هیچست

شمارهٔ ۵۴ : ای دل چو نعیم این جهانی شدنی است

شمارهٔ ۵۵ : ایدل همه عمرت این تبهکاری چیست

شمارهٔ ۵۶ : ایدل اگر آسایش جانت هوس است

شمارهٔ ۵۷ : افسوس که رفت عمر و حاصل هیچ است

شمارهٔ ۵۸ : آنکس که دلم بدو تولا کردست

شمارهٔ ۵۹ : ایعشوه دهان ترک شما کردم و رفت

شمارهٔ ۶۰ : از حکم ازل بهیچ رو مهرب نیست

شمارهٔ ۶۱ : ایدل بدو نیک اینجهانی هیچست

شمارهٔ ۶۲ : از تاب جگر دوش روانم میسوخت

شمارهٔ ۶۳ : امروز کسی که شهره در شیر دلیست

شمارهٔ ۶۴ : آن سرو سهی که جاش در چشم منست

شمارهٔ ۶۵ : از کوی تو با دل حزین باید رفت

شمارهٔ ۶۶ : انسبزه که گرد چشمه نوش تو خاست

شمارهٔ ۶۷ : آن بت که حدیث دلبری قصه اوست

شمارهٔ ۶۸ : آن زخم که بر چهره جانان منست

شمارهٔ ۶۹ : ایمظهر الطاف لطیفیت خوشست

شمارهٔ ۷۰ : ان روی چو افتاب در چشم منست

شمارهٔ ۷۱ : ای سرور عهد هرکه شمشیر تو بست

شمارهٔ ۷۲ : از راحت روزگار جز نامی نیست

شمارهٔ ۷۳ : این برشده دولاب که گردد پیوست

شمارهٔ ۷۴ : از روی تو با برگ سمن فرقی نیست

شمارهٔ ۷۵ : ای آمده از جهان گزینم رویت

شمارهٔ ۷۶ : ای کرده در آفاق روان جود توصیت

شمارهٔ ۷۷ : آویختم ایجان دلکی در کویت

شمارهٔ ۷۸ : انسان نه بدینصورت و شکل انسانست

شمارهٔ ۷۹ : آن بت که سروردل و نور بصرست

شمارهٔ ۸۰ : آنکس که جهان زوست جهان خود همه اوست

شمارهٔ ۸۱ : انکس که ازوست نیش نوشم هم ازوست

شمارهٔ ۸۲ : ایدل طلب دوست گرت عادت و خوست

شمارهٔ ۸۳ : ایدل طلب کار جهان چیزی نیست

شمارهٔ ۸۴ : آنم که فلک بنده مطواع منست

شمارهٔ ۸۵ : ایخواجه اگر سپهر دون برکشدت

شمارهٔ ۸۶ : آنمه سوی ما چون نظر سعد نداشت

شمارهٔ ۸۷ : ای لعل لبت مایه‌دهِ آب حیات

شمارهٔ ۸۸ : از لاله تر روی تو خوش رنگترست

شمارهٔ ۸۹ : ایدوست سر و پای فلک پیدا نیست

شمارهٔ ۹۰ : آنرا که دل از عشق تو کور و کر نیست

شمارهٔ ۹۱ : ایگل خجل از عارض چون نسترنت

شمارهٔ ۹۲ : ای رنگرز این خوی بدت ننگی نیست

شمارهٔ ۹۳ : ای سرمه چشم بنده خاک کویت

شمارهٔ ۹۴ : از بس که دلم با سر زلف تو نشست

شمارهٔ ۹۵ : رخسار تو آئینه دیرینه ماست

شمارهٔ ۹۶ : بی‌روی تو دل صبور گردد هیهات

شمارهٔ ۹۷ : بر عارض آن بت که توان تن ازوست

شمارهٔ ۹۸ : بر اوج فلک دوش چو خورشید بگشت

شمارهٔ ۹۹ : بیزحمت مشاطه رخت همچو مهست

شمارهٔ ۱۰۰ : بیوصل تو کار دل قوی با خلل است

شمارهٔ ۱۰۱ : بی خنده آن پسته شکر شکنت

شمارهٔ ۱۰۲ : با روی چو روزت بقمر حاجت نیست

شمارهٔ ۱۰۳ : بر من صنما جور تو امروزی نیست

شمارهٔ ۱۰۴ : گر حرص زیر دست و طمع زیر پای تست

شمارهٔ ۱۰۵ : دردا که گل و موسم گلزار گذشت

شمارهٔ ۱۰۶ : بیچاره دلم چو محرم راز نیافت

شمارهٔ ۱۰۷ : بگذشت حیات آنکه دلشاد بزیست

شمارهٔ ۱۰۸ : باشه که بخوبی رخش افزون ز مهست

شمارهٔ ۱۰۹ : بر چشم و دلم زغم نمی نیست که نیست

شمارهٔ ۱۱۰ : تا از چمن آن سرو خرامان بگذشت

شمارهٔ ۱۱۱ : تا سقف سپهر نیل پیکر بر پاست

شمارهٔ ۱۱۲ : تا یار بحج رفت ز ما ببریدست

شمارهٔ ۱۱۳ : تا بر مه تابانش ز عنبر قوس است

شمارهٔ ۱۱۴ : تن در غمش از هلال باریکترست

شمارهٔ ۱۱۵ : تا دیده من دید زهر خوبترت

شمارهٔ ۱۱۶ : تا آبله رخ بر رخ دلدار ز دست

شمارهٔ ۱۱۷ : تا چند کشم صد ضرر از چشم خوشت

شمارهٔ ۱۱۸ : تا رست بگرد شکرت شاخ نبات

شمارهٔ ۱۱۹ : تا روی ترا بدیدم ایعشوه پرست

شمارهٔ ۱۲۰ : تا بسته نگردد بکل ابواب حیات

شمارهٔ ۱۲۱ : برخیز سحرگه ای صبا چابک و چست

شمارهٔ ۱۲۲ : چون آکهیی نبینم از توحیدت

شمارهٔ ۱۲۳ : چون تعبیه جهانیان بسیارست

شمارهٔ ۱۲۴ : پیوسته نشان عاشقان بد نامیست

شمارهٔ ۱۲۵ : در روضه توحید اگر بارت نیست

