خانه معرفی پرسش‌های متداول حریم خصوصی بیت تصادفی تازه‌های گنجور تماس

غزلیات

جامی » دیوان اشعار » واسطة العقد » غزلیات

شمارهٔ ۱ : انماالله اله واحد

شمارهٔ ۲ : بینمت ای خرد به کار تو گم

شمارهٔ ۳ : ای نامزد به نام تو درنامه قبول

شمارهٔ ۴ : دی گذشتیم برآن دلبرو گفتیم دعا

شمارهٔ ۵ : نَفَحاتُ وَصلکَ اَوقَدَت جَمَرات شَوقکَ فِی الحَشا

شمارهٔ ۶ : خط دمید از لب نوشین تو شیرین دهنا

شمارهٔ ۷ : از لعل تو عمت العطایا

شمارهٔ ۸ : گر نیابم بویی از وصل تو در گلزارها

شمارهٔ ۹ : بندم به سینه دمبدم از سیم مژگان تارها

شمارهٔ ۱۰ : چرخ کبود هرشب و رخشان ستاره‌ها

شمارهٔ ۱۱ : کؤوس الراح دارت خذ ید الساقی و قبلها

شمارهٔ ۱۲ : شراب لعل باشد قوت جان‌ها قوت دل‌ها

شمارهٔ ۱۳ : رفیقان خاک نجد است این نگه دارید محمل‌ها

شمارهٔ ۱۴ : قومی به هوای حج در قطع بیابان‌ها

شمارهٔ ۱۵ : مجلس پیر مغان است و پر از باده سبوها

شمارهٔ ۱۶ : بساط سبزه فکندند کوه و صحرا را

شمارهٔ ۱۷ : جز شمع کافوری مخوان آن سرو سیم اندام را

شمارهٔ ۱۸ : ای خط تو کرده رقم از مشک لوح سیم را

شمارهٔ ۱۹ : بنازم آن سوار نازنین را

شمارهٔ ۲۰ : بی تو از جان ملالت است مرا

شمارهٔ ۲۱ : ای کرده نهان شرم جمال تو پری را

شمارهٔ ۲۲ : بر آستان تو عزیست خاکساران را

شمارهٔ ۲۳ : زاهدا چند به طاعات مراعات مرا

شمارهٔ ۲۴ : کیست کز خون پر رقم بیند رخ زرد مرا

شمارهٔ ۲۵ : رو ای صبا و بگو یار دلستان مرا

شمارهٔ ۲۶ : نه کوی دوست هوای چمن گذاشت مرا

شمارهٔ ۲۷ : اژدهای عشق زد زخمی عجب بر دل مرا

شمارهٔ ۲۸ : ای فکنده عزت حسنت به صد خواری مرا

شمارهٔ ۲۹ : ماه من گر عیان کند خود را

شمارهٔ ۳۰ : تا دیده ام چو گل به ته پیرهن تو را

شمارهٔ ۳۱ : سبکدستی کن ای ساقی بده رطل گران ما را

شمارهٔ ۳۲ : نشست اشک روان زنگ محنت از شب ما

شمارهٔ ۳۳ : بیاکه تا ز تو ای مه تهیست منزل ما

شمارهٔ ۳۴ : ای خاک ته کفش تو کحل بصر ما

شمارهٔ ۳۵ : ما مرید راه عشقیم و جوانان پیر ما

شمارهٔ ۳۶ : کشته خنجر عشق است دل زنده ما

شمارهٔ ۳۷ : ای پریرخ مرو از خانه ما

شمارهٔ ۳۸ : سرود مجلس درد است آه و ناله ما

شمارهٔ ۳۹ : نهال قد تو آمد عصای پیری ما

شمارهٔ ۴۰ : نکرده قید غزالی گره گشایی ما

شمارهٔ ۴۱ : غم نیست کافتد از تن فرسوده سر جدا

شمارهٔ ۴۲ : کجاست منزلت ای گنج دیریاب کجا

شمارهٔ ۴۳ : خوش آن منزل که ماهی باشد آنجا

شمارهٔ ۴۴ : مرا هر لحظه زخمی بر دل از پیکان او بادا

شمارهٔ ۴۵ : ز چیست تفرقه مولوی ز جمع کتب

شمارهٔ ۴۶ : بود پاک از رنگها بی شیشه نور آفتاب

شمارهٔ ۴۷ : بده به رسم صبوح ای حریف جام شراب

شمارهٔ ۴۸ : ابر تنک زند به زمین نرم نرم آب

شمارهٔ ۴۹ : فی ایمن الزمان اتی احسن الکتاب

شمارهٔ ۵۰ : گرم رسد ز زنخدان تو هزار آسیب

شمارهٔ ۵۱ : عن وصفک ضاقت العبارات

شمارهٔ ۵۲ : ای دو گیسوت شب قدر و برات

شمارهٔ ۵۳ : ساقیا چند ذکر موت و حیات

شمارهٔ ۵۴ : زهی عشق تو را بر کفرو دین پشت

شمارهٔ ۵۵ : یا انیس القلوب فی الخلوات

شمارهٔ ۵۶ : ما رند و عاشقیم و نظرباز و می پرست

شمارهٔ ۵۷ : گنج جمالی و کاینات خرابت

شمارهٔ ۵۸ : پیش ازان دم که قلم نقش کند حرف نخست

شمارهٔ ۵۹ : گدای کوی خرابات پل برهنه چراست

شمارهٔ ۶۰ : گفتم به قامتت ز کجی خوشتر است راست

شمارهٔ ۶۱ : بی جمالت صوت مطرب مایه درد و غم است

