خانه معرفی پرسش‌های متداول حریم خصوصی بیت تصادفی تازه‌های گنجور تماس

متفرقات

صائب » دیوان اشعار » متفرقات

شمارهٔ ۱ - مثنوی رزمیه (کذا) (قندهارنامه) : برازنده تاج و تخت و کلاه

شمارهٔ ۲ - قطعه (در) تاریخ : چون به الهام الهی، گرداند

شمارهٔ ۳ : گر چنین ابروی او ره می زند اصحاب را

شمارهٔ ۴ : سرگرانی مانع است از آمدن تیر ترا

شمارهٔ ۵ : تا نگیرم بوسه از لب گلعذار خویش را

شمارهٔ ۶ : آتش افروز جنون شد دامن صحرا مرا

شمارهٔ ۷ : چند دارم در بغل پنهان دل افسرده را؟

شمارهٔ ۸ : پیش رویش چون کنم منع از گرستن دیده را؟

شمارهٔ ۹ : بی نگاه من نشد در عشق معشوقی تمام

شمارهٔ ۱۰ : نیست ظرف راز عشق او حریم سینه را

شمارهٔ ۱۱ : سر به دیوار ندامت می زند تدبیر ما

شمارهٔ ۱۲ : کام خود از کوشش امید می گیریم ما

شمارهٔ ۱۳ : تا ز زیر سنگ می آید برون مجنون ما

شمارهٔ ۱۴ : ازان پیوسته می لرزد دل از پاس قدم ما را

شمارهٔ ۱۵ : (سپندی شد عقیق صبر در زیر زبان ما را

شمارهٔ ۱۶ : یکی صد شد ز گلچین برگ عشرت گلشن ما را

شمارهٔ ۱۷ : فروغ عارضت پروانه سازد شمع بالین را

شمارهٔ ۱۸ : به خودسازی بدل کن ای سیه دل خانه سازی را

شمارهٔ ۱۹ : ز هجران که دارد لاله داغی دلسیاهی را؟

شمارهٔ ۲۰ : نگه دارد خدا آن سیمتن را از گزند ما!

