شمارهٔ ۴۷۸

هوش مصنوعی: من دیدار آن معشوق دلربا را دیده‌ام، کاش که چشمم روشن می‌شد و از زیبایی آن چهره منور می‌گردید.

هوش مصنوعی: دل من در زیر درخت طوبی آرام نمی‌گیرد، تو آن سرو بلند را سایه‌بان من کردی. کاش!

هوش مصنوعی: هرچند امروز از زیبایی او بهره‌مند نشدم، اما امیدوارم وعده این نعمت به فردا موکول شده باشد، کاش!

هوش مصنوعی: عاشقان اجازه دیدن و چیدن گل را دارند، اما چه فایده‌ای دارد زمانی که آن محبوب زیبا را به تماشا نمی‌توانند بیدار کنند. ای کاش می‌شد که او را ببینند.

هوش مصنوعی: ای کاش می‌توانستم بگویم که من به وصال او رسیدم. اما برای بی‌نصیب‌ها، هیچ نصیبی نیست، مگر اینکه بگویم ای کاش!

هوش مصنوعی: با وجود عقل و دین، کار عاشق به سامان نمی‌رسد و در این وضعیت، هر دو اینها (عقل و دین) به تاراج رفته‌اند. ای کاش اینطور نمی‌شد.

هوش مصنوعی: در این بیت شاعر به زیبایی و لطف خدا اشاره می‌کند و آرزو دارد که در جمع بندگان نزدیک به او قرار گیرد، به طوری که تمامی نعمت‌ها و لطف‌های او را احساس کند. شاعر از مشاهده و درک این قرب و محبت خرسند است و کاش می‌بود که به آنجا نزدیک‌تر می‌شد.

هوش مصنوعی: هرچه که بخواهد، باد در حریم جشن او وجود دارد و از آنجا تا صد سال راه وجود دارد، کاش که...