شمارهٔ ۶۲ : چشم منی بر همه کس روشن است

شمارهٔ ۶۳ : رخت روز طرب را بامداد است

شمارهٔ ۶۴ : بیا که دل ز غمت خون و دیده پر خون است

شمارهٔ ۶۵ : گوهر عشق تو را دل صدف است

شمارهٔ ۶۶ : آنچه در عشق توأم دمبدم است

شمارهٔ ۶۷ : دلم رابا کس آرامی نمانده ست

شمارهٔ ۶۸ : خانه دل خراب کرده توست

شمارهٔ ۶۹ : لاله بین در بیستون چون غرق خون افتاده است

شمارهٔ ۷۰ : مشکین خطی که روز رخش را شب آمده ست

شمارهٔ ۷۱ : طره عنوان جمال تو چو جیم افتاده ست

شمارهٔ ۷۲ : جانم از عشق تو در ورطه بیم افتاده ست

شمارهٔ ۷۳ : ساقی بیا که قصر بقا در تزلزل است

شمارهٔ ۷۴ : این همه خونخواریم زان نرگس خونخواره چیست

شمارهٔ ۷۵ : بی تو شبم را اثر روز نیست

شمارهٔ ۷۶ : زبان در دهان ترجمان دل است

شمارهٔ ۷۷ : دل خطت را رقم صنع الهی دانست

شمارهٔ ۷۸ : ساقی ما که دی به کف می داشت

شمارهٔ ۷۹ : طوبی که به سدره سربلند است

شمارهٔ ۸۰ : پشتم از بار بلا خم شده است

شمارهٔ ۸۱ : دولتم نیست که باشم به سخن دمسازت

شمارهٔ ۸۲ : بر لبم آهی نمی آید که دودآمیز نیست

شمارهٔ ۸۳ : به کوی عزلتم ویرانه ای هست

شمارهٔ ۸۴ : غنچه همچون دهان تنگ تو نیست

شمارهٔ ۸۵ : از تو بر دل‌ها کمین‌ها نیک نیست

شمارهٔ ۸۶ : ای که سلطان خیالت کرده در جان منزل است

شمارهٔ ۸۷ : زآهم آتش به خانه افتاده ست

شمارهٔ ۸۸ : تو را ز دوست بگویم حکایت بی پوست

شمارهٔ ۸۹ : زهی به نسخ گل آورده خط بناگوشت

شمارهٔ ۹۰ : مقام عارف عالی مقام بی وطنیست

شمارهٔ ۹۱ : بستان ز شکوفه پر از انوار تجلی ست

شمارهٔ ۹۲ : تا از گل تو سبزه برون آمدن گرفت

شمارهٔ ۹۳ : پا نه به طرف باغ که گل زیر دست توست

شمارهٔ ۹۴ : جانم ز غمت به لب رسیده ست

شمارهٔ ۹۵ : زمی تلخ سبویی که به دست آمده است

شمارهٔ ۹۶ : چندم از خویش جدا خواهی داشت

شمارهٔ ۹۷ : به بزم زنده دلان ذکر دی و فردا نیست

شمارهٔ ۹۸ : در دلم زآتش تو داغ بس است

شمارهٔ ۹۹ : نه دل بی تو ز جانی دور مانده ست

شمارهٔ ۱۰۰ : نکرد لطف تو کاری و وقت کار گذشت

شمارهٔ ۱۰۱ : یار بر دیده راه کرد و گذشت

شمارهٔ ۱۰۲ : آنچه در چشمم ز یار و طلعت زیبای اوست

شمارهٔ ۱۰۳ : با داغ تو چو لاله دلم خویش برآمده ست

شمارهٔ ۱۰۴ : به خدا غیر خدا در دو جهان چیزی نیست

شمارهٔ ۱۰۵ : یار اگر شبرو و عیار بود باکی نیست

شمارهٔ ۱۰۶ : چون کمر بسته مه من به سفر بیرون رفت

شمارهٔ ۱۰۷ : آن ترکمان پسر که دل ما نشان اوست

شمارهٔ ۱۰۸ : مردم چشمم ز تو خالی بس است

شمارهٔ ۱۰۹ : ای سنبل مشکین زده سر از گل رویت

شمارهٔ ۱۱۰ : نه چنان گرفت خانه به دل من آرزویت

شمارهٔ ۱۱۱ : سبزه نو که ز گلزار رخت سر زده است

شمارهٔ ۱۱۲ : چون تو ماهی در همه آفاق نیست

شمارهٔ ۱۱۳ : هیچ کس نیست که حیران شده روی تو نیست

شمارهٔ ۱۱۴ : بلبل چو مطربان به غزلخوانی آمده ست

شمارهٔ ۱۱۵ : رنگ رخت ز تاب تب ای سیمبر شکست

شمارهٔ ۱۱۶ : سرو گل اندام من طرف کله برشکست

شمارهٔ ۱۱۷ : وقت گل شد بزم عشرت بر لب جو خوشتر است

شمارهٔ ۱۱۸ : دودم از سینه که گرد آمده بالای سر است

شمارهٔ ۱۱۹ : به باغم بی رخت تسکین محال است

شمارهٔ ۱۲۰ : یا از زبان دوست شنو داستان دوست

شمارهٔ ۱۲۱ : شنیده ام که به گل بلبل سحرخوان گفت

شمارهٔ ۱۲۲ : ساقیا می ده که صحرا سبز و بستان خرم است

شمارهٔ ۱۲۳ : برفت یار و مرا در فراق خویش گذاشت