شمارهٔ ۲۱ : بزم عشق است میا از در عادت به درون

شمارهٔ ۲۲ : جان من رفتن ازین سینه بی کینه چرا؟

شمارهٔ ۲۳ : گل روی تو چو شبنم نگران ساخت مرا

شمارهٔ ۲۴ : نه چنان تنگ گرفته است دل تنگ مرا

شمارهٔ ۲۵ : تا به کی دور بود سایه ابراز سر ما؟

شمارهٔ ۲۶ : رخنه در سنگ کند ناخن اندیشه ما

شمارهٔ ۲۷ : صیقلی می شود از زخم زبان سینه ما

شمارهٔ ۲۸ : رنگ بر روی گل آید ز وفاداری ما

شمارهٔ ۲۹ : زهی رخ تو نموداری از بهشت خدا

شمارهٔ ۳۰ : (مده ز دست درین فصل جام صهبا را

شمارهٔ ۳۱ : اسیر ساخت به یک خنده نهان ما را

شمارهٔ ۳۲ : در زیر بار مهره گل نیست دست ما

شمارهٔ ۳۳ : غافل مشو ز رتبه شوق بلند ما

شمارهٔ ۳۴ : قانع به جرعه نیست لب میگسار ما

شمارهٔ ۳۵ : تا کی به شعله ای نزند جوش داغ ما؟

شمارهٔ ۳۶ : (مردانه ازین خرقه سالوس برون آ

شمارهٔ ۳۷ : از نغمه عشاق چه ذوق اهل هوس را؟

شمارهٔ ۳۸ : بلبل به ثنای تو گشوده است زبان را

شمارهٔ ۳۹ : هر نگه صد کاسه خون می خورد

شمارهٔ ۴۰ : چه غم از کشمکش ماست جهان گذران را؟

شمارهٔ ۴۱ : لعل از کان بدخشان، گوهر از عمان طلب

شمارهٔ ۴۲ : چنان ز ساده دلی ها رمیده ام ز کتاب

شمارهٔ ۴۳ : گر ز روی خود براندازی نقاب

شمارهٔ ۴۴ : گل رخسار او در عالم آب

شمارهٔ ۴۵ : (ای لعل تو جان بخش ترا ز عیسی مشرب

شمارهٔ ۴۶ : (حاجت از خاک مراد در میخانه طلب

شمارهٔ ۴۷ : هر که از بی طاقتی نالید تمکینش سزاست

شمارهٔ ۴۸ : سجده گاه بوسه من نقش پای او بس است

شمارهٔ ۴۹ : شیوه ما گرد جانان بی خبر گردیدن است

شمارهٔ ۵۰ : خاکساری مشرب و افتادگی دین من است

شمارهٔ ۵۱ : چه حاجت است به می لعل سیر رنگ ترا؟

شمارهٔ ۵۲ : خوش آن شبی که کنم مست دیده بانش را

شمارهٔ ۵۳ : سرشته اند به دیوانگی سرشت مرا

شمارهٔ ۵۴ : ز ناز بوسه لب دلستان نداد مرا

شمارهٔ ۵۵ : نمی کشد دل غمگین به صبحگاه مرا

شمارهٔ ۵۶ : سلاح جوهر ذاتی است شیرمردان را

شمارهٔ ۵۷ : ز جلوه تو حیاتی است خاکساران را

شمارهٔ ۵۸ : بهار مایه غفلت بود گرانان را

شمارهٔ ۵۹ : به دست شانه مده زلف عنبرین بو را

شمارهٔ ۶۰ : چه نسبت است به روی تو روی آینه را؟

شمارهٔ ۶۱ : چو آفتاب بکش جام صبحگاهی را

شمارهٔ ۶۲ : گذشت عمر و نگردید پخته طینت ما

شمارهٔ ۶۳ : باقی به حق، ز خویش فنا می کند ترا

شمارهٔ ۶۴ : کو باده تا به سنگ زنم جام عقل را؟

شمارهٔ ۶۵ : (از رحم بر زمین نزد آسمان مرا

شمارهٔ ۶۶ : کو عشق تا به هم شکند هستی مرا؟

شمارهٔ ۶۷ : عیدست مرگ دست به هستی فشانده را

شمارهٔ ۶۸ : مجنون کند فریب نگاهت غزاله را

شمارهٔ ۶۹ : غم روزی نخورد هر که دلش آزاده است

شمارهٔ ۷۰ : آن که صد شیوه به آن چشم سخنگو داده است

شمارهٔ ۷۱ : لعل سیراب تو ترخنده به صهبا زده است

شمارهٔ ۷۲ : سبزه خط تو راه دل آگاه زده است

شمارهٔ ۷۳ : داغ مشکینم که ناف لاله ها را سوخته است

شمارهٔ ۷۴ : در غلط می افکند هر دم سپند بزم را

شمارهٔ ۷۵ : دل به دام زلف آن مشکین کمند افتاده است

شمارهٔ ۷۶ : بخت ما چون بیدمجنون سرنگون افتاده است

شمارهٔ ۷۷ : تا خیال عارضش در دیده مأوا کرده است

شمارهٔ ۷۸ : بر سر گردون گل انجم سرشک ما زده است

شمارهٔ ۷۹ : از خمار خواب خوش یوسف به زندان آمده است

شمارهٔ ۸۰ : گل ز تیغ غمزه‌اش در خاک و خون غلتیده است

شمارهٔ ۸۱ : آنچه می دانیش روی به خون اندوده ای است

شمارهٔ ۸۲ : عشق پنهانی خنک چون ناز حسن خانگی است

شمارهٔ ۸۳ : هر که چشم رغبت از نظاره مرغوب بست

شمارهٔ ۸۴ : چشم ما طرفی کز آن رخسار آتشناک بست

شمارهٔ ۸۵ : بس که تند و تلخ و خشم آلود آن بدخو نشست

شمارهٔ ۸۶ : بس که بر رویم غبار کلفت از هر سو نشست

شمارهٔ ۸۷ : خوشدلی فرش است در هر جا شراب و ساز هست

شمارهٔ ۸۸ : در محبت جز تهیدستی متاعی باب نیست

شمارهٔ ۸۹ : (آتشین جانی چو من بر صفحه ایام نیست

شمارهٔ ۹۰ : ذوقی از حرف محبت بی صفای سینه نیست

شمارهٔ ۹۱ : تا خیال زلف او ره در دل دیوانه داشت

شمارهٔ ۹۲ : در محبت کام نتوان بی دل خونخواره یافت

شمارهٔ ۹۳ : پنجه غیرت دل پرویز را در هم شکست

شمارهٔ ۹۴ : به این عنوان اگر قامت کشد سرو دلارایت

شمارهٔ ۹۵ : هر کجا قامت دلدار به دعوی برخاست

شمارهٔ ۹۶ : تار و پود فلک از ناله پیچیده ماست

شمارهٔ ۹۷ : پیش ارباب خرد رسم تکلف باب است

شمارهٔ ۹۸ : پیش اشکم که خروشنده تر از سیلاب است

شمارهٔ ۹۹ : چشمت از گوشه میخانه بلاخیزترست

شمارهٔ ۱۰۰ : در شکست دل ما سعی نه از تدبیرست

شمارهٔ ۱۰۱ : فکر دنیای دنی کار خدانشناس است

شمارهٔ ۱۰۲ : چاره خاک نشینان به قضا ساختن است

شمارهٔ ۱۰۳ : تا به کام است فلک، خار گل پیرهن است

شمارهٔ ۱۰۴ : شور دریای وجود از سر پرشور من است

شمارهٔ ۱۰۵ : اشک از گرمی آه دل من گلگون است

شمارهٔ ۱۰۶ : نامه لاله که داغ جگرش مضمون است

شمارهٔ ۱۰۷ : یک سر زلف تو در چین و یکی ماچین است

شمارهٔ ۱۰۸ : روزگاری است که پایم ز چمن کوتاه است

شمارهٔ ۱۰۹ : اشک خالی کن دلهای غم اندوخته است

شمارهٔ ۱۱۰ : راحت و محنت عالم به هم آمیخته است

شمارهٔ ۱۱۱ : دل هر کس که مسلم ز علایق رسته است

شمارهٔ ۱۱۲ : جوش سودا ز سرم عقل گرانبار گرفت

شمارهٔ ۱۱۳ : دل به منت ز من آن یار جفاکیش گرفت

شمارهٔ ۱۱۴ : (دلم ز سینه به آن زلف تابدار گریخت

شمارهٔ ۱۱۵ : مرا گشایش خاطر ز دامگاه بلاست

شمارهٔ ۱۱۶ : سیاه روی کتاب از ورق شماری ماست

شمارهٔ ۱۱۷ : ترا که پنبه گوش شعور سیماب است

شمارهٔ ۱۱۸ : زبان شانه درازست بر سر عالم

شمارهٔ ۱۱۹ : دل آرمیده بود گفتگو چو هموارست

شمارهٔ ۱۲۰ : ستاره سحر عشق چشم بیدارست

شمارهٔ ۱۲۱ : ترا که خط بناگوش ابجد نازست

شمارهٔ ۱۲۲ : کلام تلخ جبینان حلاوت آمیزست

شمارهٔ ۱۲۳ : تبسمی که دهد یار ازان دهن جان است

شمارهٔ ۱۲۴ : سخن بلند چو گردد به وحی مقرون است

شمارهٔ ۱۲۵ : ز ناله ام در و بام قفس نگارین است

شمارهٔ ۱۲۶ : هزار گرگ هوس در کمین عصمت توست

شمارهٔ ۱۲۷ : حیرتکده چشم مرا خواب ندیده است

شمارهٔ ۱۲۸ : بر سبزه خط تکیه مکن موج سرابی است

شمارهٔ ۱۲۹ : اندیشه ز مستی نکند هر که شرابی است

شمارهٔ ۱۳۰ : ارباب همم را چه غم از بی پر و بالی است؟

شمارهٔ ۱۳۱ : جز گوشه میخانه مرا جای دگر نیست

شمارهٔ ۱۳۲ : جز نام تو بر لوح دلم هیچ رقم نیست

شمارهٔ ۱۳۳ : ارباب حیا را لب نانی ز جهان نیست

شمارهٔ ۱۳۴ : در چشم و دل پاک ز دنیا خبری نیست

شمارهٔ ۱۳۵ : هر کس طمع روی دل از مردم خس داشت

شمارهٔ ۱۳۶ : زاهدان را گوشه خلوت بس است

شمارهٔ ۱۳۷ : ای دل بی درد، آزادی بس است

شمارهٔ ۱۳۸ : در چشم پاکبازان آن دلنواز پیداست

شمارهٔ ۱۳۹ : سرکشم ز ابر بهاری گذشته است

شمارهٔ ۱۴۰ : غم پوشش برونم را گرفته است

شمارهٔ ۱۴۱ : ای که گفتی نگاه خیره تو

شمارهٔ ۱۴۲ : زهرست بی تبسم شیرین شراب تلخ

شمارهٔ ۱۴۳ : شنیدم آنقدر از دوستان تلخ

شمارهٔ ۱۴۴ : زلف مشکین تو سر در دامن محشر نهاد

شمارهٔ ۱۴۵ : سرو را از جلوه مستانه از جا می‌برد

شمارهٔ ۱۴۶ : عقل را از مغز بیرون داغ سودا می‌برد

شمارهٔ ۱۴۷ : اگر چه باغ جهان از وفای گل خالی است

شمارهٔ ۱۴۸ : قسم به شمع تجلی که پرتوش ازلی است

شمارهٔ ۱۴۹ : ترا که برق بلا خوشه چین خرمن نیست

شمارهٔ ۱۵۰ : خیال طره او در دل خراب گذشت

شمارهٔ ۱۵۱ : مرا به نیم تبسم خراب کرد و گذشت

شمارهٔ ۱۵۲ : ترخنده از عرق به می ناب زد رخت

شمارهٔ ۱۵۳ : هستی نماند و در سر پوچ آرزو بجاست

شمارهٔ ۱۵۴ : ز اهل سخن مپرس مقام سخن کجاست

شمارهٔ ۱۵۵ : ما را بهشت نقد، تماشای دلبرست

شمارهٔ ۱۵۶ : چون غنچه گر زبان تو با دل موافق است

شمارهٔ ۱۵۷ : موج خطر سفینه اهل توکل است

شمارهٔ ۱۵۸ : یعقوب بد نکرد که در هجر چشم باخت

شمارهٔ ۱۵۹ : امروز حسن خط به رخ او مسلم است

شمارهٔ ۱۶۰ : نرمی حصار عافیت جان روشن است

شمارهٔ ۱۶۱ : ناخن به سینه ریزی حسن هلال ازوست

شمارهٔ ۱۶۲ : تا عارضت ز آتش می برفروخته است

شمارهٔ ۱۶۳ : زلفت که همچو شام غریبان گرفته است

شمارهٔ ۱۶۴ : از سرد مهری آتش شوقم فسرده است

شمارهٔ ۱۶۵ : در جوش خلق کعبه حاجات گم شده است

شمارهٔ ۱۶۶ : خال تو ریشه در شکرستان دوانده است

شمارهٔ ۱۶۷ : دل بی خیال طایر شهپر بریده است

شمارهٔ ۱۶۸ : از پسته تو شور ملاحت چکیده است

شمارهٔ ۱۶۹ : آتش ز شرم خوی تو تا سر کشیده است

شمارهٔ ۱۷۰ : دارد سری به کاکل او هر سری که هست

شمارهٔ ۱۷۱ : (در زیر آسمان دل بی اضطراب نیست

شمارهٔ ۱۷۲ : عشق ترا به رونق ما احتیاج نیست

شمارهٔ ۱۷۳ : بر حسن زود سیر بهار اعتماد نیست

شمارهٔ ۱۷۴ : در گلشن وجود ره بوالفضول نیست

شمارهٔ ۱۷۵ : بر رنگ عصمت تو می ناب دست یافت

شمارهٔ ۱۷۶ : از ما به گفتگو دل و جان می توان گرفت

شمارهٔ ۱۷۷ : تا چند ز رسوا شدن راز توان سوخت؟

شمارهٔ ۱۷۸ : رخساره گلرنگ تو گلزار بهشت است

شمارهٔ ۱۷۹ : رخسار تو شاداب تر از لاله طورست

شمارهٔ ۱۸۰ : می بی نمک صحبت احباب حرام است

شمارهٔ ۱۸۱ : آغاز خط آن شوخ به عشاق رحیم است

شمارهٔ ۱۸۲ : از وصل، ملال دل خرم نمکین است

شمارهٔ ۱۸۳ : روی دل این خسته به آن چشم سخنگوست

شمارهٔ ۱۸۴ : (راه سخنم معنی بسیار گرفته است

شمارهٔ ۱۸۵ :