شمارهٔ ۱۲۶ : گر دور فلک تابع فرمان تو نیست

شمارهٔ ۱۲۷ : سردار جهان خواجه که آئینش سخاست

شمارهٔ ۱۲۸ : شاها ز تو کار عالمی سامان یافت

شمارهٔ ۱۲۹ : دل شد ز پی وصل دلارام ز دست

شمارهٔ ۱۳۰ : رنگ تو بتازگی ز گلنار بهست

شمارهٔ ۱۳۱ : شیرین پسرا عزم حجازت ز چه خاست

شمارهٔ ۱۳۲ : نقش عیادت ار چه بصورت عبادتست

شمارهٔ ۱۳۳ : در کارگه وجود هر نقش که هست

شمارهٔ ۱۳۴ : گفتم نخورم باده که کاری نه نکوست

شمارهٔ ۱۳۵ : در وحدت کاینات آنرا که شکیست

شمارهٔ ۱۳۶ : هر کو بسعادتی رسد روزی بیست

شمارهٔ ۱۳۷ : گر هر چه کند بنده بتقدیر خداست

شمارهٔ ۱۳۸ : در راه یقین مرد درنگی هیچست

شمارهٔ ۱۳۹ : مائیم و می ناب و بتی خوب سرشت

شمارهٔ ۱۴۰ : هر کو دهنت ای بت جانی دیدست

شمارهٔ ۱۴۱ : حاصل چه از این که صورت خواجه نکوست

شمارهٔ ۱۴۲ : می از شر و شور و عربده خالی نیست

شمارهٔ ۱۴۳ : سید پسرا روی تو ماه ختن است

شمارهٔ ۱۴۴ : دیوانه دلم که میل طبعش بهواست

شمارهٔ ۱۴۵ : چون باد صبا غنچه گلرا بشکافت

شمارهٔ ۱۴۶ : در خاطرم این لطیف مصراع گذشت

شمارهٔ ۱۴۷ : صاحب نظری خوش سخنی فرمودست

شمارهٔ ۱۴۸ : هر چیز که در ازل بدان فرمان نیست

شمارهٔ ۱۴۹ : دی گفت یکی که داشت با من دل راست

شمارهٔ ۱۵۰ : گردون که سوی سفله و دونش نظرست

شمارهٔ ۱۵۱ : هر روز ترا بمن گمانی دگرست

شمارهٔ ۱۵۲ : گفتم دل من گرچه که غرق خونست

شمارهٔ ۱۵۳ : در عهد تو گلزار ثنا مدروس است

شمارهٔ ۱۵۴ : سلطان گل ار چه با بسی برگ و نواست

شمارهٔ ۱۵۵ : گیرم که بصد رسید عمریکه تر است

شمارهٔ ۱۵۶ : خوش باش دمی که زندگانی باقیست

شمارهٔ ۱۵۷ : در روضه جان تاره نباتی خضرست

شمارهٔ ۱۵۸ : دی ابن یمین صبحدمی جام بدست

شمارهٔ ۱۵۹ : دل شاد بروی دلستان خضرست

شمارهٔ ۱۶۰ : زلف تو که سرگشته بکردار منست

شمارهٔ ۱۶۱ : رفتی و شکیب از دل عشاق برفت

شمارهٔ ۱۶۲ : هر حادثه ئی که آمد از نرم و درشت

شمارهٔ ۱۶۳ : یک غم نبود کز تو نصیب ما نیست

شمارهٔ ۱۶۴ : عشاق ترا امید بهر وزی نیست

شمارهٔ ۱۶۵ : نیلوفر تر بر سر آبت چه خوشست

شمارهٔ ۱۶۶ : گل کز زرسا و خرده ئی چند اندوخت

شمارهٔ ۱۶۷ : روی تو و ماه آسمان هر دو یکیست

شمارهٔ ۱۶۸ : عشق لب و دندان چو لعل و گهرت

شمارهٔ ۱۶۹ : گر کار تو نیکست بتدبیر تو نیست

شمارهٔ ۱۷۰ : چون چشم خوشت نرگس اگر رنجورست

شمارهٔ ۱۷۱ : لعلت صدفی پر گهر مخزونست

شمارهٔ ۱۷۲ : در باغ جمالت ای بت عشوه پرست

شمارهٔ ۱۷۳ : جانا لب میگون تو روح ما نیست

شمارهٔ ۱۷۴ : راحت ز طبیعت جهان مهجورست

شمارهٔ ۱۷۵ : هر کس که ره و رسم جهان نیک شناخت

شمارهٔ ۱۷۶ : جانرا بزر ارنگه توانستی داشت

شمارهٔ ۱۷۷ : کس تیغ چو پهلوان ایران نزدست

شمارهٔ ۱۷۸ : معنیت چو آنجا بگذارد صورت

شمارهٔ ۱۷۹ : در پای دلت گر ز هوس خاری نیست

شمارهٔ ۱۸۰ : هر ذره که موجود شد از مغز و ز پوست

شمارهٔ ۱۸۱ : وقت طرب و مستی هشیارانست

شمارهٔ ۱۸۲ : هر کس که از این عالم فانی بگذشت

شمارهٔ ۱۸۳ : خرم دل آنک بر صبوحی آموخت

شمارهٔ ۱۸۴ : چون از نظرم سرو سمنبر بگذشت

شمارهٔ ۱۸۵ : جانا رخ تو ماه زر افشان منست

شمارهٔ ۱۸۶ : چشم تو بساحری ز هاروت بهست

شمارهٔ ۱۸۷ : در عشق تو گر سر بنهم باکی نیست

شمارهٔ ۱۸۸ : زلفت صنما مایه ده مشک خطاست

شمارهٔ ۱۸۹ : من رفتم و یادگار جانم بر تست

شمارهٔ ۱۹۰ : هستم صنما ز مهر روی چو مهت

شمارهٔ ۱۹۱ : جان برخی آن پسته شکر شکنت

شمارهٔ ۱۹۲ : وصف قدوخد گر طلبد کس ز منت

شمارهٔ ۱۹۳ : دل بسته آن طره عنبر شکنست

شمارهٔ ۱۹۴ : ما انفس و افاق بدیدیم و گذشت

شمارهٔ ۱۹۵ : دل در سر زلفین بتان نتوان بست

شمارهٔ ۱۹۶ : دی خسرو سیاره چو با شام نشست