شمارهٔ ۱۲۴ : ترک شیرین شمایلی که مراست

شمارهٔ ۱۲۵ : هنوز یک گل تو از هزار نشکفته ست

شمارهٔ ۱۲۶ : به عشق آن پیر عالمگیر گشته ست

شمارهٔ ۱۲۷ : چیست آن زلف سیه پیش رخت کافروخته‌ست

شمارهٔ ۱۲۸ : جلوه حسن تو کجاست که نیست

شمارهٔ ۱۲۹ : دلنواز ز من خسته جگر بازمایست

شمارهٔ ۱۳۰ : یار دروغ وعده بیباک من کجاست

شمارهٔ ۱۳۱ : آنکه گل را غیرت از لطف تن او خاسته ست

شمارهٔ ۱۳۲ : جمال عشق قدیم است و مابقی محدث

شمارهٔ ۱۳۳ : مرا نیست بر خوردن باده باعث

شمارهٔ ۱۳۴ : می کند عشق تو تاراج دل و دین الغیاث

شمارهٔ ۱۳۵ : یار اگر در بست بر رویت چه باشی در حرج

شمارهٔ ۱۳۶ : چنین که سالک ما می نهد قدم کج مج

شمارهٔ ۱۳۷ : به مهر و ماه فلک کودکیست بازی سنج

شمارهٔ ۱۳۸ : ای ز تو قیل و قال ما همه هیچ

شمارهٔ ۱۳۹ : قد بدا نور فالق الاصباح

شمارهٔ ۱۴۰ : هر لحظه نمایی به لباس دگرم رخ

شمارهٔ ۱۴۱ : برآ به پای خرد گرد آن برآمده کاخ

شمارهٔ ۱۴۲ : می رسد از دولت عشقم مدد

شمارهٔ ۱۴۳ : خوش آن که شد به دلی از مضیق حرص آزاد

شمارهٔ ۱۴۴ : زاده عشقی هم ازو خواه زاد

شمارهٔ ۱۴۵ : نام خود را عاشق صادق کنم سویت سواد

شمارهٔ ۱۴۶ : آنان که دست رد به رخ ما نهاده‌اند

شمارهٔ ۱۴۷ : آنان که در فسون محبت فسانه اند

شمارهٔ ۱۴۸ : لعل لب تو اشک مرا خون ناب کرد

شمارهٔ ۱۴۹ : جلوه گل رخت از طره چون سنبل کرد

شمارهٔ ۱۵۰ : هر کس که سود چهره به راه تو سود کرد

شمارهٔ ۱۵۱ : دوش در حلقه زلف تو دلم جا می‌کرد

شمارهٔ ۱۵۲ : چه لطف بود که شیرین شمایل من کرد

شمارهٔ ۱۵۳ : حسن تو راه امید و بیم زد

شمارهٔ ۱۵۴ : به طرف باغ عجب دلکش است سایه بید

شمارهٔ ۱۵۵ : کجا شد آنکه شب آن مه به خانه من بود

شمارهٔ ۱۵۶ : ساقی بیار می که گل از غنچه رو نمود

شمارهٔ ۱۵۷ : ترانه های تحیت سرودهای درود

شمارهٔ ۱۵۸ : هر که از میکده عشق تو بویی شنود

شمارهٔ ۱۵۹ : خوش آن مقام که در وی دلی فرود آید

شمارهٔ ۱۶۰ : پرتو روی تو بر باده گلفام افتاد

شمارهٔ ۱۶۱ : چه سود آن تیشه کِش بر سنگ دست کوهکن می‌زد

شمارهٔ ۱۶۲ : ز شوقت زنم دم زبانم بسوزد

شمارهٔ ۱۶۳ : صبا چو حلقه آن زلف تابدار گشاد

شمارهٔ ۱۶۴ : یار هر دم سر بازار دگر می طلبد

شمارهٔ ۱۶۵ : به ناز می رود آن شوخ و باز می نگرد

شمارهٔ ۱۶۶ : کی بود کی که ز خوان تو صلایی برسد

شمارهٔ ۱۶۷ : هیچ شب تیر غمت بر دل شیدا نرسد

شمارهٔ ۱۶۸ : محتسب جمعیت رندان چو دید آشفته شد

شمارهٔ ۱۶۹ : به توبه شیخ مهوس مرا موسوس شد

شمارهٔ ۱۷۰ : صوفی ز خانقه به خرابات می رود

شمارهٔ ۱۷۱ : با یار کوچ کرده ز دل ناله می‌رود

شمارهٔ ۱۷۲ : ز آفتاب به رشکم که زیر پای تو افتد

شمارهٔ ۱۷۳ : گرچه صد جان در ره جانان زیان خواهیم کرد

شمارهٔ ۱۷۴ : گه عشق به ذات می نماید

شمارهٔ ۱۷۵ : عارف که سخن به راه گوید

شمارهٔ ۱۷۶ : به آن بالا و رخ بر هر زمین کان نازنین پوید

شمارهٔ ۱۷۷ : نه همین وقت مرا عشق مشوش دارد

شمارهٔ ۱۷۸ : نسیم باده به جان مژده حیات دهد

شمارهٔ ۱۷۹ : هر که بینم که پس زانوی غم آه کشد

شمارهٔ ۱۸۰ : دم به دم خونم ز دیده بر گریبان می‌چکد

شمارهٔ ۱۸۱ : به هر خانه کان نازنین می نماید

شمارهٔ ۱۸۲ : ازان با کوه غم فرهاد دست اندر کمر دارد

شمارهٔ ۱۸۳ : دل نه خرم، سبزه و گل در نظر خرم چه سود

شمارهٔ ۱۸۴ : اگر از عشق همراهی نباشد