شمارهٔ ۱۸۶ : از خموشی هرکه سر در جیب فکرت می‌برد

شمارهٔ ۱۸۷ : ناله بلبل به بال شیون ما می پرد

شمارهٔ ۱۸۸ : تا به برگ سبز، خط او چمن را یاد کرد

شمارهٔ ۱۸۹ : کاوش مژگان او از بس که دست انداز کرد

شمارهٔ ۱۹۰ : ناله من بزم عشرت را مصیبتخانه کرد

شمارهٔ ۱۹۱ : (در گلستانی که روید دام چون سنبل ز خاک

شمارهٔ ۱۹۲ : بوی خون از غنچه گل بر دماغم می خورد

شمارهٔ ۱۹۳ : می چسان مغز من آتش روان را پرورد؟

شمارهٔ ۱۹۴ : بر گل رخسار او تا زلف پیچ و تاب زد

شمارهٔ ۱۹۵ : من کیم تا دست امیدم به آن دامن رسد؟

شمارهٔ ۱۹۶ : بی تو بر من شش جهت چون خانه زنبور شد

شمارهٔ ۱۹۷ : تا دل از زلفش جدایی کرد از جان سیر شد

شمارهٔ ۱۹۸ : از فضولی چشم بستم خار و گل همرنگ شد

شمارهٔ ۱۹۹ : دل فتاد از چشم مست یار تا فرزانه شد

شمارهٔ ۲۰۰ : وقت شد تا لشکر خط ماه تا ماهی کشد

شمارهٔ ۲۰۱ : هر قدر نقاش نقش او به دقت می‌کشد

شمارهٔ ۲۰۲ : شوربختم، دل به آن کنج دهانم می‌کشد

شمارهٔ ۲۰۳ : خط ظالم از گل رخسار او کین می کشد

شمارهٔ ۲۰۴ : داستان عمر طی شد حرف او آخر نشد

شمارهٔ ۲۰۵ : هیچ کس بی گوشمال روزگار آدم نشد

شمارهٔ ۲۰۶ : زخم گستاخم لب تیغ شهادت می‌مکد

شمارهٔ ۲۰۷ : از چمن رفتی و گل با حسرت بسیار ماند

شمارهٔ ۲۰۸ : شد بهار و غنچه ما همچنان در خاک ماند

شمارهٔ ۲۰۹ : یادگار عشق داغی در دل دیوانه ماند

شمارهٔ ۲۱۰ : رفت ایام جوانی، شوق در جانم نماند

شمارهٔ ۲۱۱ : روز قسمت چون ادا فهمی به ابرو داده اند

شمارهٔ ۲۱۲ : وقت جمعی خوش که تخمی در ته گل کرده‌اند

شمارهٔ ۲۱۳ : فتنه و آشوب از هرسو به من رو کرده‌اند

شمارهٔ ۲۱۴ : زهر در پیمانه کردم انگبین پنداشتند

شمارهٔ ۲۱۵ : نغمه و گفتار خوش ارواح را بال و پرند

شمارهٔ ۲۱۶ : پنبه از بی طالعی ناخن به داغم می زند

شمارهٔ ۲۱۷ : ناله ام ناخن به داغ عندلیبان می زند

شمارهٔ ۲۱۸ : روز روشن آه ما بر قلب گردون می زند

شمارهٔ ۲۱۹ : اهل دعوی خط به حرف اهل معنی می کشند

شمارهٔ ۲۲۰ : گه لب لعلش دهد دشنام و گه تحسین کند

شمارهٔ ۲۲۱ : می گذارد کفش هر کس پیش پای میهمان

شمارهٔ ۲۲۲ : روح را با تن شکم‌پرور برابر می‌کند

شمارهٔ ۲۲۳ : میان نور و ظلمت عالمی دارم، نمی دانم

شمارهٔ ۲۲۴ : ز عشق افزون تمنای دل خودکام می گردد

شمارهٔ ۲۲۵ : کدامین سینه مجروح مهمان تو می گردد؟

شمارهٔ ۲۲۶ : دل عاشق به جنت قانع از دلبر نمی گردد

شمارهٔ ۲۲۷ : کسی تا کی برای رزق دل بر آسمان بندد؟

شمارهٔ ۲۲۸ : خطش خورشید را در دامگاه هاله می آرد

شمارهٔ ۲۲۹ : ز آب تیغ او هر بیجگر سربرنمی آرد

شمارهٔ ۲۳۰ : نهال قامت او کی مرا از خاک بردارد؟

شمارهٔ ۲۳۱ : خطر از قاطعان راه، رهبر بیشتر دارد

شمارهٔ ۲۳۲ : (غبارم را نسیم ناتوانی دربدر دارد

شمارهٔ ۲۳۳ : ازان فرهاد دایم جای در کوه و کمر دارد

شمارهٔ ۲۳۴ : خوشا دردی که مهرم از لب خاموش بردارد

شمارهٔ ۲۳۵ : چه زنگ از خاطر من دیده نمناک بردارد؟

شمارهٔ ۲۳۶ : برای دیگران صد گل گشایش بر جبین دارد

شمارهٔ ۲۳۷ : مگر شمشیر او امروز آب تازه ای دارد؟

شمارهٔ ۲۳۸ : خوش آن آزاده کز منت به خاطر بار نگذارد

شمارهٔ ۲۳۹ : کسی چون چشم ازان رخسار آتشناک برگیرد؟

شمارهٔ ۲۴۰ : گه تبسم از لبش، گاهی سخن گل می کند

شمارهٔ ۲۴۱ : نشأه دیوانگی تکلیف باغم می کند

شمارهٔ ۲۴۲ : داغ عاشق سازگاری کی به مرهم می‌کند؟

شمارهٔ ۲۴۳ : چشم مستت سرمه را بیهوش‌دارو می‌کند

شمارهٔ ۲۴۴ : با دلم آتش نگاهی دستبازی می کند

شمارهٔ ۲۴۵ : (دود دل را اشک چشم تر تلافی می کند

شمارهٔ ۲۴۶ : چند حرف بوسه او بر لب جان بشکند؟

شمارهٔ ۲۴۷ : رهروان چون بر میان دامان استغنا زنند

شمارهٔ ۲۴۸ : حق‌پرستانی که از عشق خدا دم می‌زنند

شمارهٔ ۲۴۹ : یکه تازان جنون چون روی در هامون کنند

شمارهٔ ۲۵۰ : چرخ در گردش بود تا دل به جای خود بود

شمارهٔ ۲۵۱ : یاد ایامی که رویش را بهار شرم بود

شمارهٔ ۲۵۲ : چشم من دایم سپند آتش رخساره بود

شمارهٔ ۲۵۳ : شمع دل را روشنی در وقت خاموشی بود

شمارهٔ ۲۵۴ : در جنون عقل از سر دیوانه بیرون می رود

شمارهٔ ۲۵۵ : بی تو گر ساغر زنم خون در رگم نشتر شود

شمارهٔ ۲۵۶ : دل سیاه ارباب غیرت را ز منت می‌شود

شمارهٔ ۲۵۷ : گنج در ویرانه من مار ارقم می‌شود

شمارهٔ ۲۵۸ : کی دلِ دیوانهٔ من رام آهو می‌شود؟

شمارهٔ ۲۵۹ : عافیت می خواهم از گردون، ملالم می دهد

شمارهٔ ۲۶۰ : عشوه ها از طالع ناساز می باید کشید

شمارهٔ ۲۶۱ : آنچه آن روی لطیف از سایه مژگان کشید

شمارهٔ ۲۶۲ : خوش بهاری می رسد فکر می و ساغر کنید

شمارهٔ ۲۶۳ : گل نشکفته من در چمن هرگز نمی‌خوابد

شمارهٔ ۲۶۴ : خیال زلف او در دیده خونبار می زیبد

شمارهٔ ۲۶۵ : ز شور بلبلان گل از هوای خود نمی افتد

