شمارهٔ ۲۰۹

هوش مصنوعی: دلم پر از غم و اندوه است اما نمی‌توانم به آسانی آن را بیان کنم. صدای ناله‌ام هم در دلم خاموش شده است. آه، چه حالم بد است، مثل قفلی که کلیدش در خانه جا مانده و نمی‌توانم آن را باز کنم.

هوش مصنوعی: در چنین فضایی، نمی‌توان از زندگی به‌طور طبیعی نفس کشید و در دل ما هنوز آرزوی فریادهای شاد و مستانه وجود دارد.