شمارهٔ ۱۸۵ : می‌شوم زنده ز سرکان نازنینم می‌کشد

شمارهٔ ۱۸۶ : خط مشکین کز رخ آن نازنین سر برزند

شمارهٔ ۱۸۷ : دل من راه دینداران ره میخانه می‌داند

شمارهٔ ۱۸۸ : بی تو جان زندگی نمی خواهد

شمارهٔ ۱۸۹ : بوی آن آشنا که می آرد

شمارهٔ ۱۹۰ : هر مست که می به دست گیرد

شمارهٔ ۱۹۱ : دور ازان لب اشک من سرخ است و چشم تر سفید

شمارهٔ ۱۹۲ : تا صبا طره شبرنگ تو را برهم زد

شمارهٔ ۱۹۳ : به بزم وصل ما و من نگنجد

شمارهٔ ۱۹۴ : ساقی ما دوش باما در سر انصاف بود

شمارهٔ ۱۹۵ : یار رفت و خیربادی هم نکرد

شمارهٔ ۱۹۶ : شد دلم دیوانه وقت آمد که تدبیرش کنند

شمارهٔ ۱۹۷ : چنین که حسن تو عرض جمال غیب کند

شمارهٔ ۱۹۸ : دمبدم دیده که خون می ریزد

شمارهٔ ۱۹۹ : ز سدره طوبی اگر آمدن سوی تو تواند

شمارهٔ ۲۰۰ : یارم به خانه ای که شب تار دررود

شمارهٔ ۲۰۱ : اندیشه جمال تو حیرانی آورد

شمارهٔ ۲۰۲ : زلف تو ماه را به سیه پوشی آورد

شمارهٔ ۲۰۳ : نه در کوه این صدا از تیشهٔ فرهاد می‌خیزد

شمارهٔ ۲۰۴ : آن که خودرو لاله اش داغ نهانم تازه کرد

شمارهٔ ۲۰۵ : خطت کز طرف نسرین سربرآورد

شمارهٔ ۲۰۶ : هر شب به تو مه روی به همخانگی آرد

شمارهٔ ۲۰۷ : دل با غمت آشناییم داد

شمارهٔ ۲۰۸ : یار ما عزم سفر کرد خدا یارش باد

شمارهٔ ۲۰۹ : باز ازین راه صدای جرسی می‌آید

شمارهٔ ۲۱۰ : نی رخ آن مه چنینم بی‌دل و دین می‌کند

شمارهٔ ۲۱۱ : آمد ازملک عشق لشکر درد

شمارهٔ ۲۱۲ : سبزه از طرف چمن می خیزد

شمارهٔ ۲۱۳ : تو تنگ چشمی آن شوخ بین چو ناز کند

شمارهٔ ۲۱۴ : آن سهی‌سرو چو گلگشت‌ِ لب ‌ِجو می‌کرد

شمارهٔ ۲۱۵ : نام لبت چون به زبان می‌آید

شمارهٔ ۲۱۶ : ناله دردناک می آید

شمارهٔ ۲۱۷ : وقت گل خوش آن که جا بر طرف گلشن می‌کند

شمارهٔ ۲۱۸ : شهید داغ تو فردا ز گل چو لاله برآید

شمارهٔ ۲۱۹ : شب کجا رفتی که دور از روی تو خوابم نبرد

شمارهٔ ۲۲۰ : چه جور ماند که برما مه صیام نکرد

شمارهٔ ۲۲۱ : ز داغ هجر تو سوزم ز گشت باغ چه سود

شمارهٔ ۲۲۲ : گرچه اندازد به شاخ سدره امیدم کمند

شمارهٔ ۲۲۳ : گهی که بر سر زلفت شمال می‌گذرد

شمارهٔ ۲۲۴ : گرچه از دل دیده رخت خود به موج خون برد

شمارهٔ ۲۲۵ : سرکویت ز شور بیخودان میخانه را ماند

شمارهٔ ۲۲۶ : ساقیا عهد گل از ابر بهاران تازه شد

شمارهٔ ۲۲۷ : پریرخا چو خیالت فسونگری گیرد

شمارهٔ ۲۲۸ : اگر نه ساغر لعلت به کام خواهد شد

شمارهٔ ۲۲۹ : صبا همدم بوی جانان رسید

شمارهٔ ۲۳۰ : ز شوقت سوختم هرکس به کویت خانه‌ای سازد

شمارهٔ ۲۳۱ : سوار من که غبار رهش به ماه رسید

شمارهٔ ۲۳۲ : زآتش تب مه رخسار تو در تاب مباد

شمارهٔ ۲۳۳ : دلم بی جمال تو نوری ندارد

شمارهٔ ۲۳۴ : کیم پیکان تو از دل برآید

شمارهٔ ۲۳۵ : به من دارد دلت جنگی که دارد

شمارهٔ ۲۳۶ : باز گل اسباب معشوقی به بستان ساز کرد

شمارهٔ ۲۳۷ : آن ترک کج کله چو هوای شکار کرد

شمارهٔ ۲۳۸ : گر ز هجران چشم من زینگونه خون پالا شود

شمارهٔ ۲۳۹ : رفتی و دل ز هجر تو با سوز و آه ماند

شمارهٔ ۲۴۰ : خبر آمدن یار دلم خرم کرد

شمارهٔ ۲۴۱ : سحر چون ابر نیسان سایه بان بر کشتزاران زد

شمارهٔ ۲۴۲ : بیا که خسته دلان را تویی معاد و معاذ

شمارهٔ ۲۴۳ : معنی الوجود فی صورالکون قد ظهر

شمارهٔ ۲۴۴ : شمت برقا یلوح للاسرار

شمارهٔ ۲۴۵ : گر همچو عود جا دهدم یار در کنار

شمارهٔ ۲۴۶ : اگر پرده برخیزد از روی کار