شمارهٔ ۲۶۶ : مصفا چون شود دل در غبار تن نمی‌گنجد

شمارهٔ ۲۶۷ : شکوه خامشی در ظرف گفت و گو نمی گنجد

شمارهٔ ۲۶۸ : ز راه چشم، غم در جان غم فرسود می پیچد

شمارهٔ ۲۶۹ : امید وقت خوش از جمع دیوان داشتم، غافل

شمارهٔ ۲۷۰ : چو برگ سبز کز باد خزانی زرد می گردد

شمارهٔ ۲۷۱ : ز می هرگاه روی یار عالمسوز می گردد

شمارهٔ ۲۷۲ : به کوی عشق زاهد دشمن ناموس می گردد

شمارهٔ ۲۷۳ : به درویش از تهیدستی گوارا مرگ می گردد

شمارهٔ ۲۷۴ : کم و بیش جهان در نیستی همسنگ می‌گردد

شمارهٔ ۲۷۵ : زمین خشک، گلزار از می گلفام می‌گردد

شمارهٔ ۲۷۶ : (جنون از نشئه هشیاری من ننگ می‌گیرد

شمارهٔ ۲۷۷ : قضا تا نسخه کفر از خط جانانه می گیرد

شمارهٔ ۲۷۸ : ز فکر قامتی در دل خرامان شعله ای دارم

شمارهٔ ۲۷۹ : نشد قسمت که چندان چشم شوخ او به ما سازد

شمارهٔ ۲۸۰ : کسی را از بزرگان می رسد نخوت به درویشان

شمارهٔ ۲۸۱ : نفس را یاد رویش شعله بی باک می سازد

شمارهٔ ۲۸۲ : تماشای تو از دل سینه‌ها را پاک می‌سازد

شمارهٔ ۲۸۳ : نفس را صافی از کلفت خراش سینه می سازد

شمارهٔ ۲۸۴ : بدآموز قفس در آشیان مسکن نمی سازد

شمارهٔ ۲۸۵ : نه لاله (است) این که پای بیستون را در حنا دارد

شمارهٔ ۲۸۶ : که می گفت از دل یاقوت دود عنبرین خیزد؟

شمارهٔ ۲۸۷ : صفای عارضش ته جرعه بر مهتاب می ریزد

شمارهٔ ۲۸۸ : کشد در خاک و خونم گر غباری در من آویزد

شمارهٔ ۲۸۹ : ز دندان ریختن حرص کهنسالان فزونتر شد

شمارهٔ ۲۹۰ : ز حیرت بهره عاشق ز خوبان بیشتر باشد

شمارهٔ ۲۹۱ : جهان را تار و پود هستی از موج خطر باشد

شمارهٔ ۲۹۲ : رهین منت درمان شدن آسان نمی باشد

شمارهٔ ۲۹۳ : چه لذت دیدن رخسار آن مه پاره می بخشد

شمارهٔ ۲۹۴ : همان خشک است مژگان گر به خوناب دگر غلتد

شمارهٔ ۲۹۵ : گل از شرم رخ او خون به روی خویشتن مالد

شمارهٔ ۲۹۶ : کدامین سروقد از دامن محشر برون آمد؟

شمارهٔ ۲۹۷ : به قتل من چنان تیغش به استعجال می آمد

شمارهٔ ۲۹۸ : اگر ملک دو عالم را کند یک کاسه اقبالش

شمارهٔ ۲۹۹ : گرانخوابی که آه سرد را مهتاب می داند

شمارهٔ ۳۰۰ : دل سودایی من یار را اغیار می داند

شمارهٔ ۳۰۱ : گرفتار محبت دوست از دشمن نمی‌داند

شمارهٔ ۳۰۲ : دلم در سینه درس ناله مستانه می‌خواند

شمارهٔ ۳۰۳ : حجاب بی‌زبانم رخصت گفتار می‌خواهد

شمارهٔ ۳۰۴ : طبیب پست فطرت خلق را رنجور می خواهد

شمارهٔ ۳۰۵ : شود رد خلایق هرکه را الله می‌خواهد

شمارهٔ ۳۰۶ : خوشا دردی که هر مو بر تن من در خروش آید

شمارهٔ ۳۰۷ : ز سبزی گر برون گردون مینارنگ می آید

شمارهٔ ۳۰۸ : به لب از شوق صدره بیش جان نامه می آید

شمارهٔ ۳۰۹ : اگر خواهی سر مویی نپیچد سر ز فرمانت

شمارهٔ ۳۱۰ : مگر پروانه حرفی از کنار و بوس می گوید؟

شمارهٔ ۳۱۱ : (صبا در هم خبر از طره جانانه می گوید

شمارهٔ ۳۱۲ : آن که چشمان ترا نشأه بیهوشی داد

شمارهٔ ۳۱۳ : (یک ادای نمکین در همه عمر نکرد

شمارهٔ ۳۱۴ : زلف او کی به خیال من غمناک افتد؟

شمارهٔ ۳۱۵ : گر چنین سرو ز بالای تو درهم گردد

شمارهٔ ۳۱۶ : اگر ابروی تو محراب نمازم گردد

شمارهٔ ۳۱۷ : حسن خط پرده فهمیدن مضمون گردد

شمارهٔ ۳۱۸ : عیب در چشم و دل پاک هنر می‌گردد

شمارهٔ ۳۱۹ : شبنم از روی لطیف تو نظر می دزدد

شمارهٔ ۳۲۰ : بوی گل مژده آشوب جنون می آرد

شمارهٔ ۳۲۱ : شوربختی ز دو چشم تر ما می بارد

شمارهٔ ۳۲۲ : هر که را می نگری شکوه ز قسمت دارد

شمارهٔ ۳۲۳ : ناله ام کاوش ازان خنجر مژگان دارد

شمارهٔ ۳۲۴ : نمک لعل تو کی چشمه حیوان دارد؟

شمارهٔ ۳۲۵ : اشک ما آتش حل کرده به دامن دارد

شمارهٔ ۳۲۶ : چمن خلد کی این لاله و نسرین دارد؟

شمارهٔ ۳۲۷ : با رخت آینه خوش عیش تمامی دارد

شمارهٔ ۳۲۸ : خنک آن دل که ز وسواس تمنا گذرد

شمارهٔ ۳۲۹ : رهنوردی که مدارش به توکل گذرد

شمارهٔ ۳۳۰ : داغم از خنده بیهوده خود، می ترسم

شمارهٔ ۳۳۱ : قطع امید ازان زلف دوتا نتوان کرد

شمارهٔ ۳۳۲ : برو ای غیر به ما داغ محبت مفروش

شمارهٔ ۳۳۳ : هر که شبها ز سر زانوی خود بالین کرد

شمارهٔ ۳۳۴ : هر کجا از خط سبز تو سخن می خیزد

شمارهٔ ۳۳۵ : مرغ من در بغل بیضه هم آزاد نبود

شمارهٔ ۳۳۶ : نکشم ناز بتی را که جفاجو نبود

شمارهٔ ۳۳۷ : مصر روشن ز جمال مه کنعان نشود

شمارهٔ ۳۳۸ : رام عاشق نشدن، کام زلیخا دادن

شمارهٔ ۳۳۹ : سخنی کز دهن تنگ تو برمی‌آید

شمارهٔ ۳۴۰ : خون به جوشم ز خط غالیه‌گون می‌آید

شمارهٔ ۳۴۱ : مگر از ناله بلبل دل ما بگشاید

شمارهٔ ۳۴۲ : گلی از عیش نچیدم که ملالی نرسید

شمارهٔ ۳۴۳ : دو دل شوم چو به زلفش مرا نگاه افتد

شمارهٔ ۳۴۴ : کجا دماغ تو گرم از شراب می‌گردد؟

شمارهٔ ۳۴۵ : درین ریاض کسی خوشه اش دو سر دارد

