شمارهٔ ۳۶۷

صائب » دیوان اشعار » متفرقات » شمارهٔ ۳۶۷

دلاوران که صف کارزار می شکنند

به خون گرم من اول خمار می شکنند

هنوز ساقی محجوب ما نمی داند

که دلبران ز لب خود خمار می شکنند

چه حاجت است به می بزم زهدکیشان را؟

به خون یکدگر اینجا خمار می شکنند

شمارهٔ ۳۶۶: درست سازد اگر شیشه شیشه گر شکند شمارهٔ ۳۶۸: ترا که چتر زراندود آفتاب بود

اطلاعات

وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)

قالب شعری:غزل/قصیده/قطعه

منبع اولیه: ویکی‌درج

تعداد ابیات: 3

* با انتخاب متن و لمس متن انتخابی می‌توانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.

برگردان به زبان ساده

دلاوران که صف کارزار می شکنند

به خون گرم من اول خمار می شکنند

هوش مصنوعی: دلیران که در میدان جنگ صفوف دشمن را می‌شکنند، نخستین بار به خون گرم من حمله می‌کنند.

هنوز ساقی محجوب ما نمی داند

که دلبران ز لب خود خمار می شکنند

هوش مصنوعی: ساقی ما هنوز نمی‌داند که محبوبان با لب‌هایشان چقدر می‌توانند دیگران را دلتنگ و عاشق کنند.

چه حاجت است به می بزم زهدکیشان را؟

به خون یکدگر اینجا خمار می شکنند

هوش مصنوعی: در اینجا می‌گوید که نیازی به نوشیدن شراب در محافل زهد و پارسایی نیست، زیرا افراد اینجا به خاطر خشم و کینه‌ی یکدیگر، به هم آسیب می‌رسانند و حالتی از سرخوشی پیدا نمی‌کنند.