شمارهٔ ۲۴۷ : زهی نور تو از هر ذره ظاهر

شمارهٔ ۲۴۸ : تو نور مطلقی و دیگران مجالی نور

شمارهٔ ۲۴۹ : کار من آمد به جان از یار دور

شمارهٔ ۲۵۰ : مکن در کشتنم زین بیش تقصیر

شمارهٔ ۲۵۱ : نشستی دور ازین مشتاق مهجور

شمارهٔ ۲۵۲ : ز ره ملغز چو پرسم تو را به رسم لغز

شمارهٔ ۲۵۳ : با جگر سوختگان یار نبودی هرگز

شمارهٔ ۲۵۴ : عمر بگذشت و رخت سیر ندیدم هرگز

شمارهٔ ۲۵۵ : چون بامداد بینمت ای ماه دلفروز

شمارهٔ ۲۵۶ : خالیست ازان رشک پری خانه ام امروز

شمارهٔ ۲۵۷ : از شوق تو شوریست عجب در سرم امروز

شمارهٔ ۲۵۸ : لله الحمد آن جان و جهان آمد باز

شمارهٔ ۲۵۹ : نبود عروس ملک سزای کنار و بوس

شمارهٔ ۲۶۰ : صوفی از زنگ سوی آیینه دل بتراش

شمارهٔ ۲۶۱ : برکنار طاس گردون زد هلال انگشت دوش

شمارهٔ ۲۶۲ : مه اشترسوار من که شد رخش فلک پستش

شمارهٔ ۲۶۳ : خاکیست زر که رنگ دهد پرتو خورش

شمارهٔ ۲۶۴ : کمانداری که در قتلم بود تعجیل تأخیرش

شمارهٔ ۲۶۵ : نازک اندامی که هست آسیب تن پیراهنش

شمارهٔ ۲۶۶ : آن که بر خیل بتان ساخت خدا پادشهش

شمارهٔ ۲۶۷ : جان و دل پیوند کن با یار بی مانند خویش

شمارهٔ ۲۶۸ : دادی ز لطف خوی مرا با وصال خویش

شمارهٔ ۲۶۹ : ای دل متاع جان به لب لعل یار بخش

شمارهٔ ۲۷۰ : ای کرده ز حال من فراموش

شمارهٔ ۲۷۱ : بتی که از همه پوشیده ماند لطف تنش

شمارهٔ ۲۷۲ : برلب رسید جان که به جانان فرستمش

شمارهٔ ۲۷۳ : از یمن عشق سوره یوسف به حکم نص

شمارهٔ ۲۷۴ : هست خالی ز سبحه دست خواص

شمارهٔ ۲۷۵ : جوهر وجود عشق بود مابقی غرض

شمارهٔ ۲۷۶ : تا کی ای خواجه مهندس سخن نقطه و خط

شمارهٔ ۲۷۷ : به کام نفس ز جام فنا نیابی حظ

شمارهٔ ۲۷۸ : آفتابی تو و اعیان وجودت مطلع

شمارهٔ ۲۷۹ : جبین نظم حسن رخت راست مطلع

شمارهٔ ۲۸۰ : مجلسی خواهم تهی از صلح و خالی از نزاع

شمارهٔ ۲۸۱ : سحر که صوفی صبح از نشیمن ابداع

شمارهٔ ۲۸۲ : مرا دلیست ز تن غافل و ز جان فارغ

شمارهٔ ۲۸۳ : گرچه سوزد دل پروانه ز سودای چراغ

شمارهٔ ۲۸۴ : به ساعد تا نهاد آن سیمبر داغ

شمارهٔ ۲۸۵ : چند سوال ای پسر که چیست تصوف

شمارهٔ ۲۸۶ : آن تهیدست چه خوش گفت می لعل به کف

شمارهٔ ۲۸۷ : به از کدورت زهد ریاست باده صاف

شمارهٔ ۲۸۸ : زهی دهان تو کام شکرلبان شگرف

شمارهٔ ۲۸۹ : میل شکل ابرویت دارم درین فیروزه طاق

شمارهٔ ۲۹۰ : چون جمال خود هم اندر خود تماشا کرد عشق

شمارهٔ ۲۹۱ : بیا ای آرزوی جان عاشق

شمارهٔ ۲۹۲ : هر خزان آیدم از رنگ رزان بوی فراق

شمارهٔ ۲۹۳ : ای در سماع عشق تو تسبیح خوان ملک

شمارهٔ ۲۹۴ : در نعت بقا نیست کسی با تو مشارک

شمارهٔ ۲۹۵ : مراست از تب عشق تو جان آتشناک

شمارهٔ ۲۹۶ : بیا ای ز سر تا قدم جان پاک

شمارهٔ ۲۹۷ : ای خط و لب تو را به هم نزدیک

شمارهٔ ۲۹۸ : محتسب در دست سنگ انداخت در خمخانه چنگ

شمارهٔ ۲۹۹ : قد راقنی جمالک یا راکب الجمل

شمارهٔ ۳۰۰ : حادی عشق اگر راز تو گوید به جبل

شمارهٔ ۳۰۱ : ساقیا خیز کز محول حال

شمارهٔ ۳۰۲ : مرا تا کی جگرخون داری ای دل

شمارهٔ ۳۰۳ : دارد آن سرو گل اندام معنبر کاکل

شمارهٔ ۳۰۴ : شدم در گوشه میخانه محرم

شمارهٔ ۳۰۵ : چون ز فیض رشحات نم باران قدم

شمارهٔ ۳۰۶ : ایها الساقی ادر کأس المدام

شمارهٔ ۳۰۷ : صبح است و از خمار شبم مانده تلخکام

شمارهٔ ۳۰۸ : بر اوج حسن روی تو ماهی بود تمام

شمارهٔ ۳۰۹ : بنشین دمی که پیش رخت زاریی کنم