شمارهٔ ۳۴۶ : کسی که کاوش عشقی درون خود دارد

شمارهٔ ۳۴۷ : چو دست خود به دعا می پرست بردارد

شمارهٔ ۳۴۸ : لبش به ظاهر اگر حرف شکرین دارد

شمارهٔ ۳۴۹ : شراب روز دل لاله را سیه دارد

شمارهٔ ۳۵۰ : ز خط صفا لب میگون یار پیدا کرد

شمارهٔ ۳۵۱ : به حسن، خیرگی ما چه می تواند کرد؟

شمارهٔ ۳۵۲ : به آه سرد دل خود دو نیم باید کرد

شمارهٔ ۳۵۳ : ز سرنوشت قضا احتراز نتوان کرد

شمارهٔ ۳۵۴ : سخن چو هر دو لب او به یکدگر می خورد

شمارهٔ ۳۵۵ : سبکروی به صف دشمنان شبیخون زد

شمارهٔ ۳۵۶ : چو شبنم آن که دل خویش با صفا سازد

شمارهٔ ۳۵۷ : غریب کوی تو در هر کجا وطن سازد

شمارهٔ ۳۵۸ : دل رمیده به این خاکدان نمی سازد

شمارهٔ ۳۵۹ : غبار خط چو به عزم نبرد می خیزد

شمارهٔ ۳۶۰ : به دل علاقه نداریم تا به جان چه رسد

شمارهٔ ۳۶۱ : مس وجود مرا درد کیمیا باشد

شمارهٔ ۳۶۲ : شکسته بند قناعت مرا دهان بسته است

شمارهٔ ۳۶۳ : کجا به سیر چمن با رخ گشاده نشد

شمارهٔ ۳۶۴ : رخ تو روی نگاه از پری بگرداند

شمارهٔ ۳۶۵ : سحر که پرده ز رخ گلرخان براندازند

شمارهٔ ۳۶۶ : درست سازد اگر شیشه شیشه گر شکند

شمارهٔ ۳۶۷ : دلاوران که صف کارزار می شکنند

شمارهٔ ۳۶۸ : ترا که چتر زراندود آفتاب بود

شمارهٔ ۳۶۹ : ز هر نهال به قد سرو اگر زیاده بود

شمارهٔ ۳۷۰ : به تیغ هر که شود کشته پایدار شود

شمارهٔ ۳۷۱ : ز درد می دل زهاد با صفا نشود

شمارهٔ ۳۷۲ : محنت مردم آزاده فزونتر باشد

شمارهٔ ۳۷۳ : فیض در دامن صحرای جنون می باشد

شمارهٔ ۳۷۴ : آب بر آتش هر بی سر و پا افشاند

شمارهٔ ۳۷۵ : ساده لوحان که بدآموز به صحبت شده اند

شمارهٔ ۳۷۶ : سرزلف سخن آن روز به دستم دادند

شمارهٔ ۳۷۷ : نی اگر از دل پررخنه صدایی نزند

شمارهٔ ۳۷۸ : دل چو آرایش مژگان تر خویش کند

شمارهٔ ۳۷۹ : عشق چون شعله کشد اشک دمادم چه کند؟

شمارهٔ ۳۸۰ : آه را یاد سر زلف تو پیچیده کند

شمارهٔ ۳۸۱ : خلد تسخیر دل اهل محبت نکند

شمارهٔ ۳۸۲ : باده ای را نپرستم که خرابم نکند

شمارهٔ ۳۸۳ : عاشقانی که دل از گریه سبکبار کنند

شمارهٔ ۳۸۴ : عشقبازان چو جلای نظر پاک دهند

شمارهٔ ۳۸۵ : داغ سودای ترا بر دل بی کینه نهند

شمارهٔ ۳۸۶ : دل به خال تو عبث چشم طمع دوخته بود

شمارهٔ ۳۸۷ : می خرامید و صبوح از می بی غش زده بود

شمارهٔ ۳۸۸ : پیش ازین سینه ام از چاک گلستانی بود

شمارهٔ ۳۸۹ : (چشمت که راه توبه احباب می زند

شمارهٔ ۳۹۰ : چون لاله هر که باده حمرا نمی زند

شمارهٔ ۳۹۱ : دم گرچه پیش آینه عالم نمی‌زند

شمارهٔ ۳۹۲ : ماه از حجاب روی تو پروین عرق کند

شمارهٔ ۳۹۳ : تا چند رخ ز باده کسی لاله گون کند؟

شمارهٔ ۳۹۴ : چندان که ممکن است کسی مردمی کند

شمارهٔ ۳۹۵ : اول به ظالمان اثر ظلم می رسد

شمارهٔ ۳۹۶ : در خشت خم به چشم حقارت نظر مکن

شمارهٔ ۳۹۷ : این ناقصان که فخر به انساب می کنند

شمارهٔ ۳۹۸ : تیر از فراق شست تو می کرد ناله دوش؟

شمارهٔ ۳۹۹ : مژگان من ز اشک دمی بی گهر نبود

شمارهٔ ۴۰۰ : خطت ز پیش چشم سوادم نمی رود

شمارهٔ ۴۰۱ : (هرگه لبت به خنده تبسم ادا شود

شمارهٔ ۴۰۲ : دل روبرو به خنجر مژگان چرا شود

شمارهٔ ۴۰۳ : آنجا که عارض تو ز می لاله گون شود

شمارهٔ ۴۰۴ : عمرم به تلخکامی مل خرج می شود

شمارهٔ ۴۰۵ : ای سنگدل عقیق تو بدنام می شود

شمارهٔ ۴۰۶ : از خواب، چشم شوخ تو سنگین نمی شود

شمارهٔ ۴۰۷ : هرکس که از رخ تو نظر آب می‌دهد

شمارهٔ ۴۰۸ : گل بوی بی وفایی ارواح می دهد

شمارهٔ ۴۰۹ : آیینه ات ز چشم بدان بی صفا شده است

شمارهٔ ۴۱۰ : عاشق عنان به چرخ مقوس نمی دهد

شمارهٔ ۴۱۱ : هرگز کسی ز قافله دل نشان ندید

شمارهٔ ۴۱۲ : به جای قطره باران به کشت طالع ما

شمارهٔ ۴۱۳ : تبسمی پی دشنام تلخ در کارست

شمارهٔ ۴۱۴ : چه شد دگر که فغان از دلم خروش کشید؟

شمارهٔ ۴۱۵ : مرا در آتش بی رحمی عتاب مسوز

شمارهٔ ۴۱۶ : نسیم از چمن و مشک از ختن گوید

شمارهٔ ۴۱۷ : رونق ز لاله زار تو خط سیاه برد

شمارهٔ ۴۱۸ : گفتار او غم از دل ناکام می برد

شمارهٔ ۴۱۹ : تا چند ناگواری از اندازه بگذرد؟

شمارهٔ ۴۲۰ : تنها نه کار من به نگاه نخست کرد

شمارهٔ ۴۲۱ : کی دیدمش که گریه سر حرف وا نکرد؟

شمارهٔ ۴۲۲ : تا عشق هست ناله به فریاد می رسد

شمارهٔ ۴۲۳ : جان چون کمال یافت به جانانه می رسد

شمارهٔ ۴۲۴ : از بس ادب که یافت دل ما ادیب شد

شمارهٔ ۴۲۵ : آخر غبار خط تو گرد کساد شد

شمارهٔ ۴۲۶ : خالش بلای جان ز خط مشکبار شد

شمارهٔ ۴۲۷ : بال و پر محیط ز موج آشکاره شد

شمارهٔ ۴۲۸ : آثار عشق در دل چون سنگ من نماند

شمارهٔ ۴۲۹ : گردنکشی مکن که ضعیفان به آه سرد

شمارهٔ ۴۳۰ : مردم ز حد خویش برون پا نهاده‌اند

شمارهٔ ۴۳۱ : روشندلان که آینه جان زدوده اند

شمارهٔ ۴۳۲ : این ریش پروران که گرفتار شانه اند