شمارهٔ ۱۹۷ : گفتم صنما گرچه رخت همچو مهست

شمارهٔ ۱۹۸ : با ما غضب حیدری از حد بگذشت

شمارهٔ ۱۹۹ : قدت ز صنوبری که برخاست بهست

شمارهٔ ۲۰۰ : خطی که ز رویت ای پریوش برخاست

شمارهٔ ۲۰۱ : گفتم که چرا از شکرت رست نبات

شمارهٔ ۲۰۲ : زلف تو که بس تعبیه ساز افتادست

شمارهٔ ۲۰۳ : من کز سر جان بسوی تو خواهم خاست

شمارهٔ ۲۰۴ : نی دیده به از تو هیچ یاری دیدست

شمارهٔ ۲۰۵ : خطی که ز روی آن سمنبر برخاست

شمارهٔ ۲۰۶ : کس همچو من ار گهر توانستی سفت

شمارهٔ ۲۰۷ : شاه عادل چون بکام دل ببزم می نشست

شمارهٔ ۲۰۸ : ای بخت جوان بیا و در ساغر پیچ

شمارهٔ ۲۰۹ : ای دیده دلم از تو زیان‌ها بر هیچ

شمارهٔ ۲۱۰ : هر زن که ز عشقبازی آری بنکاح

شمارهٔ ۲۱۱ : ای شکر گفتار تو سرمایه روح

شمارهٔ ۲۱۲ : جان تازه کند لعل در افشان ز قدح

شمارهٔ ۲۱۳ : ای گشته خجل ز انرخ گلگون گل سرخ

شمارهٔ ۲۱۴ : ای بنده بالای تو سرو آزاد

شمارهٔ ۲۱۵ : این چرخ سراسیمه بیفایده گرد

شمارهٔ ۲۱۶ : آن بت که بر او غیرت مه می‌باشد

شمارهٔ ۲۱۷ : آن بت که دمی جفا فراموش نکرد

شمارهٔ ۲۱۸ : آنرا که دماغ و عقل باهش باشد

شمارهٔ ۲۱۹ : اسباب سعادات مرا مجتمع اند

شمارهٔ ۲۲۰ : آنها که چو شانه بر سران میتازند

شمارهٔ ۲۲۱ : آن سبزه که گرد لعل کانی گردد

شمارهٔ ۲۲۲ : آن دل که بر او مهر تو تابان باشد

شمارهٔ ۲۲۳ : اسبی که مرا میر شرفشه بخشید

شمارهٔ ۲۲۴ : اجرام فلک دور بکام تو کنند

شمارهٔ ۲۲۵ : از بهر جهان غم مخور ای نادان مرد

شمارهٔ ۲۲۶ : الچی ز من ار نرد پیاپی ببرد

شمارهٔ ۲۲۷ : آنرا که زر و سیم بد ار زیز نماند

شمارهٔ ۲۲۸ : ایدل چه کنی طرب که فانی باشد

شمارهٔ ۲۲۹ : آنکس که همای همتش پر دارد

شمارهٔ ۲۳۰ : ایدل ز کست گرچه نوائی نرسید

شمارهٔ ۲۳۱ : آن بت که بحسن بیمثالش گفتند

شمارهٔ ۲۳۲ : آنها که درین رباط بی بنیادند

شمارهٔ ۲۳۳ : از سبزه چو گل خورد گکی چند نمود

شمارهٔ ۲۳۴ : آورد خط آن نگار تا بنماید

شمارهٔ ۲۳۵ : ایخواجه علی توئی جهان همه جود

شمارهٔ ۲۳۶ : از دست تو گر زهر خورم نوش شود

شمارهٔ ۲۳۷ : ایدل اگرت کار موافق نبود

شمارهٔ ۲۳۸ : ایدل فلکت گرچه زبون میدارد

شمارهٔ ۲۳۹ : بر آتش غم بکام دل روزی چند

شمارهٔ ۲۴۰ : باد از رخ گل چو برقع ناز گشاد

شمارهٔ ۲۴۱ : بودند جهاندار بسی خسرو و گرد

شمارهٔ ۲۴۲ : بنگر که صبا باز چه نیرنگ آورد

شمارهٔ ۲۴۳ : بر خوان خود ار زهر گیا باید خورد

شمارهٔ ۲۴۴ : تا در دل من مهر تو مهوش باشد

شمارهٔ ۲۴۵ : تا جیب تو بهر ماه مطلع کردند

شمارهٔ ۲۴۶ : تا در سرم ای رشک پری چشم بود

شمارهٔ ۲۴۷ : تا در تن من هیچ رگ و پی باشد

شمارهٔ ۲۴۸ : تا مرغ روانت در قفس خواهد بود

شمارهٔ ۲۴۹ : تا دست من از وصل تو کوتاه بود

شمارهٔ ۲۵۰ : تا دل غم آنجان جهان خواهد خورد

شمارهٔ ۲۵۱ : تا یوسف عهد را بچاه افکندند

شمارهٔ ۲۵۲ : تا بسته صحبت کسی خواهی بود

شمارهٔ ۲۵۳ : تا ماتم فرزند علی گشت پدید

شمارهٔ ۲۵۴ : تا قدر بلند آسمان پست شود

شمارهٔ ۲۵۵ : تا ابن یمین از این جهان می نرود

شمارهٔ ۲۵۶ : تا خوی بد یار دگر سان نشود

شمارهٔ ۲۵۷ : تا چرخ و فلک مدار بنیاد نهاد

شمارهٔ ۲۵۸ : چون شب رقم از غالیه بر روز کشید

شمارهٔ ۲۵۹ : انکس که ز عاشقان نشانی دارد

شمارهٔ ۲۶۰ : چون اشکم ازینچشم چو جیحون بچکد

شمارهٔ ۲۶۱ : چون نرکس تو غمزه جادو بگشود

شمارهٔ ۲۶۲ : چون جیش حبش گرد رخش صف میزد

شمارهٔ ۲۶۳ : چون گشت زمین از سپه برف سفید

شمارهٔ ۲۶۴ : چون نرگست آغازه بدمستی کرد

شمارهٔ ۲۶۵ : آن دم که خم عشق بجوش آمده بود

شمارهٔ ۲۶۶ : چشمم چو بر آن رسته دندان افتاد

شمارهٔ ۲۶۷ : چون سرو سهی قد تو پیراسته شد