شمارهٔ ۳۱۰ : من آن نیم که پی حفظ اعتقاد عوام

شمارهٔ ۳۱۱ : امر علی بالیات الخیام

شمارهٔ ۳۱۲ : که گوید سلام من مستهام

شمارهٔ ۳۱۳ : بی تو دارم ز جدا مردن بیم

شمارهٔ ۳۱۴ : به چشم تو زینسان که صیدی حقیرم

شمارهٔ ۳۱۵ : وه که از پای درافکند غم آن پسرم

شمارهٔ ۳۱۶ : به خاک درت ریخت اشک امشبم

شمارهٔ ۳۱۷ : دادیم دست چو دیدی به ره خود پستم

شمارهٔ ۳۱۸ : چون تاب نیاری که به تو دیده فروزم

شمارهٔ ۳۱۹ : ایستاده به سر از آه دمادم دودم

شمارهٔ ۳۲۰ : نیست جز رخ به کف پای تو سودن هوسم

شمارهٔ ۳۲۱ : نشان پای سگانت که بر زمین بینم

شمارهٔ ۳۲۲ : خیزید حریفان که به میخانه درآییم

شمارهٔ ۳۲۳ : شدم به باغ که کنج فراغتی جویم

شمارهٔ ۳۲۴ : ز سجده ای که نباشد در ابرویت رویم

شمارهٔ ۳۲۵ : دردا که درآمد به درت پای به سنگم

شمارهٔ ۳۲۶ : چو دست بی تو بدین چشم اشکبار برم

شمارهٔ ۳۲۷ : گناه عشق بتان گرچه ساخت نامه سیاهم

شمارهٔ ۳۲۸ : چهره زرد ز خون بسته جگر ته به تهم

شمارهٔ ۳۲۹ : ای نوجوان که دل به کمند تو بسته‌ام

شمارهٔ ۳۳۰ : دیده از جلوه بتان بستیم

شمارهٔ ۳۳۱ : شب که سر از حلقه سلک سگانت برزنم

شمارهٔ ۳۳۲ : عید فطر است بیا تا به می افطار کنیم

شمارهٔ ۳۳۳ : نی ماه منظری که نظربازیی کنم

شمارهٔ ۳۳۴ : خوش آنکه روی توبینم در اضطراب شوم

شمارهٔ ۳۳۵ : به دل دردی عجب دارم نمی‌دانم که چون گریم

شمارهٔ ۳۳۶ : یار ما یار دگر کرد چه تدبیر کنیم

شمارهٔ ۳۳۷ : برخیز تا به عزم تماشا برون رویم

شمارهٔ ۳۳۸ : بی رخت چون به چمن راه کنم

شمارهٔ ۳۳۹ : هر چند جز فریب و فسونت نیافتم

شمارهٔ ۳۴۰ : چاره عشق تو صبر است ندانم چه کنم

شمارهٔ ۳۴۱ : ز هجران مرده ام جانا نپنداری که جان دارم

شمارهٔ ۳۴۲ : یار نی روی به گلشن چه کنم

شمارهٔ ۳۴۳ : مهر رخسار تو دارم که جفای تو کشم

شمارهٔ ۳۴۴ : از در صومعه آن به که قدم بازکشیم

شمارهٔ ۳۴۵ : در ره تو ز دیده پا کردم

شمارهٔ ۳۴۶ : به هیچ مسجد و محراب بی تو رو نکنم

شمارهٔ ۳۴۷ : دی تجربة المداد کردم

شمارهٔ ۳۴۸ : نه نگاری که دل و جان به غمش یارکنم

شمارهٔ ۳۴۹ : به عزم کعبه سفر گفتم اختیار کنم

شمارهٔ ۳۵۰ : تا کی آرام دل بی خبرانت بینم

شمارهٔ ۳۵۱ : نمی خواهم که با کس راز آن پیمان گسل گویم

شمارهٔ ۳۵۲ : به بزم عشق بتان را چو نام می گویم

شمارهٔ ۳۵۳ : بیخود فتم هرجا روان آن قد رعنا بنگرم

شمارهٔ ۳۵۴ : چون خرامان قدت ای سرو دلارا بنگرم

شمارهٔ ۳۵۵ : تا کی از گریه پا به گل باشم

شمارهٔ ۳۵۶ : خوشا وقتی که از خود رسته باشیم

شمارهٔ ۳۵۷ : ساقی بیا که دیگر زین گفت و گو بجانم

شمارهٔ ۳۵۸ : ز جوش باده چو گرددترانه گو لب خم

شمارهٔ ۳۵۹ : زخط سبز خطان سبزه چون کند شادم

شمارهٔ ۳۶۰ : برخیز تا به جانب گلشن گذر کنیم

شمارهٔ ۳۶۱ : هر دم از کوی تو خواهم من شیدا بروم

شمارهٔ ۳۶۲ : برون خرام که تا در ره تو خاک شوم

شمارهٔ ۳۶۳ : کردی ز راندگان در خود شماره ام

شمارهٔ ۳۶۴ : خوش آنکه آینه سان رو به روی آن پسر افتم

شمارهٔ ۳۶۵ : از نهانخانه وصل تو جدا افتادم

شمارهٔ ۳۶۶ : گر ز بار غم هجر تو به تنگ است دلم

شمارهٔ ۳۶۷ : ای روشن از فروغ رخت خانه دلم

شمارهٔ ۳۶۸ : من بسی خوبان عالم دیده ام

شمارهٔ ۳۶۹ : روز مردن کز وصال دوستان دل برکنم

شمارهٔ ۳۷۰ : گوهر نایابی و من بهر تو جان می‌کنم

