شمارهٔ ۵۳۲

صائب » دیوان اشعار » متفرقات » شمارهٔ ۵۳۲

حاشا که دل به ناز و نعیم جهان نهم

مرغی نیم که بیضه درین آشیان نهم

چون صبح بس که پرده دری دیده ام ز خلق

ترسم که راز با دل شب در میان نهم

خاکم که سینه ام هدف تیر عالم است

گردون نیم که با همه کس در کمان نهم

شمارهٔ ۵۳۱: دل را به زلف حسن شمایل نمی دهم شمارهٔ ۵۳۳: از شرم عشق دیده خونبار بسته ایم

اطلاعات

وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)

قالب شعری:غزل/قصیده/قطعه

منبع اولیه: ویکی‌درج

تعداد ابیات: 3

* با انتخاب متن و لمس متن انتخابی می‌توانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.

برگردان به زبان ساده

حاشا که دل به ناز و نعیم جهان نهم

مرغی نیم که بیضه درین آشیان نهم

هوش مصنوعی: هرگز اجازه نمی‌دهم که دل به زیبایی‌ها و لذت‌های دنیا بسپارم؛ من مانند پرنده‌ای هستم که تخمش را در این آشیانه نمی‌گذارم.

چون صبح بس که پرده دری دیده ام ز خلق

ترسم که راز با دل شب در میان نهم

هوش مصنوعی: از زمانی که صبح فرا رسیده و به دنیای پیرامون نگاه کرده‌ام، ترس دارم که راز دل خود را با شب در میان بگذارم.

خاکم که سینه ام هدف تیر عالم است

گردون نیم که با همه کس در کمان نهم

هوش مصنوعی: من انسانی برخاک هستم که دل و وجودم هدف تیرها و مشکلات این دنیا قرار گرفته است، اما من خودم مانند آسمان نیستم که با هر کسی درگیر شوم و به سوی هرکسی نشانه بروم.