شمارهٔ ۲۶۸ : خورشید نماز شام چون روی تو دید

شمارهٔ ۲۶۹ : خوش باش که جز تو دگری نیست پدید

شمارهٔ ۲۷۰ : خطش رقم غالیه بر ماه کشید

شمارهٔ ۲۷۱ : خصمت که عناد با تو آغاز کند

شمارهٔ ۲۷۲ : خوشتر ز لب آن بت چین نوش که دید

شمارهٔ ۲۷۳ : دل خون شد و فریادرسی راست نکرد

شمارهٔ ۲۷۴ : در هجر تو از من اثر وعین نماند

شمارهٔ ۲۷۵ : در حال که جانان برم آید برود

شمارهٔ ۲۷۶ : دلبر شب دوش چون ز رخ پرده گشود

شمارهٔ ۲۷۷ : دلبر بجفا ممتحنم میدارد

شمارهٔ ۲۷۸ : روشن شود آنرا که هدایت باشد

شمارهٔ ۲۷۹ : پندم بشنو که هر که این پند شنود

شمارهٔ ۲۸۰ : ز اندیشه هر چه وصف مالی دارد

شمارهٔ ۲۸۱ : شاها ز منت گرچه نمیآید یاد

شمارهٔ ۲۸۲ : گردون نفسی بکار من دور نکرد

شمارهٔ ۲۸۳ : گر دلبر ما غمخور ما خواهد بود

شمارهٔ ۲۸۴ : گر دوست بکام در کنارم باشد

شمارهٔ ۲۸۵ : عاقل سخن ار چه پیش محرم گوید

شمارهٔ ۲۸۶ : مردم نکند روزی خود بیش بجهد

شمارهٔ ۲۸۷ : هر چند که فرزند بسامان باشد

شمارهٔ ۲۸۸ : ما را فلک از دوست اگر دور افکند

شمارهٔ ۲۸۹ : هر کو بجهان بجز خوشی نگزیند

شمارهٔ ۲۹۰ : وقتیکه یلان برند بر کنده حسد

شمارهٔ ۲۹۱ : در کان کرم فضه وارزیز نماند

شمارهٔ ۲۹۲ : گفتند که خرمی در افاق نماند

شمارهٔ ۲۹۳ : هرگز فلکم زیاد می نگذارد

شمارهٔ ۲۹۴ : رویت که در او دیده صفای جان دید

شمارهٔ ۲۹۵ : هرگز بمراد من فلک دور نکرد

شمارهٔ ۲۹۶ : نفسیست مرا که تشنگیش ار بکشد

شمارهٔ ۲۹۷ : یارم چو بباغ وصل خود بار نداد

شمارهٔ ۲۹۸ : شب نیست که دور از تو دلم خون نشود

شمارهٔ ۲۹۹ : هر کو ز هوا در آتش می افتاد

شمارهٔ ۳۰۰ : محمود طبیب چون بطب دست گشود

شمارهٔ ۳۰۱ : گفتند که از برگ گلش خار دمید

شمارهٔ ۳۰۲ : در ابر فنا ماه چگل پنهان شد

شمارهٔ ۳۰۳ : هر فتنه که بر سرم کنون می‌آید

شمارهٔ ۳۰۴ : گفت آنکه مرا دید ز طاعات بعید

شمارهٔ ۳۰۵ : ملهم چو نعیم این جهان فانی دید

شمارهٔ ۳۰۶ : هر کس که نصیحت بر او خوار بود

شمارهٔ ۳۰۷ : هر کو در جود و مکرمت بسته بود

شمارهٔ ۳۰۸ : شادانکه دلش بغور کاری بیناد

شمارهٔ ۳۰۹ : دانی بچه ماند ای بت حور نژاد

شمارهٔ ۳۱۰ : گفتم بتو هیچ آگهی میاید

شمارهٔ ۳۱۱ : زلفت که دلم بسته بموئی دارد

شمارهٔ ۳۱۲ : گفتم بدل ار چه وقت گفتار نبود

شمارهٔ ۳۱۳ : گل از پی خرده ئی که از خرقه نمود

شمارهٔ ۳۱۴ : رفتند و رویم و هر که آید برود

شمارهٔ ۳۱۵ : نیک و بد این جهان فانی گذرد

شمارهٔ ۳۱۶ : زان پیش که این گنبد دوار نبود

شمارهٔ ۳۱۷ : شادانکه غم زمانه بر دل ننهاد

شمارهٔ ۳۱۸ : آن دم که خم عشق بجوش آمده بود

شمارهٔ ۳۱۹ : هر کو بخرد نیک ز بد بشناسند

شمارهٔ ۳۲۰ : زیور همه بر سرو سمنبر زیبد

شمارهٔ ۳۲۱ : شب نیست که اشک من بقلزم نرسد

شمارهٔ ۳۲۲ : یا رب چو رهی در تو و خود مینگرد

شمارهٔ ۳۲۳ : روزی که ز تن قطع کند جان پیوند

شمارهٔ ۳۲۴ : هر نقش که از پرده فلک بنماید

شمارهٔ ۳۲۵ : هر دل که هوای آشنائی دارد

شمارهٔ ۳۲۶ : در خانه اگر متاع دنیا باشد

شمارهٔ ۳۲۷ : روی چو مهت رشک پری میگردد

شمارهٔ ۳۲۸ : زلف تو که بازی مجازی نکند

شمارهٔ ۳۲۹ : دل باز هوای آشنائی دارد

شمارهٔ ۳۳۰ : گویند هنر مایه اقبال بود

شمارهٔ ۳۳۱ : یاری بگزین کز تو جدائی نکند

شمارهٔ ۳۳۲ : صد ره دلم ار مهر از و برگیرد

شمارهٔ ۳۳۳ : فریاد مرا ز خامه قیر اندود

شمارهٔ ۳۳۴ : در عالم توحید کسی راه برد

شمارهٔ ۳۳۵ : نو مذهبگان که بی یقینی چندند

شمارهٔ ۳۳۶ : هر چند که دخت رز طرب افزاید

شمارهٔ ۳۳۷ : هر شاه و گدا که رخ نماید برود

شمارهٔ ۳۳۸ : ز آوردن خلق سوی صحرای وجود

شمارهٔ ۳۳۹ : رویت که ازو ماه خجل سار شود