شمارهٔ ۳۷۱ : چو نیست بخت که شب روی روشنت نگرم

شمارهٔ ۳۷۲ : عجب دردی‌ست در جانم که درمانش نمی‌دانم

شمارهٔ ۳۷۳ : شب خیالت چو شود پردگی منظر چشم

شمارهٔ ۳۷۴ : ندارم صبر کز روی تو چشم خون فشان بندم

شمارهٔ ۳۷۵ : مرا کی باشد آن یارا که چشم از یار بربندم

شمارهٔ ۳۷۶ : چو ماه من سفری شد وطن نمی خواهم

شمارهٔ ۳۷۷ : شب نیست که از شوق رخت زار نمیرم

شمارهٔ ۳۷۸ : آن عید جان کجاست که قربان او شویم

شمارهٔ ۳۷۹ : عقل می گفت که چند است صفات تو و چون

شمارهٔ ۳۸۰ : نیست جز رشته جان آن لب باریک و دهان

شمارهٔ ۳۸۱ : جان شیرین است گفتم آن دولب گفت آن دهان

شمارهٔ ۳۸۲ : رفتی و دیده ام به وداع تو خون فشان

شمارهٔ ۳۸۳ : ای رخ تو جنت اهل یقین

شمارهٔ ۳۸۴ : خوانی کشیده عشق سزاوار آفرین

شمارهٔ ۳۸۵ : ساقی برآمد ابر بهاران

شمارهٔ ۳۸۶ : ای در غمت انگشت نما سبحه شماران

شمارهٔ ۳۸۷ : عنایتی نکند یار نازنین با من

شمارهٔ ۳۸۸ : بیا جانا که تنگ آمد ز هجرانت جهان بر من

شمارهٔ ۳۸۹ : دارند جمع ما را خوبان مو پریشان

شمارهٔ ۳۹۰ : ای از تو به خون دل رنگین چو گلم دامان

شمارهٔ ۳۹۱ : گر یار ما را پروای یاران

شمارهٔ ۳۹۲ : درین راهم گشادی نیست چندان

شمارهٔ ۳۹۳ : امشب افتاده ست شوری در میان عاشقان

شمارهٔ ۳۹۴ : گنج خوشی است کنج خرابات عاشقان

شمارهٔ ۳۹۵ : زآب چشم کوهکن کان لاله گون آمد برون

شمارهٔ ۳۹۶ : مگو چو لب بگشایی که خنده برشکر است این

شمارهٔ ۳۹۷ : چون نهم سر در رهت یعنی که خاک پاست این

شمارهٔ ۳۹۸ : آن نازنین جوان را میل شکار جان بین

شمارهٔ ۳۹۹ : بیا ای همچو گل رنگین تو را دامن به خون من

شمارهٔ ۴۰۰ : بیا بر آستان خود ببین روی نیاز من

شمارهٔ ۴۰۱ : نیست جز اقرار عشق حاصل گفتار من

شمارهٔ ۴۰۲ : چین در جبین فکنده گذشتی به سوی من

شمارهٔ ۴۰۳ : بیا ای ساقی گلرخ می گلرنگ گردان کن

شمارهٔ ۴۰۴ : تا کی از جان خود جدا بودن

شمارهٔ ۴۰۵ : ای ز لعل لب تو خون دل من

شمارهٔ ۴۰۶ : زنی بر دل ز مژگان زخم و داری ابروان پنهان

شمارهٔ ۴۰۷ : مه ترکی زبان من نداند فارسی چندان

شمارهٔ ۴۰۸ : خواجه درمانده فرج است و گرفتار گلو

شمارهٔ ۴۰۹ : قسم به نون و قلم یعنی آن قد و ابرو

شمارهٔ ۴۱۰ : ساقیا خیز که چون داس زر آمد مه نو

شمارهٔ ۴۱۱ : آن تندخو که آمد خون ریختن فن او

شمارهٔ ۴۱۲ : تا نموده ست سر از طرف کله کاکل تو

شمارهٔ ۴۱۳ : خورشید و ماه را چه برابر کنم به تو

شمارهٔ ۴۱۴ : فصل بهار شد بگشا چشم انتباه

شمارهٔ ۴۱۵ : ای ز سنبل خط تو برگل نقاب انداخته

شمارهٔ ۴۱۶ : شاهد گل باز زنگاری نقاب انداخته

شمارهٔ ۴۱۷ : بر طرف ماه زلف تو آمد شب سیاه

شمارهٔ ۴۱۸ : من که از سوز دل غمزده گشتم همه آه

شمارهٔ ۴۱۹ : ابروی تو هرکه دید ای ماه

شمارهٔ ۴۲۰ : با اشک خونین دور از تو ای ماه

شمارهٔ ۴۲۱ : واعظ خر است و انجمن وعظ خرگله

شمارهٔ ۴۲۲ : هست انجمن ما چمنی پر گل و لاله

شمارهٔ ۴۲۳ : ببین پیاله هزاران به روی دشت ز لاله

شمارهٔ ۴۲۴ : ز چشمم ریخت چندان آب کامد خون ز دنباله

شمارهٔ ۴۲۵ : بی لعل تو دل درون سینه

شمارهٔ ۴۲۶ : غزال من که لبش رو به سبزی آورده

شمارهٔ ۴۲۷ : وقت گل ترک می و جام که چه

شمارهٔ ۴۲۸ : گل را فراز شاخ بین در جلوه ناز آمده

شمارهٔ ۴۲۹ : چو حلقه دور افق بر من است تنگ شده

شمارهٔ ۴۳۰ : تا به چشم تو سرمه ره کرده

شمارهٔ ۴۳۱ : رخت را مه نخوانند اهل توجیه