شمارهٔ ۴۳۳ : جوش سخن من بود از جذبه مردان

شمارهٔ ۴۳۴ : رخسار تو با خط سیه کار چه سازد؟

شمارهٔ ۴۳۵ : می بی خبر از نرگس شهلای تو ریزد

شمارهٔ ۴۳۶ : از دیده حیرت زده چون آب نریزد؟

شمارهٔ ۴۳۷ : در دور خط آن سیم ذقن تلخ سخن شد

شمارهٔ ۴۳۸ : لب تشنه تو، سوخته ای نیست نباشد

شمارهٔ ۴۳۹ : توفیق، مرا رخت به منزل نرساند

شمارهٔ ۴۴۰ : ترسم که مرا عشق به مردی نرساند

شمارهٔ ۴۴۱ : چون حرف زند، غنچه ز گفتار بماند

شمارهٔ ۴۴۲ : جمعی که سر خویش به فتراک تو بستند

شمارهٔ ۴۴۳ : کی در تن خاکی دل آگاه گذارند؟

شمارهٔ ۴۴۴ : جویای تو آسودگی از مرگ نبیند

شمارهٔ ۴۴۵ : تا صدق طلب خضر من آبله پا بود

شمارهٔ ۴۴۶ : احوال دل خسته به اغیار مگویید

شمارهٔ ۴۴۷ : (شکست حال پریشان ما چه فایده دارد؟

شمارهٔ ۴۴۸ : کدام شوخ که با من سر عتاب ندارد؟

شمارهٔ ۴۴۹ : عجب نباشد اگر دل ز آسمان بگریزد

شمارهٔ ۴۵۰ : خراب شو که به ملک خراب باج نباشد

شمارهٔ ۴۵۱ : همت عالی نظر به پست ندارد

شمارهٔ ۴۵۲ : دور قدح را مه تمام ندارد

شمارهٔ ۴۵۳ : ره به فروغ رخش نقاب نگیرد

شمارهٔ ۴۵۴ : طالع ما عیش را غم می کند

شمارهٔ ۴۵۵ : گریهٔ ما دل به طوفان می‌دهد

شمارهٔ ۴۵۶ : نه هر دل جای سودای تو باشد

شمارهٔ ۴۵۷ : هر که نبرد آب خود چشمه کوثر شود

شمارهٔ ۴۵۸ : خار پیراهن مشو آسودگان خاک را

شمارهٔ ۴۵۹ : غم مرا در جان بی حاصل نمی گیرد قرار

شمارهٔ ۴۶۰ : آشیان بلبلان پر گل شد از جوش بهار

شمارهٔ ۴۶۱ : باز دارم نعل در آتش ز پیکان دگر

شمارهٔ ۴۶۲ : ای ز رویت هر نظر محو تماشای دگر

شمارهٔ ۴۶۳ : نوازش می کند بی حاصلان را آسمان کمتر

شمارهٔ ۴۶۴ : با بخت تیره کوکب ما را چه اعتبار؟

شمارهٔ ۴۶۵ : درویش خامش است ز مبرم کشنده تر

شمارهٔ ۴۶۶ : اقبال، گلی از چمن نیت خیرست

شمارهٔ ۴۶۷ : ای دل بی تاب زاری واگذار

شمارهٔ ۴۶۸ : رزق نزدیکان حق آید به پای خویشتن

شمارهٔ ۴۶۹ : رنگ من کرده به بال و پر عنقا پرواز

شمارهٔ ۴۷۰ : سرو از قد تو کسب رعونت کند هنوز

شمارهٔ ۴۷۱ : چون مسیحا فرد شو دل زنده جاوید باش

شمارهٔ ۴۷۲ : مست ناز من چنین مغرور و بی پروا مباش

شمارهٔ ۴۷۳ : یوسف من از زلیخا مشربان دامن بکش

شمارهٔ ۴۷۴ : سرمه یعقوب را مالیده گرد دامنش

شمارهٔ ۴۷۵ : کاکل او درهم است از شورش سودای خویش

شمارهٔ ۴۷۶ : فصل گل می گذرد بی قدح و جام مباش

شمارهٔ ۴۷۷ : آن که از چاک دل خویش بود محرابش

شمارهٔ ۴۷۸ : آه کان سرو گل اندام ز رعنایی ها

شمارهٔ ۴۷۹ : موجه ای کو که ز دریا نبود ما و منش؟

شمارهٔ ۴۸۰ : خرقه ای دوختم از داغ جنون بر تن خویش

شمارهٔ ۴۸۱ : به گوشه قفس از آشیانه قانع باش

شمارهٔ ۴۸۲ : از عشق اگر لاف زنی دشمن کین باش

شمارهٔ ۴۸۳ : خطی که دمید گرد رخسارش

شمارهٔ ۴۸۴ : تیغی که غمزه تو کند سایه پرورش

شمارهٔ ۴۸۵ : در گرد خط نهان شد روی عرق فشانش

شمارهٔ ۴۸۶ : هر که پیش از مرگ مرد از یک جهان غم شد خلاص

شمارهٔ ۴۸۷ : لاله آتش زبان افروخت در گلشن چراغ

شمارهٔ ۴۸۸ : هر کس که چون صدف دهن خویش کرد پاک

شمارهٔ ۴۸۹ : زلفت ز کجا و ز کجا سلسله مشک

شمارهٔ ۴۹۰ : بازآ که بی تو رنگ نیاید به روی گل

شمارهٔ ۴۹۱ : گرچه زنگ خاطر تن پروران چون روزه ام

شمارهٔ ۴۹۲ : می‌تراود وحشت از بوم و بر کاشانه‌ام

شمارهٔ ۴۹۳ : دیده از صورت‌پرستی بسته بود آیینه‌ام

شمارهٔ ۴۹۴ : من که بودم رونق کوی خرابات، این زمان

شمارهٔ ۴۹۵ : جلوه‌ای مستانه زان گلگون‌قبا می‌خواستم

شمارهٔ ۴۹۶ : چند زور آرد جنون بر من، گریبان نیستم

شمارهٔ ۴۹۷ : تیغ کوه همتم، دامن ز صحرا می کشم

شمارهٔ ۴۹۸ : پرده بر حسن عمل از دامن تر می کشم

شمارهٔ ۴۹۹ : در لباس از سینه تفسیده آهی می کشم

شمارهٔ ۵۰۰ : چون نظر بر روی آن دشمن مروت می‌کنم

شمارهٔ ۵۰۱ : گریه را بی‌طاقتی آموختن حق من است

شمارهٔ ۵۰۲ : نیست ناخن در کف و مشکل‌گشایی می‌کنم

شمارهٔ ۵۰۳ : (تا به چند از گریه آزار دل جیحون دهم؟

شمارهٔ ۵۰۴ : در دل است آن کس که از نادیدنش دیوانه‌ایم

شمارهٔ ۵۰۵ : ما به زور اشک، موج از روی جیحون می بریم

شمارهٔ ۵۰۶ : چون به دریا روی با این دیده پر نم کنیم

شمارهٔ ۵۰۷ : ز کویت رفتم و الماس طاقت بر جگر بستم

شمارهٔ ۵۰۸ : به می گرد ملال از چهره دل پاک می کردم

شمارهٔ ۵۰۹ : من آن بخت از کجا دارم که با او همسفر گردم؟

شمارهٔ ۵۱۰ : به بوسی قانع از لبهای شکربار چون گردم؟

شمارهٔ ۵۱۱ : نمی کردم به نیرنگ خزان ترک وفاداری

شمارهٔ ۵۱۲ : فضای چرخ تنگی می کند بر مغز پرشورم

شمارهٔ ۵۱۳ : من آن رندم که راز دل ز لوح سینه می خوانم

شمارهٔ ۵۱۴ : بر سر خوان امل دست هوس می‌بندم

شمارهٔ ۵۱۵ : نتوان کرد به زندان بدن محصورم