شمارهٔ ۳۴۰ : هر کو ز طریقه ددی دور بود

شمارهٔ ۳۴۱ : گر جان من اندر سر او خواهد شد

شمارهٔ ۳۴۲ : هر تن که خدای را بجانی ارزد

شمارهٔ ۳۴۳ : هرچ آن هنر جمله بزرگان باشد

شمارهٔ ۳۴۴ : شبها دل من بسا که عیاری کرد

شمارهٔ ۳۴۵ : هر چند که عمرم نه بسامان گذرد

شمارهٔ ۳۴۶ : هم سهم سعادت بهدف باز رسید

شمارهٔ ۳۴۷ : هر چیز کزو هستی تو پیدا شد

شمارهٔ ۳۴۸ : غریب اگر چه وزیر شه جهان باشد

شمارهٔ ۳۴۹ : خواهی که خدا کار نکو با تو کند

شمارهٔ ۳۵۰ : ای از گل تر روی تو آراسته تر

شمارهٔ ۳۵۱ : ای گردنم از ساعد تو طوق پذیر

شمارهٔ ۳۵۲ : آمد سخنم بلطف چون جانش دار

شمارهٔ ۳۵۳ : از بس که رسید از رخ و از غمزه یار

شمارهٔ ۳۵۴ : از حق بود انچ هست بر مومن و گبر

شمارهٔ ۳۵۵ : ایدل غم نا آمده زنهار مخور

شمارهٔ ۳۵۶ : ای دل اگرت مال شد از دست بدر

شمارهٔ ۳۵۷ : ای از فلکت سهم سعادت شده تیر

شمارهٔ ۳۵۸ : از خنده رعد و گریه ابر بهار

شمارهٔ ۳۵۹ : ایساقی شکر لب طوطی گفتار

شمارهٔ ۳۶۰ : انکس که لبت کرد بشنگرف نگار

شمارهٔ ۳۶۱ : بنگر بفروغ شمع وانطلعت و چهر

شمارهٔ ۳۶۲ : من برکشم این پیرهن زهد ز سر

شمارهٔ ۳۶۳ : چون چشم گشاد نرگس از خواب خمار

شمارهٔ ۳۶۴ : هنگام سپیده دم گل سیب نگر

شمارهٔ ۳۶۵ : چون یافت تن از خلعت شه زینت و فر

شمارهٔ ۳۶۶ : هنگام بهارست بتا باده بیار

شمارهٔ ۳۶۷ : جز لعل لبت که در سخن سفت گهر

شمارهٔ ۳۶۸ : هر چند که پیریم و ضعیفیم و نزار

شمارهٔ ۳۶۹ : تدبیر تو چون باز ندارد تقدیر

شمارهٔ ۳۷۰ : اینهم بشنو ای پسر نیک اختر

شمارهٔ ۳۷۱ : ما تشنه لبانیم می ناب بیار

شمارهٔ ۳۷۲ : در هجر تو از آه من و خون جگر

شمارهٔ ۳۷۳ : گلدسته برخسار تو چون کرد نظر

شمارهٔ ۳۷۴ : داود نبی چو برگشادی اسرار

شمارهٔ ۳۷۵ : روزی بخوشی اگر توان برد بسر

شمارهٔ ۳۷۶ : دلرا سر شعر و شاعری نیست دگر

شمارهٔ ۳۷۷ : گفتتد مرا که بر ابوبکر و عمر

شمارهٔ ۳۷۸ : سردار جهان امیر حاجی دلیر

شمارهٔ ۳۷۹ : فرزند اعز محمد ای کان هنر

شمارهٔ ۳۸۰ : فرزند اعز محمد ای جان پدر

شمارهٔ ۳۸۱ : هر کو ز فریب اهرمن باشد دور

شمارهٔ ۳۸۲ : هم بیخوشی خمر توان برد بسر

شمارهٔ ۳۸۳ : از دل غم روزگار بر دارد زر

شمارهٔ ۳۸۴ : ای زلف و رخت هر دو بهم چون شب و روز

شمارهٔ ۳۸۵ : آن بت که نکرده ام غمش فاش هنوز

شمارهٔ ۳۸۶ : در عشق من و تو هر دو ایمایه ناز

شمارهٔ ۳۸۷ : تا کرد در جود کف راد تو باز

شمارهٔ ۳۸۸ : گفتیم بدانماه کلهدوز امروز

شمارهٔ ۳۸۹ : در جستن دوستی که باشد دمساز

شمارهٔ ۳۹۰ : پروانه صفت در آتشم زاندم باز

شمارهٔ ۳۹۱ : رفتند و ز رفتگان یکی نامد باز

شمارهٔ ۳۹۲ : دادم بتو دل بوی تو نشنیده هنوز

شمارهٔ ۳۹۳ : یا رب تو جمال آن مه مهر انگیز

شمارهٔ ۳۹۴ : با خوش پسری بحسن چونشمع طراز

شمارهٔ ۳۹۵ : ای یاد تو مونس روان همه کس

شمارهٔ ۳۹۶ : بگرفتمش آن زلف پر از تاب به ترس

شمارهٔ ۳۹۷ : لعل تو که آفرینش گوید همه کس

شمارهٔ ۳۹۸ : دارم هوس وصل تو چندانکه مپرس

شمارهٔ ۳۹۹ : خواهی که شوی ای بصفت خیر الناس

شمارهٔ ۴۰۰ : ما با رخ و زلفین تو بی ترس و هراس

شمارهٔ ۴۰۱ : ناکس نشود بدون نوازی تو کس

شمارهٔ ۴۰۲ : ای مونس غم قصه غمخواران پرس

شمارهٔ ۴۰۳ : ای پیک چو نامه ام نهی در دستش

شمارهٔ ۴۰۴ : خصم تو که بر سنان باد سرش

شمارهٔ ۴۰۵ : ای پسته شیرینت شکر خائی خوش

شمارهٔ ۴۰۶ : ای همچو شکر پسته شیرین تو خوش

شمارهٔ ۴۰۷ : هان ابن یمین ز کار آگه میباش

شمارهٔ ۴۰۸ : خواهی که ترا هیچ بدی ناید پیش

شمارهٔ ۴۰۹ : ایدل اگرت هست سر دلبر خویش

شمارهٔ ۴۱۰ : آن بت که رخی بود ز مه خوبترش

شمارهٔ ۴۱۱ : زهریست فراقت که دلم میچشدش