شمارهٔ ۴۳۲ : ای به خوبی رخ تو از مه به

شمارهٔ ۴۳۳ : بتی که بود چو جانم به سینه جا کرده

شمارهٔ ۴۳۴ : ای نامه ز خود به خود نوشته

شمارهٔ ۴۳۵ : سرو من بر رخ گل جعد سمن سای منه

شمارهٔ ۴۳۶ : ای مرا از آتش سودای تو جان سوخته

شمارهٔ ۴۳۷ : خوش آنکه بود ز تو خانه ام پریخانه

شمارهٔ ۴۳۸ : ای شکل قدت پیکری از سیم سارا ریخته

شمارهٔ ۴۳۹ : ماییم ز مشرب مغانه

شمارهٔ ۴۴۰ : ای چو جان در دل من جا کرده

شمارهٔ ۴۴۱ : ای به بالا بلای جان همه

شمارهٔ ۴۴۲ : منم عاشق و بیدل و مبتلا

شمارهٔ ۴۴۳ : تا چو قدح با دل پر خون نیی

شمارهٔ ۴۴۴ : چون هوای باغ با این شکل موزون کرده‌ای

شمارهٔ ۴۴۵ : چه سود ازآنکه کم از کبک خوشخرام نیی

شمارهٔ ۴۴۶ : خوی خود را کرده ای چون روی و نیکو کرده ای

شمارهٔ ۴۴۷ : انت شمس البقا و غیرک فی

شمارهٔ ۴۴۸ : بیا بیا که صدای درای و بانگ حدی

شمارهٔ ۴۴۹ : فداک امی یا غایة المنی و ابی

شمارهٔ ۴۵۰ : ماییم شسته زآب می دست از همه آلودگی

شمارهٔ ۴۵۱ : تویی آن آفتاب عالم آرای

شمارهٔ ۴۵۲ : آمدی و آتشم به خانه زدی

شمارهٔ ۴۵۳ : بر اوج حسن چون خورشید فردی

شمارهٔ ۴۵۴ : چند باشم چشم بر در، گوش بر آواز پای

شمارهٔ ۴۵۵ : خرم آن کس که برد پی به ره هیچ کسی

شمارهٔ ۴۵۶ : همی‌دهد خبر از گل نسیم صبحدمی

شمارهٔ ۴۵۷ : بتابی بر همه چون ماه و از من روی برتابی

شمارهٔ ۴۵۸ : جهانی تازه شد از فیض تو ای ابر نوروزی

شمارهٔ ۴۵۹ : به هر که هست چو شیر و شکر درآمیزی

شمارهٔ ۴۶۰ : عشق تو منسوخ ساخت دفتر علامگی

شمارهٔ ۴۶۱ : بیا ای عشق پر غوغا که در هر جا فرود آیی

شمارهٔ ۴۶۲ : گرفت خاطرت از عاشقان شیدایی

شمارهٔ ۴۶۳ : شب که رفتی ز برم مونس جان که شدی

شمارهٔ ۴۶۴ : بهر خدنگ آه از بیداد دلستانی

شمارهٔ ۴۶۵ : ای خواجه چه جویی ز شب قدر نشانی

شمارهٔ ۴۶۶ : برگل از سبزه خط غالیه بویی داری

شمارهٔ ۴۶۷ : در وقت گل ای بلبل فریاد بسی داری

شمارهٔ ۴۶۸ : روشن شبی که شمع شبستان من شوی

شمارهٔ ۴۶۹ : از هیچ نشان داده دهانی که تو داری

شمارهٔ ۴۷۰ : چون رخت بینم سر خویش از حیا پیش افکنی

شمارهٔ ۴۷۱ : پریرم دیدی و نادیده کردی

شمارهٔ ۴۷۲ : گویی که منم یار تو ای جان و نباشی

شمارهٔ ۴۷۳ : دی آن چه شکل بود که از ره برآمدی

شمارهٔ ۴۷۴ : سبزخطا و گلرخا تازه‌بهار کیستی

شمارهٔ ۴۷۵ : زما همی گذری و به ما نمی نگری

شمارهٔ ۴۷۶ : دل مرا ز هزار آرزو بگردانی

شمارهٔ ۴۷۷ : ای کاش من برآن سر کو خاک بودمی

شمارهٔ ۴۷۸ : دیدمی دیدار آن دلدار رعنا کاشکی

شمارهٔ ۴۷۹ : ماییم و خاکساری و عجز وفتادگی

شمارهٔ ۴۸۰ : هیچ ازین مبتلا نمی پرسی

شمارهٔ ۴۸۱ : سوی بیمار خود ای جان جهان دیر آیی

شمارهٔ ۴۸۲ : مشک تر بر برگ گل سودی بلای جان شدی

شمارهٔ ۴۸۳ : چو گرد ماه خط مشکبو بگردانی

شمارهٔ ۴۸۴ : در کمندت به گرفتاری من نیست کسی

شمارهٔ ۴۸۵ : بپوش خط بناگوش نازنین کسی

شمارهٔ ۴۸۶ : بیمار تو شدم به عیادت نیامدی

شمارهٔ ۴۸۷ : نه بشر خوانمت ای دوست نه حور و نه پری

شمارهٔ ۴۸۸ : ای ز غمهای تو با مردن برابر زندگی

شمارهٔ ۴۸۹ : ای که به شیرین سخنی نرخ شکر می شکنی

شمارهٔ ۴۹۰ : ای سپهر از هجر یارم سوختی

شمارهٔ ۴۹۱ : دو ساعد تو که آیین هر دو هست یکی

شمارهٔ ۴۹۲ : ای از دو جام لعلت ما را تمام نیمی

شمارهٔ ۴۹۳ : دی جعد عنبر افشان برماه بسته بودی