شمارهٔ ۳۰۷

صائب » دیوان اشعار » متفرقات » شمارهٔ ۳۰۷

ز سبزی گر برون گردون مینارنگ می آید

مرا آیینه دل هم برون از زنگ می آید

ز بس رگ بر تنم گردیده خشک از ناتوانی ها

به گوشم از خراش سینه بانگ چنگ می آید

نباشد بیش ازین صائب عیار پستی طالع

که تیر من به سنگ از چرخ مینا رنگ می آید

شمارهٔ ۳۰۶: خوشا دردی که هر مو بر تن من در خروش آید شمارهٔ ۳۰۸: به لب از شوق صدره بیش جان نامه می آید

اطلاعات

وزن: مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن (هزج مثمن سالم)

قالب شعری:غزل/قصیده/قطعه

منبع اولیه: ویکی‌درج

تعداد ابیات: 3

* با انتخاب متن و لمس متن انتخابی می‌توانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.

برگردان به زبان ساده

ز سبزی گر برون گردون مینارنگ می آید

مرا آیینه دل هم برون از زنگ می آید

هوش مصنوعی: اگر از سبزی زمین بیرون بیایم، رنگی تازه و زیبا به من می‌دهد و دل من نیز از زنگارها پاک می‌شود.

ز بس رگ بر تنم گردیده خشک از ناتوانی ها

به گوشم از خراش سینه بانگ چنگ می آید

هوش مصنوعی: به خاطر ضعف و ناتوانی‌ها، رگ‌های بدنم به شدت خشک شده و از سینه‌ام صدای چنگ به گوشم می‌رسد.

نباشد بیش ازین صائب عیار پستی طالع

که تیر من به سنگ از چرخ مینا رنگ می آید

هوش مصنوعی: صائب، در این بیت به پایین بودن سرنوشتش اشاره می‌کند و می‌گوید که تیرش که باید به هدف بخورد، به سنگ می‌خورد و این نشان‌دهنده بدشانسی اوست. همچنین رنگ تیرش از چرخ مینا، (که نشانه‌ای از زیبایی و خوش شانسی است) می‌آید، ولی به جای موفقیت، فقط شکست و نامیدی نصیبش شده است.