شمارهٔ ۴۱۲ : ای زلف دلاویز تو بر روی تو خوش

شمارهٔ ۴۱۳ : پیوسته از آن مصحف قرآن در پیش

شمارهٔ ۴۱۴ : دهقان بچه ئی داد می نابم دوش

شمارهٔ ۴۱۵ : آن بت که دلم شیفته شد بر چشمش

شمارهٔ ۴۱۶ : تا از گل سیراب تو بر رست حشیش

شمارهٔ ۴۱۷ : بیا ای ساقی مهوش بیار آن آب چون آتش

شمارهٔ ۴۱۸ : استاد حسین ای بصفا همچو سروش

شمارهٔ ۴۱۹ : گر خوش گذرانی گذرد عمر تو خوش

شمارهٔ ۴۲۰ : آنکس که مهیا بودش وجه معاش

شمارهٔ ۴۲۱ : روزیکه بود صحت و اسباب معاش

شمارهٔ ۴۲۲ : اینخطه اگر چه هست با نزهت و روض

شمارهٔ ۴۲۳ : ایروی دلارای تو رخشنده چو شمع

شمارهٔ ۴۲۴ : آنخواجه که دارد کف دربار چو میغ

شمارهٔ ۴۲۵ : چون آتش و آب گر نشستی در میغ

شمارهٔ ۴۲۶ : از کوی تو دلفکار رفتیم دریغ

شمارهٔ ۴۲۷ : ای حکم ترا مطیع از قاف بقاف

شمارهٔ ۴۲۸ : بگذر به چمن موسم گل جام به کف

شمارهٔ ۴۲۹ : روی تو فروغ آفتابست بلطف

شمارهٔ ۴۳۰ : کنجی ورفاغی و فراغی از خلق

شمارهٔ ۴۳۱ : فریاد ز ناوک جگر دوز فراق

شمارهٔ ۴۳۲ : شب تیره و صبح گشته روشن زافق

شمارهٔ ۴۳۳ : ای در سر تو فتاده سودای عراق

شمارهٔ ۴۳۴ : ای ریخته از شرم کفت ابر عرق

شمارهٔ ۴۳۵ : این گنبد سبز از شفق مرجان رنگ

شمارهٔ ۴۳۶ : با جمله هنروران بکین است فلک

شمارهٔ ۴۳۷ : چون خواجه بشد چه نام باقی و چه ننگ

شمارهٔ ۴۳۸ : دلدار من ار سر بفرازد چون چنگ

شمارهٔ ۴۳۹ : مائیم و می روح فزا چون دم مشک

شمارهٔ ۴۴۰ : ای پیکر تو گنج روان همه فضل

شمارهٔ ۴۴۱ : دی شاه بتان سوار اسبی چون پیل

شمارهٔ ۴۴۲ : با نیک و بد زمانه در ساز ایدل

شمارهٔ ۴۴۳ : ز ابروی تو و روی تو در ملک جمال

شمارهٔ ۴۴۴ : تا غالیه‌گون خال‌ِ مه‌ِ مهر گسل

شمارهٔ ۴۴۵ : امروز به گرما به بت مهر گسل

شمارهٔ ۴۴۶ : گفتم بجهم ز زلف جانانه به عقل

شمارهٔ ۴۴۷ : کس خلد و حجیم را ندیده‌ست ای‌دل

شمارهٔ ۴۴۸ : هر غم که گذشت شد به دل‌ها همه سهل

شمارهٔ ۴۴۹ : خواهد شدن از تن نظر جان زایل

شمارهٔ ۴۵۰ : افسوس که آفتاب عمرم به زوال

شمارهٔ ۴۵۱ : تا مردم چشم پر نمم روز وصال

شمارهٔ ۴۵۲ : هم عاشق آنروی چو مه دارم دل

شمارهٔ ۴۵۳ : در حال حیاتم ای بت مشکین خال

شمارهٔ ۴۵۴ : در پای گل از دست منه ساغر مل

شمارهٔ ۴۵۵ : در حیرتم از روی تو ایماه چکل

شمارهٔ ۴۵۶ : زیبا صنمی بناز کی آب زلال

شمارهٔ ۴۵۷ : پیوسته ز رویت ایمه مهر گسل

شمارهٔ ۴۵۸ : دریای وجود را یکی دان به مثال

شمارهٔ ۴۵۹ : علمی که ترا می نرساند به کمال

شمارهٔ ۴۶۰ : در چشم تو باشد سخنم سحر حلال

شمارهٔ ۴۶۱ : دارد صنم ماهوش زهره جمال

شمارهٔ ۴۶۲ : در خطه سبزوار دیدم امسال

شمارهٔ ۴۶۳ : روزی که دلم شدی بخوبان مایل

شمارهٔ ۴۶۴ : هر کو بحسد بسته همی دارد دل

شمارهٔ ۴۶۵ : ما بر در شکریم و قناعت همه سال

شمارهٔ ۴۶۶ : ایدل طلب گذشته امریست محال

شمارهٔ ۴۶۷ : آن بت که بقد سرو روانش گفتیم

شمارهٔ ۴۶۸ : آن سرو بلند کز غمش پست شدم

شمارهٔ ۴۶۹ : ایدل اگرت کار جهان نیست بکام

شمارهٔ ۴۷۰ : ای سرو روان بر چمن و باغ دلم

شمارهٔ ۴۷۱ : ایشاه بتان در دل و جان جات کنیم

شمارهٔ ۴۷۲ : ایدل چو نمی شکیبی از روی بتم

شمارهٔ ۴۷۳ : ایقد تو سرو جویبار چشمم

شمارهٔ ۴۷۴ : ایدوست بیا تا نفسی شاد شویم

شمارهٔ ۴۷۵ : ای بس که درینمقام دمها زده ایم

شمارهٔ ۴۷۶ : آنها که حلال زادگانند و کرام

شمارهٔ ۴۷۷ : آن کز پی وصل او بجان میپویم

شمارهٔ ۴۷۸ : ای سرو سهی قامت خوش رفتارم

شمارهٔ ۴۷۹ : ای برده سر زلف تو از جای دلم

شمارهٔ ۴۸۰ : آهو چشمی که میرباید هوشم

شمارهٔ ۴۸۱ : افتاد گره بر تن مجروح سقیم

شمارهٔ ۴۸۲ : گر عشق تو چون آب براند خونم

شمارهٔ ۴۸۳ : دلدار بیامد دو سه گامی ز پیم

