شمارهٔ ۵۲۷

هوش مصنوعی: من به خاطر تو صد بار می‌خندم و از جان می‌گذرم و صد بار بهاری را که در خونم غوطه‌ور است، فراموش می‌کنم تا به فصل خزان برسم.

هوش مصنوعی: اگر تیغش از سختی و استقامت من به زانو درآید، آن‌گاه سنگی را که برای نشانه مرگ خود انتخاب کرده‌ام، به یادگار نخواهم گذاشت.