شمارهٔ ۵۱۶ : جذبه ای کو که ازین نشأه به پرواز آیم؟

شمارهٔ ۵۱۷ : گرچه خاکیم پذیرای دل و جان شده ایم

شمارهٔ ۵۱۸ : اگر سیاه دلم داغ لاله زار توام

شمارهٔ ۵۱۹ : دلی گرفته تر از غنچه در بغل دارم

شمارهٔ ۵۲۰ : خدنگ او نظری دوخته است بر بالم

شمارهٔ ۵۲۱ : شکار جذبه توفیق شد گریبانم

شمارهٔ ۵۲۲ : ستم به خویش ز کوتاهی زبان کردیم

شمارهٔ ۵۲۳ : برون ز شیشه افلاک همچو رنگ زدیم

شمارهٔ ۵۲۴ : کمند زلف ترا چون به خویش رام کنیم؟

شمارهٔ ۵۲۵ : به هفت آب، دهن از شراب می شویم

شمارهٔ ۵۲۶ : فرهادم و ثبات قدم هست پیشه ام

شمارهٔ ۵۲۷ : صد خنده واکشم ز تو تا ترک جان کنم

شمارهٔ ۵۲۸ : در کار عشق سعی چو فرهاد می‌کنم

شمارهٔ ۵۲۹ : گاهی به کوه و گاه به صحرا نمی روم

شمارهٔ ۵۳۰ : کو می که اختیار خرد را به او دهم؟

شمارهٔ ۵۳۱ : دل را به زلف حسن شمایل نمی دهم

شمارهٔ ۵۳۲ : حاشا که دل به ناز و نعیم جهان نهم

شمارهٔ ۵۳۳ : از شرم عشق دیده خونبار بسته ایم

شمارهٔ ۵۳۴ : پیش قضا طلسم ز تدبیر بسته ایم

شمارهٔ ۵۳۵ : دام امید در ره ایام بسته‌ایم

شمارهٔ ۵۳۶ : راه نشاط بر دل دیوانه بسته ایم

شمارهٔ ۵۳۷ : از خط به مهربانی ما بدگمان مشو

شمارهٔ ۵۳۸ : رفتیم و کوی او به رقیبان گذاشتیم

شمارهٔ ۵۳۹ : گرم نصیحت دل دیوانه خودیم

شمارهٔ ۵۴۰ : چون گل پی رنگینی دستار نباشم

شمارهٔ ۵۴۱ : ما را به تو شد راهنما راهبر چشم

شمارهٔ ۵۴۲ : ما حسرت دیدار تو در سینه شکستیم

شمارهٔ ۵۴۳ : دلبستگیی با دل بی کینه نداریم

شمارهٔ ۵۴۴ : ما داغ جنون را به سویدا نفروشیم

شمارهٔ ۵۴۵ : به کویش مشت خاکی می فرستم

شمارهٔ ۵۴۶ : گر تو با هر خار و خس خواهی چو گل افروختن

شمارهٔ ۵۴۷ : مردم از افسردگی ای بخت چشمی باز کن

شمارهٔ ۵۴۸ : درگذشت از خاکساری دشمن از آزار من

شمارهٔ ۵۴۹ : از نصیحت دم مزن با خاطر افگار من

شمارهٔ ۵۵۰ : خیره گردد دیده صبح از جلای داغ من

شمارهٔ ۵۵۱ : نیست غیری در حریم دیده نمناک من

شمارهٔ ۵۵۲ : منقلب گشته است از دور فلک احوال من

شمارهٔ ۵۵۳ : خون ز چشم عاشقان بیگناه آمد برون

شمارهٔ ۵۵۴ : زبان شانه را از حرف زلفش کی توان بستن؟

شمارهٔ ۵۵۵ : ز رخسار تو خونها در دل گل می توان کردن

شمارهٔ ۵۵۶ : کجا طی راه حق با جان غافل می توان کردن؟

شمارهٔ ۵۵۷ : به تنهایی گل از وصل گلستان می توان چیدن

شمارهٔ ۵۵۸ : بیا ای عشق جان پای در گل را به راه افکن

شمارهٔ ۵۵۹ : نمی آیی، نمی خوانی، نمی جویی خبر از من

شمارهٔ ۵۶۰ : به فکر از عقده افلاک نتوان کرد سر بیرون

شمارهٔ ۵۶۱ : راز عشق از دل بی تاب نیاید بیرون

شمارهٔ ۵۶۲ : نگه از چشم کبود تو چه خوش می آید

شمارهٔ ۵۶۳ : ز عشق بی مژه تر نمی توان بودن

شمارهٔ ۵۶۴ : خوش است چاشنی سود در زیان دیدن

شمارهٔ ۵۶۵ : رویت که شست چهره به آتش نقاب ازو

شمارهٔ ۵۶۶ : ای غنچه زر خرید گلستان بوی تو

شمارهٔ ۵۶۷ : در مجلس شراب رخ شرمگین مجو

شمارهٔ ۵۶۸ : می بده ساقی که از فیض شراب صبحگاه

شمارهٔ ۵۶۹ : چه شیرینی است با لبهای آن شیرین پسر یارب

شمارهٔ ۵۷۰ : دستی که ریزشی نکند زیر خشت به

شمارهٔ ۵۷۱ : از عرق رخسار گلگون را گلستان کرده‌ای

شمارهٔ ۵۷۲ : پا چو مجنون جمع اگر در دامن صحرا کنی

شمارهٔ ۵۷۳ : با خموشی هستی از نیکان عالم بی سخن

شمارهٔ ۵۷۴ : ازان رخسار حیرت آفرین تا پرده واکردی

شمارهٔ ۵۷۵ : ندارد حسن خط چون من غلام حلقه در گوشی

شمارهٔ ۵۷۶ : دل هر کس که از خورشید ایمان گشت نورانی

شمارهٔ ۵۷۷ : عرق آلود ز می طرف جبین ساخته ای

شمارهٔ ۵۷۸ : بی سبب بر سرم ای عربده ساز آمده ای

شمارهٔ ۵۷۹ : از کجی ناخنه دیده انور گردی

شمارهٔ ۵۸۰ : از سخن چند چو سی پاره پریشان گردی؟

شمارهٔ ۵۸۱ : کند چه نشو و نما دانه زمین گیری

شمارهٔ ۵۸۲ : زهی نگاه تو با فتنه گرم همدوشی

شمارهٔ ۵۸۳ : ز چهره تو چو خوشید نور می بارد

شمارهٔ ۵۸۴ : غافل ز سیر عالم انوار مانده ای

شمارهٔ ۵۸۵ : در گریه چشم افشک فشان را ندیده ای

شمارهٔ ۵۸۶ : آسوده ای که لطف نمایان ندیده ای

شمارهٔ ۵۸۷ : زهاد را به حلقه رندان چه می بری؟

شمارهٔ ۵۸۸ : ای فتنه از سپاه تو تیری ز ترکشی

شمارهٔ ۵۸۹ : صبر مرا حواله به سیماب می کنی

شمارهٔ ۵۹۰ : محبت چون کند زورآزمایی

شمارهٔ ۵۹۱ : مرا چون نیست طالع ز آشنایی

شمارهٔ ۵۹۲ : باز رنگت شکسته است امروز

شمارهٔ ۵۹۳ : تا چو سرزلف صد شکست نیابی

شمارهٔ ۵۹۴ : نهشت شرم رخ از گوشه نقاب نمایی

شمارهٔ ۵۹۵ : بهار می گذرد، سیر گلستانی کن

شمارهٔ ۵۹۶ : به هرزه ناله و فریاد ای سپند مکن

شمارهٔ ۵۹۷ : یکی هزار شد از عشق ناتمامی من

شمارهٔ ۵۹۸ : ختم است بر خرام تو راه نظر زدن

شمارهٔ ۵۹۹ : اول علاج ما به نگاه کشند کن

شمارهٔ ۶۰۰ : خود را به عشق کم ز خودی متهم مکن