شمارهٔ ۴۸۴ : هر دم غم جانان المی میدهدم

شمارهٔ ۴۸۵ : هر چند بر نهال دانش رفتم

شمارهٔ ۴۸۶ : در لهو و لعب عمر بسر برد دلم

شمارهٔ ۴۸۷ : گر دل بهوای گوهر و در ندهم

شمارهٔ ۴۸۸ : فرزند گرامی حسن ایجان و دلم

شمارهٔ ۴۸۹ : منزلگه خویش و دوستان جمله بکام

شمارهٔ ۴۹۰ : لقمان که حکیمان جهانراست امام

شمارهٔ ۴۹۱ : در هر دو جهان عاشق آن رومائیم

شمارهٔ ۴۹۲ : شطرنج هوس با صنم طنازم

شمارهٔ ۴۹۳ : تا دست در آنزلف مشوش زده ام

شمارهٔ ۴۹۴ : هر چند بود عارض تو در نظرم

شمارهٔ ۴۹۵ : عمری بهوای جاه گمراه شدیم

شمارهٔ ۴۹۶ : گر با تو بکام دل وصالی یابم

شمارهٔ ۴۹۷ : یکجرعه ز جام لبش ار نوش کنیم

شمارهٔ ۴۹۸ : فرزند اعز محمد ایجان و دلم

شمارهٔ ۴۹۹ : گر من نظری کنم بدان ماه تمام

شمارهٔ ۵۰۰ : گر سر طلبی ز من روانی بدهم

شمارهٔ ۵۰۱ : سید بود آن تن چو سیمت بینم

شمارهٔ ۵۰۲ : چندانکه درین کهنه رباطیم بهم

شمارهٔ ۵۰۳ : پیوسته اگر با می و با معشوقیم

شمارهٔ ۵۰۴ : من صحبت جانانه از ان میخواهم

شمارهٔ ۵۰۵ : با دلبر خود همیشه همدم مائیم

شمارهٔ ۵۰۶ : گفتم که من شیفته بیمار توام

شمارهٔ ۵۰۷ : گفتم که شراب ارغوانی نخورم

شمارهٔ ۵۰۸ : من سوخته دل نزد تو از خامانم

شمارهٔ ۵۰۹ : رخسار ترا ماه ختن میگویم

شمارهٔ ۵۱۰ : درد دل زار و زردی رخ دارم

شمارهٔ ۵۱۱ : ما با همه کس بر در استیناسیم

شمارهٔ ۵۱۲ : تا چند نهد برگ گلت خار دلم

شمارهٔ ۵۱۳ : دارد هوس وصل دلارام دلم

شمارهٔ ۵۱۴ : کردند بجای من بدی جمع لئام

شمارهٔ ۵۱۵ : زین پیش که سودای جنون داشت سرم

شمارهٔ ۵۱۶ : هر چند که در هستی خود مینگرم

شمارهٔ ۵۱۷ : بربود مرا پسته تو خواب از چشم

شمارهٔ ۵۱۸ : نه روح درین زمانه نی تن مائیم

شمارهٔ ۵۱۹ : در صورت اگر چه غیر اغیار نه ایم

شمارهٔ ۵۲۰ : از اهل زمانه مرد بیغم مائیم

شمارهٔ ۵۲۱ : عاشق که باو دوست بنازد مائیم

شمارهٔ ۵۲۲ : گه رنگ رخت ز عارض گل طلبیم

شمارهٔ ۵۲۳ : شد دعوی دوستی در ایام حرام

شمارهٔ ۵۲۴ : ایگل مشو از بلبل خوشگوی نهان

شمارهٔ ۵۲۵ : ایدل طلب وصل دلارام مکن

شمارهٔ ۵۲۶ : آنکس که بدو بود دلم نازستان

شمارهٔ ۵۲۷ : ای از تو جهان برون تو بیرون ز جهان

شمارهٔ ۵۲۸ : ای ابن یمین چند ز می پیمودن

شمارهٔ ۵۲۹ : ای گشته جهان ز نور رایت روشن

شمارهٔ ۵۳۰ : ای زاده خاطر من از تاب و توان

شمارهٔ ۵۳۱ : از بهر نشاط و طرب ای ابن یمین

شمارهٔ ۵۳۲ : ای عاجز از ادراک کمال تو گمان

شمارهٔ ۵۳۳ : اسبی که بمن داد امیر میران

شمارهٔ ۵۳۴ : ای گردش چرخ نیلگون تا کی ازین

شمارهٔ ۵۳۵ : آورد بر من آن نگار من از بستان

شمارهٔ ۵۳۶ : ای ترک بیار باده و در گردان

شمارهٔ ۵۳۷ : آمد خبریکه جان برون رفت ز تن

شمارهٔ ۵۳۸ : ای عادت من مهر رخت ورزیدن

شمارهٔ ۵۳۹ : ای ابن یمین مشقت کلک ببین

شمارهٔ ۵۴۰ : از عشق ویم منع نکو نیست مکن

شمارهٔ ۵۴۱ : یک لحظه خیال رویت ایدلبر من

شمارهٔ ۵۴۲ : باشد بتو دیده رهنمون دل من

شمارهٔ ۵۴۳ : چون بهر نشاط و خرمی شاه جهان

شمارهٔ ۵۴۴ : در حیرتم از قاضی احکام کهن

شمارهٔ ۵۴۵ : خوشباش که روزی رسد ای ابن یمین

شمارهٔ ۵۴۶ : هرگز دهنت ایصنم سیم سرین

شمارهٔ ۵۴۷ : یا رب بچه موجب بمن بیسر و بن

شمارهٔ ۵۴۸ : دی گفت مرا یکی که ای عهد شکن

شمارهٔ ۵۴۹ : دوری ز من ای یار پسندیده من

شمارهٔ ۵۵۰ : خواهی که شوی با طرب و عیش قرین

شمارهٔ ۵۵۱ : هستم ز خیالت ای بت سیم سرین

شمارهٔ ۵۵۲ : در وصف تو هر چند زبان گفت سخن

شمارهٔ ۵۵۳ : باد سحری دوش من و یک دو سه تن

شمارهٔ ۵۵۴ : دی بر سر خاک دوستی دلبر من

شمارهٔ ۵۵۵ : نتوان سخن از دهان تنکت گفتن

شمارهٔ ۵۵۶ : با نرگس جادوی تو گفت ابن یمین

شمارهٔ ۵۵۷ : رفتم بشما هنوز مایل دل من

شمارهٔ ۵۵۸ : گه آتش غم شعله زند در دل من

شمارهٔ ۵۵۹ : شاها چو نمیتوان گرفتن کم نان

شمارهٔ ۵۶۰ : چون زلف بنفشه را صبا داد شکن

شمارهٔ ۵۶۱ : هر چند بود کعبه اسلام کنون

شمارهٔ ۵۶۲ : گر هست کسیکه حکم او هست روان

شمارهٔ ۵۶۳ : در دیده دریا وشم آنجان جهان

شمارهٔ ۵۶۴ : خواهم در زهد را ازین پس بستن

شمارهٔ ۵۶۵ : مائیم ز جور فلک آینه گون

شمارهٔ ۵۶۶ : جان باید و نان و نان نباید بیجان

شمارهٔ ۵۶۷ : لعلت بشکر خنده همیبارد جان

شمارهٔ ۵۶۸ : چون عاقبت الامر بباید مردن

شمارهٔ ۵۶۹ : تا رفت ببرج آتشی کوکب من

شمارهٔ ۵۷۰ : یکچند چراغ آرزوها پف کن

شمارهٔ ۵۷۱ : ای مونس چشم من خیال رخ تو

شمارهٔ ۵۷۲ : ای قبله عشاق جهان ابروی تو

شمارهٔ ۵۷۳ : هم کار دلم بجان رسید از غم تو

شمارهٔ ۵۷۴ : ای صبح امید من چو شام از غم تو

شمارهٔ ۵۷۵ : نائی که سخن بود روان از لب او

شمارهٔ ۵۷۶ : ای گشته خجل زهره ز چنگ خوش تو

شمارهٔ ۵۷۷ : از دولت مخدوم جهان و فر او

شمارهٔ ۵۷۸ : دانی صنما که بر چه سانم بیتو

شمارهٔ ۵۷۹ : ای زلف ترا حلقه و خم تو بر تو

شمارهٔ ۵۸۰ : فرزند حسن ایدل و جانم با تو

شمارهٔ ۵۸۱ : ای نور دو دیده آن سزد مذهب تو

شمارهٔ ۵۸۲ : ای داده گلابرا خجالت خوی تو

شمارهٔ ۵۸۳ : تا حسن رخ تو گشت پیرایه تو

شمارهٔ ۵۸۴ : ایخنده زنان بر مه انور رخ تو

شمارهٔ ۵۸۵ : تا بر در آرزو بود منزل تو

شمارهٔ ۵۸۶ : ایدل کم این دیر کهن گیر و برو

شمارهٔ ۵۸۷ : ای مفتی شرع مکرمت خامه تو

شمارهٔ ۵۸۸ : روزیکه نبد هیچ نشان من و تو

شمارهٔ ۵۸۹ : ایدل ز سخن آنچه مرادست آن گو

شمارهٔ ۵۹۰ : ای چرخ فلک هزار فریاد از تو

شمارهٔ ۵۹۱ : ای بس که جهان باشد و ما خاک شده

شمارهٔ ۵۹۲ : ایدل تو مپندار بجانی زنده

شمارهٔ ۵۹۳ : ایمهر رخ تو جای در دل کرده

شمارهٔ ۵۹۴ : آمد بر من زلف مشوش کرده

شمارهٔ ۵۹۵ : با عشق تو عقل را پریشانی به

شمارهٔ ۵۹۶ : دائم سخن از صدق و صفا گفتن به

شمارهٔ ۵۹۷ : ای ابروی چون کمان تو پیوسته

شمارهٔ ۵۹۸ : دلدار من آنحوروش امروز بگاه

شمارهٔ ۵۹۹ : از مال تو سائلان نکاهند بده

شمارهٔ ۶۰۰ : دلدار مرا دید پریشان گشته

شمارهٔ ۶۰۱ : هر کو نظر افکند بر آن روی چو ماه

شمارهٔ ۶۰۲ : زنهار در سرای خود پیوسته

شمارهٔ ۶۰۳ : او شاه منست و من مرا ورا بنده

شمارهٔ ۶۰۴ : کو بخت که از جهان بیابم بهره

شمارهٔ ۶۰۵ : شاهی که بود نرم دل و آهسته

شمارهٔ ۶۰۶ : شاها علم عفو تو افراشته به

شمارهٔ ۶۰۷ : تا داد بکدخدای دادار بچه

شمارهٔ ۶۰۸ : در عالم تحقیق کسی یابد راه

شمارهٔ ۶۰۹ : رویت که بر اوست مظهر لطف اله

شمارهٔ ۶۱۰ : ای خجلت ماه ختنی جان منی

شمارهٔ ۶۱۱ : ای دور شب فراق آخر بسر آی

شمارهٔ ۶۱۲ : ایدل ز جهان جان بسلامت بردی

شمارهٔ ۶۱۳ : ای بر چمن باغ هنر سرو سهی

شمارهٔ ۶۱۴ : آمد بعیادت برم آن سرو سهی

شمارهٔ ۶۱۵ : ایخواجه توئی انک چو تو گرم روی

شمارهٔ ۶۱۶ : ای جود ترا حاتم طی گشته رهی

شمارهٔ ۶۱۷ : آن بت که بود رخش بهارو باغی

شمارهٔ ۶۱۸ : ای جسته دوا از در هر بیماری

شمارهٔ ۶۱۹ : ایدل ز پی حطام دنیای دنی

شمارهٔ ۶۲۰ : از عمر ترا امید بر خور داری

شمارهٔ ۶۲۱ : ایگوهر پاک از کدامین کانی

شمارهٔ ۶۲۲ : در صورت ما جمال خود می‌بینی

شمارهٔ ۶۲۳ : از حال من آگهی تو ای بار خدای

شمارهٔ ۶۲۴ : آن نور که کونین بیاراست توئی

شمارهٔ ۶۲۵ : از درد دلم اگر خبر داشته‌ای

شمارهٔ ۶۲۶ : آمد ز چمن باد صبا مشکین بوی

شمارهٔ ۶۲۷ : ایدل اگر آشفته یک یار شدی

شمارهٔ ۶۲۸ : از آب حیات سبزه انگیخته‌ای

شمارهٔ ۶۲۹ : ای بلبل گلشن فصاحت که توئی