شمارهٔ ۶۰۱ : تیغ دو دم بود لب خندان به چشم من

شمارهٔ ۶۰۲ : هر نغمه طرازی نرباید دل مستان

شمارهٔ ۶۰۳ : ز لباس تن برون آ به گه نیاز کردن

شمارهٔ ۶۰۴ : دل ز مهر بوالهوس آزاد کن

شمارهٔ ۶۰۵ : برد تا رنگ حیا را باده از رخسار او

شمارهٔ ۶۰۶ : نیست هر آیینه را تاب رخ گلرنگ او

شمارهٔ ۶۰۷ : عمر را سازد دو بالا، دیدن بالای او

شمارهٔ ۶۰۸ : می به جامم می کند چشم خمارآلود تو

شمارهٔ ۶۰۹ : ای قیامت نخل بند قامت رعنای تو

شمارهٔ ۶۱۰ : ای صبا احوال ما با پاسبان او بگو

شمارهٔ ۶۱۱ : مگر ذوق خودآرایی براندازد نقابش را

شمارهٔ ۶۱۲ : قیامت را به رفتار آورد سرو روان تو

شمارهٔ ۶۱۳ : یکی هزار شد از خط سبز، شهرت او

شمارهٔ ۶۱۴ : اگر ز تیغ کند روزگار افسر تو

شمارهٔ ۶۱۵ :

شمارهٔ ۶۱۶ : به کویش مشت خاکی می فرستم

شمارهٔ ۶۱۷ : گر تو با هر خار و خس خواهی چو گل افروختن

شمارهٔ ۶۱۸ : مردم از افسردگی ای بخت چشمی باز کن

شمارهٔ ۶۱۹ : درگذشت از خاکساری دشمن از آزار من

شمارهٔ ۶۲۰ : از نصیحت دم مزن با خاطر افگار من

شمارهٔ ۶۲۱ : خیره گردد دیده صبح از جلای داغ من

شمارهٔ ۶۲۲ : نیست غیری در حریم دیده نمناک من

شمارهٔ ۶۲۳ : منقلب گشته است از دور فلک احوال من

شمارهٔ ۶۲۴ : خون ز چشم عاشقان بیگناه آمد برون

شمارهٔ ۶۲۵ : زبان شانه را از حرف زلفش کی توان بستن؟

شمارهٔ ۶۲۶ : ز رخسار تو خونها در دل گل می توان کردن

شمارهٔ ۶۲۷ : کجا طی راه حق با جان غافل می توان کردن؟

شمارهٔ ۶۲۸ : به تنهایی گل از وصل گلستان می توان چیدن

شمارهٔ ۶۲۹ : بیا ای عشق جان پای در گل را به راه افکن

شمارهٔ ۶۳۰ : نمی آیی، نمی خوانی، نمی جویی خبر از من

شمارهٔ ۶۳۱ : به فکر از عقده افلاک نتوان کرد سر بیرون

شمارهٔ ۶۳۲ : راز عشق از دل بی تاب نیاید بیرون

شمارهٔ ۶۳۳ : نگه از چشم کبود تو چه خوش می آید

شمارهٔ ۶۳۴ : ز عشق بی مژه تر نمی توان بودن

شمارهٔ ۶۳۵ : خوش است چاشنی سود در زیان دیدن

شمارهٔ ۶۳۶ : رویت که شست چهره به آتش نقاب ازو

شمارهٔ ۶۳۷ : ای غنچه زر خرید گلستان بوی تو

شمارهٔ ۶۳۸ : در مجلس شراب رخ شرمگین مجو

شمارهٔ ۶۳۹ : می بده ساقی که از فیض شراب صبحگاه

شمارهٔ ۶۴۰ : چه شیرینی است با لبهای آن شیرین پسر یارب

شمارهٔ ۶۴۱ : دستی که ریزشی نکند زیر خشت به

شمارهٔ ۶۴۲ : از عرق رخسار گلگون را گلستان کرده‌ای

شمارهٔ ۶۴۳ : پا چو مجنون جمع اگر در دامن صحرا کنی

شمارهٔ ۶۴۴ : با خموشی هستی از نیکان عالم بی سخن

شمارهٔ ۶۴۵ : ازان رخسار حیرت آفرین تا پرده واکردی

شمارهٔ ۶۴۶ : ندارد حسن خط چون من غلام حلقه در گوشی

شمارهٔ ۶۴۷ : دل هر کس که از خورشید ایمان گشت نورانی

شمارهٔ ۶۴۸ : عرق آلود ز می طرف جبین ساخته ای

شمارهٔ ۶۴۹ : بی سبب بر سرم ای عربده ساز آمده ای

شمارهٔ ۶۵۰ : از کجی ناخنه دیده انور گردی

شمارهٔ ۶۵۱ : از سخن چند چو سی پاره پریشان گردی؟

شمارهٔ ۶۵۲ : کند چه نشو و نما دانه زمین گیری

شمارهٔ ۶۵۳ : زهی نگاه تو با فتنه گرم همدوشی

شمارهٔ ۶۵۴ : ز چهره تو چو خوشید نور می بارد

شمارهٔ ۶۵۵ : غافل ز سیر عالم انوار مانده ای

شمارهٔ ۶۵۶ : در گریه چشم افشک فشان را ندیده ای

شمارهٔ ۶۵۷ : آسوده ای که لطف نمایان ندیده ای

شمارهٔ ۶۵۸ : زهاد را به حلقه رندان چه می بری؟

شمارهٔ ۶۵۹ : ای فتنه از سپاه تو تیری ز ترکشی

شمارهٔ ۶۶۰ : صبر مرا حواله به سیماب می کنی

شمارهٔ ۶۶۱ : محبت چون کند زورآزمایی

شمارهٔ ۶۶۲ : مرا چون نیست طالع ز آشنایی

شمارهٔ ۶۶۳ : باز رنگت شکسته است امروز

شمارهٔ ۶۶۴ : تا چو سرزلف صد شکست نیابی

شمارهٔ ۶۶۵ : نهشت شرم رخ از گوشه نقاب نمایی

شمارهٔ ۶۶۶ : بهار می گذرد، سیر گلستانی کن

شمارهٔ ۶۶۷ : به هرزه ناله و فریاد ای سپند مکن

شمارهٔ ۶۶۸ : یکی هزار شد از عشق ناتمامی من

شمارهٔ ۶۶۹ : ختم است بر خرام تو راه نظر زدن

شمارهٔ ۶۷۰ : اول علاج ما به نگاه کشند کن

شمارهٔ ۶۷۱ : خود را به عشق کم ز خودی متهم مکن

شمارهٔ ۶۷۲ : تیغ دو دم بود لب خندان به چشم من

شمارهٔ ۶۷۳ : هر نغمه طرازی نرباید دل مستان

شمارهٔ ۶۷۴ : ز لباس تن برون آ به گه نیاز کردن

شمارهٔ ۶۷۵ : دل ز مهر بوالهوس آزاد کن

شمارهٔ ۶۷۶ : برد تا رنگ حیا را باده از رخسار او

شمارهٔ ۶۷۷ : نیست هر آیینه را تاب رخ گلرنگ او

شمارهٔ ۶۷۸ : عمر را سازد دو بالا، دیدن بالای او

شمارهٔ ۶۷۹ : می به جامم می کند چشم خمارآلود تو

شمارهٔ ۶۸۰ : ای قیامت نخل بند قامت رعنای تو

شمارهٔ ۶۸۱ : ای صبا احوال ما با پاسبان او بگو

شمارهٔ ۶۸۲ : مگر ذوق خودآرایی براندازد نقابش را

شمارهٔ ۶۸۳ : قیامت را به رفتار آورد سرو روان تو

شمارهٔ ۶۸۴ : یکی هزار شد از خط سبز، شهرت او

شمارهٔ ۶۸۵ : اگر ز تیغ کند روزگار افسر تو